maandag 6 juli 2015

7 quick takes...



  1. Goeiemorgen! De eerste was zit in de machine, mijn havermoutpap staat naast me te dampen en Sophie is aan het kliederen met haar portie. (met een lepel leren eten is niet gemakkelijk, vooral niet als je geen hulp wilt.) Het is maandagmorgen en dus tijd voor een nieuwe blog.
  2. We hebben een druk, en vooral erg sociaal weekend gehad. Twee diners met vrienden, een 4th of July party bij Amerikaanse vrienden, een verjaardagsfeestje en daar tussendoor nog de boodschappen, de weekendklusjes en een keer naar de kerk. Ik ben haast blij dat ik vandaag gewoon een rustig werkdagje heb zonder dat ik erg sociaal hoef te zijn. 
  3. Vandaag ben ik 20 weken zwanger. Halverwege dus, terwijl ik het gevoel heb dat die positieve test hooguit een maand geleden was. Het vliegt voorbij en soms vergeet ik gewoon dat ik zwanger ben omdat het zo goed gaat. Gelukkig herinneren de kleine schopjes, en die dikke buik die in de weg begint te zitten als ik moet bukken me er aan dat er toch echt een kindje groeit. Vorige week vroeg iemand me hoe het staat met de voorbereidingen en ik bedacht dat ik misschien al wel veel aan deze baby heb gedacht maar dat ik er nog niets voor heb gedaan. Nu heb ik nog een paar maanden de tijd en bovendien hebben we de meeste babyspullen nog in huis dus zo erg is het allemaal niet.
  4. Sophie kan je ook precies vertellen waar 'Mamma's baby' is, als we het vragen wijst ze vol enthousiasme naar mijn buik. Niet dat ik denk dat ze snapt waar ze precies naar wijst. Ze wijst de laatste tijd van alles aan. Als je vraagt naar haar buik begint ze er enthousiast op te trommelen, de oogjes en neus van alle knuffels moeten worden aangewezen en elke motorfiets wordt enthousiast naar gewezen en een 'pappa' genoemd.   
  5. Gisteren hebben we een gedeelte van Lion's Head beklommen. We hadden vrienden meegenomen die net als ons al jaren in Kaapstad wonen maar ondanks dat nog nooit voet op een van de bergen gezet hadden. Voor mij onvoorstelbaar omdat we het liefst elk weekend een flinke bergwandeling maken. De vrienden komen uit Zimbabwe en we zien dat wel vaker bij onze Afrikaanse vrienden, ze denken dat het heel duur is om de berg te beklimmen (het is gratis), dat het moeilijk is om er te komen (de bus stopt aan de voet van de berg en een korte wandeling brengt je naar het begin van het pad) en ze hebben in hun kringen vaak niemand die ze meeneemt. Ik vind het erg jammer dat zo'n grote groep van mijn stadsgenoten om ongegronde redenen denkt dat genieten van de natuur en de bergen alleen voor rijke, blanke mensen is. Ik snap wel dat ontspanning niet erg hoog op het prioriteitenlijstje staat als je elke dag bezig bent met overleven maar aan de andere kant zie ik ook vaak dat de ontspanning waar dan wel voor gekozen wordt totaal niet opbouwend is (je helemaal klem drinken tot je geen stap meer kan verzetten). Kaapstad heeft veel onzichtbare muren, vaak bestaan ze alleen in de gedachten van de mensen maar ze blijken wel ijzersterk te zijn en zorgen voor grote scheidingen en verschillen tussen mensen.
  6. Een jongen (L) die we een aantal maanden geleden hebben leren kennen begint vandaag in een afkickkliniek. Hij is verslaafd aan heroïne en heeft dus een heel erg lange weg te gaan. Ik ben trots op hem dat hij deze belangrijke stap wil zetten maar ik ben ook heel erg trots op Hartmut omdat het zonder zijn doorzettingsvermogen en organisatietalent veel langer geduurd had voor er een plekje in een kliniek beschikbaar was geweest. Ik hoop en bid dat L zal volhouden, ook als het zwaar is, en dat de motivatie en het enthousiasme om zijn leven opnieuw te beginnen zal blijven bestaan.
  7. Deze week staat er naast de gewone dingen niet al teveel op het programma, het is hier 'wintervakantie' dus er zijn minder vergaderingen enzo. Heerlijk. Ook even genieten van de rust want over anderhalve week komen mijn schoonouders voor een lang weekend en een paar dagen na hun vertrek komen mijn zusje en haar man. We kunnen niet wachten op al dat bezoek en ik weet zeker dat vooral Sophie het allemaal erg gezellig gaat vinden! 

maandag 29 juni 2015

7 quick takes




  1. De takes zijn veel te lang geworden deze keer dus een samenvatting voor de mensen die geen zin hebben in lezen. Met ons gaat het goed, Sophie is zwaarder en kreeg een ontwormingspil, ik heb een nieuwe bijbaan en de Kaapstadse bevolking kan goed omgaan met stoomloze momenten. 
  2. Ik heb al zo'n drukke morgen gehad dat ik haast vergeten ben een blog te schrijven. Ik moest met Sophie naar het bureau en als je daar niet al te lang wilt wachten moet je om 7 uur al in de rij gaan staan om als een van de eersten naar binnen te kunnen als de deuren open gaan. Er waren 4 wachtenden voor me dus het viel mee. Sophie is helemaal goedgekeurd, ze had een enorme groeispurt gemaakt (vooral in haar gewicht, ze is nog altijd een kleintje) en ze hoefde gelukkig geen vaccinaties te krijgen. Wel kreeg ze ontwormingstabletten waar ik een beetje om moet lachen, zoiets geef je toch aan een hond? Vanaf 1 jaar totdat kinderen een jaar of 5 zijn krijgen ze dat elke zes maanden. Het zal wel geen kwaad kunnen en wormen zijn we liever kwijt dan rijk. 
  3. Het weekend was ook lekker druk, volgepland zoals altijd. We begonnen vrijdagavond met een bezoekje aan de markt in Muizenberg, samen met een paar vrienden. Helaas viel op het moment dat we kwamen de elektriciteit uit. Dit was niet helemaal onverwachts, er was namelijk al loadshedding voorspeld (het Afrikaanse woord voor loadshedding zegt precies wat het is. 'beurtkrag' om de beurt elektriciteit (krag) omdat er niet genoeg is voor iedereen.) Het is grappig om te zien hoe de hele maatschappij na een paar maanden van regelmatige beurtkrag helemaal is ingespeeld op dit fenomeen. Na een paar minuten begon de generator te werken, de kraampjes hadden kaarsen en lampen met batterijen en al het eten werd klaargemaakt in gasoventjes. We hebben er dus niet onder geleden :-) 
  4. Maandag was het de verjaardag van Sophie, omdat we het zondag al uitgebreid gevierd hadden besloten we er niet al te veel aandacht aan te besteden. Het werd onverwachts toch een beetje feestelijk toen ik ineens cupcakes stond te bakken. Ethel, mijn schoonmaakster en de oppas van Sophie zodat ik op maandagen lekker door kan werken, had vol verbazing een stuk van mijn cake beproeft en begreep niet hoe ik zoiets zelf kon maken. Ze had nog nooit iets gebakken en dacht dat het heel erg moeilijk was. Toen we allebei klaar waren met ons werk haalden we dus de ingrediënten uit de kast en een uurtje later kon Ethel naar huis gaan met haar zelfgemaakte cupcakes. Ik leer veel van haar en het was leuk dat ik haar nu ook eens iets kon leren. 
  5. Ik heb ook een nieuwe baan voor erbij. Johnson & Johnson doen hier in Zuid Afrika ontzettend veel aan het opleiden van gezondheidswerkers en een paar keer per jaar organiseren ze conferenties waar over allerlei onderwerpen die met zwangerschappen en baby's te maken hebben gepraat wordt. De meeste gezondheidsvoorlichters die dan komen werken in de allerarmste gedeelten van de stad en de informatie en spullen die ze daar krijgen is voor hen van onschatbare waarde. Een paar jaar geleden sprak ik op een (andere) conferentie en na afloop sprak een vrouw van J&J me aan om te vragen of ik niet voor hun wilde werken, ik was wel nieuwsgierig en nu is het eindelijk zo ver. Ik draag zorg voor alle gezondheidsvoorlichters in de regio Kaapstad en bezoek ze nu in de klinieken waar ze werken om ze te kunnen helpen bij het werk dat ze doen. Tegelijk krijgen ze dan ook een paar dozen vol met proefmonsters en informatiebrochures. Eerst was ik daar een beetje sceptisch over en dacht dat het vooral reclamemateriaal was maar na veel gesprekken met de mensen in de klinieken ben ik helemaal bijgedraaid. J&J weet zelf ook wel dat de meeste mensen in die gebieden helemaal geen geld hebben om hun producten te kopen en dat dus ook nooit zullen doen dus daar gaat het ze niet om. Ze willen echt mensen helpen met goede informatie en waar nodig met babyproducten. Een van de vrouwen die ik sprak vertelde met tranen in haar ogen hoe ze bij een huisbezoek een baby aantrof die onder de luieruitslag zat. Geld om naar de kliniek te gaan of om zalf te kopen had de moeder niet, dus ze was maar wat blij met de paar gratis monsters voor billencrème die ze kreeg. Anderen vertelden me dat de kleine flesjes zeep die ze krijgen soms de enige flesjes zeep zijn die een baby in zijn eerste paar maanden zal hebben en dat het daarom alleen op zondag gebruikt wordt. Zoiets simpels, en voor mij haast onvoorstelbaar dat je niet gewoon een zeep kan kopen omdat je dat nodig hebt. Ik ben blij dat dit nieuwe baantje me dichterbij de realiteit van veel stadsgenoten brengt, het is gemakkelijk om te vergeten hoe goed je het zelf hebt en hoe veel je kan delen als je er niet veel mee geconfronteerd wordt. 
  6. Nadat we zaterdag een kleine roadtrip gedaan hadden om dozen met spullen af te leveren voor de gezondheidsvoorlichters die verder buiten Kaapstad woonden had ik gelukkig nog tijd om aan te schuiven bij een heuse 'Hackaton' voor 'Early Childhood Development (ECD)'. Een soort marathon waar mensen uit verschillende vakgebieden bij elkaar zitten om in een korte tijd samen oplossingen te zoeken voor bepaalde problemen. In dit geval waren dat mensen die werken met jonge kinderen, mensen met een communicatie/technische achtergrond en studenten van de business school. Het probleem heb ik al wel vaker over geschreven, jonge kinderen in Zuid Afrika krijgen niet de juiste hulp die ze zal helpen om zich goed te ontwikkelen. De slimme koppen werden in groepen verdeeld en aan het einde van de dag besloot een jury welk idee het beste was en dat idee kreeg een geldprijs zodat het verder ontwikkeld kan worden. De organisatie waar ik bij betrokken ben was ook van de partij en ik hoop van harte dat hun idee (ECD centra in alle lokale bibliotheken) uitgevoerd gaat worden, ondanks het feit dat ze niet gewonnen hadden.
  7. Voor TWD, het fondsenwerving project waar we een paar maanden geleden aan meededen hadden vrienden een soort 'kickstarter' project op gezet waar ze voor bepaalde bedragen bepaalde dingen zouden doen. Een van de dingen was een 'genante zwangerschapsfotoshoot' en gisteren was het zover. Ze hebben liever geen foto's online maar als je op google zoekt op 'awkward pregnancy shoot' heb je een idee. Geen zorgen, de kleren zijn aangebleven en we hebben het vooral heel gezellig gehad. Leuk om een keer te doen! Zij werken allebei op de universiteit van Kaapstad en omdat die universiteit een prachtige campus heeft was een locatie voor de shoot snel besloten. Na afloop besloten we nog even een rondje op de berg te lopen waar we genoten van prachtig licht en mooie uitzichten. Kaapstad blijft verbazen!

vrijdag 26 juni 2015

Een brief voor de baby...


Lief klein kindje,

Het is hoog tijd dat ik je een brief schrijf. We zijn al bijna halverwege de zwangerschap en het gaat allemaal zo snel. Heel anders dan bij je zus, toen had ik veel minder te doen en veel meer tijd om als een typisch zwangere met mijn hand over mijn buik te wrijven en te mijmeren over de toekomst. Nu rent je grote zus, die ervoor zorgt dat ik een beetje een beter idee heb wat die toekomst in zou kunnen houden, de hele tijd rond en zorgt er voor dat ik nooit de tijd krijg om eens rustig te zitten om aan jou te schrijven. En zoals ik schreef, het voelt net alsof het veel sneller gaat. de weken vliegen voorbij.

Dat het zo snel gaat is niet zo erg, ik kan niet wachten om je te leren kennen. Wie ben je?  Lijk je op je grote zus? Heb je bij de bevalling ook zo'n koppie vol mooie donkere haartjes? Ga je ook als een kleine stuiterbal door ons huis rennen? Of heb je een heel ander karakter? Zal alles wat we tot nu toe over het ouderschap geleerd hebben voor jou overbodig zijn omdat jij met een heel andere gebruiksaanwijzing komt? Het maakt niet uit, je bent welkom zoals je bent en we houden nu al van je! Om deze zwangerschap ook niet te vergeten heb ik een paar dingen opgeschreven voor later.


Wat ik leuk vind: Dat ik me stukken beter voel in vergelijking met de eerste zwangerschap. Oefening baart kunst ;-) En voor mijn Zimbabwaanse vrienden genoeg reden om vast te stellen dat je een jongentje bent want 'die maken het de moeder niet zo moeilijk.'
Wat ik mis:  Tijd om rustig na te denken over het feit dat ik zwanger ben en dat jij over ongeveer 5 maanden hier zal zijn. Tijdens de eerste zwangerschap wist ik precies hoe groot de baby was en wat ze allemaal kon. Nu ben ik vaak in de war met de weken en tegen de tijd dat ik opgezocht heb wat een baby kan op 18 weken zwangerschap heeft Sophie weer aandacht nodig.
Waar ik naar uitkijk: De babytijd.. nu ik weet hoe snel het voorbij vliegt heb ik me voorgenomen om er nog bewuster van te genieten. Voor ik het weet zal jij samen met je grote zus rondrennen om ons huis op de kop te zetten. 
Waar ik op hoop: Dat de rest van de zwangerschap net zo voorspoedig gaat als de eerste maanden (liefst met een beetje minder misselijkheid, maar dat is gelukkig al voor een heel stuk verdwenen.) 
Wat ik moet doen: Een afspraak maken bij de verloskundige. Ik heb heel braaf mijn echo's gehad, luister altijd naar je hartje en omdat ik zelf verloskundige ben weet ik wat ik wel en niet moet doen.. maar toch, ik ben bijna halverwege en het wordt toch wel eens tijd om bij haar langs te gaan. Ze weet wel dat ik zwanger ben hoor, en ze had zelf ook niet zo veel haast me te zien. 
Waar ik dankbaar voor ben: Dat het allemaal zo goed gaat.  Ik word er vaak stil van. Wat ben jij een wonder!
Waar ik van droom: Het moment dat jij en Sophie elkaar voor het eerst zien. Ik weet niet hoeveel Sophie ervan gaat snappen, maar we oefenen nu vast met een babypop zodat Sophie tegen de tijd dat jij er bent hopelijk door heeft dat je liever niet hebt dat ze je aan je benen achter zich aan sleept en dat kusjes heel voorzichtig moeten.  

Je leest het, je bent helemaal welkom. Maar blijf nog maar een paar maandjes in mijn buik zitten om lekker te groeien. Eigenlijk geniet ik ook wel heel erg van deze tijd waarin ik je nog helemaal voor mezelf heb en je met niemand hoef te delen, van je kleine schopjes, van mijn steeds groter groeiende buik. Zo bijzonder!

Liefs van je moeder...

maandag 22 juni 2015

One year with Sophie...

Allerliefste Sophie.

Vandaag is een heel bijzondere dag. We kijken terug op een heel jaar met ons vrolijke, temperamentvolle stuiterballetje en dat maakt ons stil, dankbaar en blij. Nog nooit voelde een jaar zo kort en tegelijkertijd zo alles veranderend. Als een wervelwind ben je ons leven ingekomen, en je hebt, op de best mogelijke manier, alles op z'n kop gezet. Je vader en ik hebben in het afgelopen jaar meer over onszelf, onze kwaliteiten en tekortkomingen, over helpen, onvoorwaardelijk houden van, vergeving en bovenal Gods liefde geleerd dan we ooit voor mogelijk gehouden hadden. Ik heb nooit geweten dat zo'n klein meisje ons zo veel kon leren.

Het was een vol jaar. Twee keer reisden we naar Namibië, twee keer naar Nederland. Er waren bruiloften, feesten, bergbeklimmingen, familiebezoeken maar vooral heel veel rustige dagen die door jouw aanwezigheid ineens heel bijzonder werden. Dagen waarop we je vol verwondering zagen groeien en ontwikkelen, ineens snapte je iets, ineens kon je wat nieuws. In sneltreinvaart heb je leren rollen, kruipen, zitten, staan en lopen. Je verstaat dingen in het Duits, het Nederlands en het Engels. Je zegt al heel wat woordjes, de ene  keer verstaanbaarder dan de andere keer, maar je hebt nu al heel wat te zeggen en je weet precies duidelijk te maken wat je wil.

Zo snel als je ontwikkeling ging, zo langzaam ging je groei. In de eerste weken en maanden heb ik me best wel eens zorgen gemaakt, je was vrolijk en actief, maar je groeide niet. Hoe teleurstellend was het om je weer te wegen en elke keer te zien dat je niets, of hooguit 100 gram zwaarder was dan een paar weken ervoor. Alles veranderde toen we met vast eten begonnen, want dat vond je leuk en interessant, borstvoeding was maar saai en je was snel afgeleid. Je mocht eten wat wij ook aten, je handen lekker vies maken en je leerde nieuwe smaken kennen. Nog steeds is eten een van je grote hobby's. En het allerbelangrijkste was dat je begon met groeien! Je bent nog altijd een klein ukkepukje, we hebben je denk ik ook geen genen mee kunnen geven die je erg groot en zwaar gaan maken. Maar dat is niet zo erg, je grote mond en slimme karakter zullen een klein postuur ruimschoots compenseren.

Mijn lieve kleine meisje, als ik aan je denk groeit mijn hart van trots, ik krijg als vanzelf een glimlach op mijn gezicht en vaak tranen in mijn ogen. Je bent zo mooi, je bent zo lief, je bent zo uitbundig en je bent zo onverschrokken. Jij bent jij, en daar wil ik helemaal niets aan veranderen. Ik vraag alleen om wijsheid om goed met dat sterke karakter van jou om te kunnen gaan. Wijsheid om een thuis voor je te creëren waarin jij kan opbloeien en jezelf ontplooien. Een plek waar je kan zijn wie je bent en kan uitgroeien tot wie je zult worden.

Liefs van je moeder



maandag 15 juni 2015

7 quick takes



  1. Goeiemorgen! Het is een druilerige maandagmorgen en ik zie nog niets van het door de weermannen beloofde ophouden van de regen. Jammer want ik heb een wasje gedraaid dat opgehangen moet worden. Ik had een heel mooi droogrek dat ook handig binnen of onder de carport kon staan maar sinds vorige week is het helaas niet meer in ons bezit. Iemand vond het nodig om over ons hek te klimmen om mijn droogrek en het kruiwagentje van Sophie mee te nemen. Balen!
  2. Morgen is een vrije dag, het is Youth day. We hebben nog niet echt plannen, we wilden eigenlijk de bergen in maar het lijkt erop dat het weer ons zal tegenhouden. Ach, een dagje lekker thuis aanrommelen is ook niet erg. Hartmut is een water en zandtafel voor Sophie aan het bouwen en nu de kruiwagen gestolen is heeft hij al weer plannen om een nieuwe te maken dus hij zal zichzelf wel bezig kunnen houden. Ik ben vast wat aan het bakken voor de verjaardag van Sophie die we zondag vieren (ik vind het heel knap van mezelf dat ik zo georganiseerd bezig ben ;-)). Ik moet wel want zaterdag zijn we de hele dag weg.
  3. Ik weet nu al dat de cake voor haar verjaardag een succes gaat worden. Het is in de vorm van een eend en ik had dit weekend even een 'oefencake' gebakken omdat ik nog nooit eerder een cake gemaakt had in een afgesloten bakblik. Op een onbewaakt moment zag ik Sophie de cake ineens knuffelen en kusjes geven (ze had gelukkig niet door dat hij eetbaar was). Voor de rest wil ik het allemaal niet teveel en te groots doen. Er komen nog genoeg verjaardagen die Sophie zich wel zal herinneren dus ik gebruik alle leuke ideeën liever voor dan.  
  4. Deze week gaan mijn gedachten de hele tijd terug naar een jaar geleden toen we zo ongeduldig op Sophie aan het wachten waren. Elke dag werd ik wakker met de gedachte: 'Zou het vandaag?'.. Gelukkig wist ik toen niet dat ik nog een week moest wachten. Wat ik ook heel bijzonder vind is dat ik nu weer zwanger ben, weliswaar nog niet zo ver, maar ik voel weer de hele dag door kleine schopjes en mijn steeds strakker zittende kleren maken dat ik de baby niet kan ontkennen (niet dat ik dat wil!). 
  5. Vrijdag moest Hartmut al vroeg in de middag voor zijn werk in de binnenstad zijn en daarna was hij vrij. het was heerlijk nazomerweer en Sophie en ik zijn ook naar de stad gegaan. We komen er niet zo heel erg vaak meer en elke keer vraag ik me af waarom niet. We wandelden door companies gardens, een prachtige tuin die in de 17e eeuw Jan van Riebeek en zijn mannen van de Oostindische Companie al van eten voorzag. Tegenwoordig is het grootste gedeelte een botanische tuin met de meest tamme eekhoorntjes die ik ooit gezien heb. Sophie genoot en rende de hele tijd achter de eekhoorntjes aan die dan op het laatste moment voor haar wegsprongen. 
  6. Met Sophie gaat het, behalve het feit dat ze een beetje verkouden is, prima. Wat niet zo handig is aan die verkoudheid is dat ze heeft ontdekt hoe ze haar neus moet snuiten, en dat doet ze nu steeds in haar mouwen.. yak. 
  7. Deze maand hebben we mijn vliegticket om in September naar de bruiloft van mijn broertje te kunnen vliegen gekocht. We wilden liever niet aan ons spaargeld zitten en probeerden zoveel mogelijk gewoon van de lopende rekening te betalen. Hierdoor is deze nu bijna leeg en mijn loon komt over een week pas. Ineens stond ik vanmorgen in de winkel te doen wat voor zoveel van mijn landgenoten dagelijkse kost is. Ik telde de bedragen in mijn karretje bij elkaar op, moest te dure dingen wegleggen en ik moest een goede planning maken van wat we deze week gaan eten en wat ik voor Sophies feestje nog moet kopen. Het was goed om herinnerd te worden aan hoe lastig het is als je moet leven met minder. Om te zien wat voor keuzes je moet maken en om me opnieuw te realiseren hoe moeilijk het is om gezond te eten als je een klein budget hebt. En dan nog...  ik mag helemaal niet zeuren, in tegenstelling tot de meeste van mijn landgenoten heb ik volle voorraadkasten en een diepvries vol vlees en kan ik elke dag een maaltijd op tafel zetten uit die kast als ik wil (maarja, je wilt ook verse groenten, fruit en melk he?!). En dat ik nu even minder te besteden heb komt doordat ik een mooie verre reis ga maken, iets waar de meeste van mijn landgenoten alleen maar van dromen. En eigenlijk hebben we helemaal niet minder te besteden, het geld dat we hebben staat gewoon op rekeningen waar we niet aan willen komen en dat is onze eigen keuze. Maar toch... het is een goede oefening in zuinig leven en het opent mijn ogen een beetje meer voor de dagelijkse realiteit van zo veel mensen om me heen. Misschien moet ik dit elke maand een weekje doen. 
video