maandag 15 januari 2018

7 quick takes and too many pictures.


  1. Na een maand waarin dit blog verwaarloosd werd een beetje een vergeten kindje was is het wel weer eens tijd voor een update. Het is al een week geleden dat we weer geland zijn in Kaapstad. Alle logees zijn al weer thuis of zitten in het vliegtuig op weg naar huis. Werk is weer begonnen en we hebben allemaal behoefte aan een beetje meer normaal. Maandag-wasdag en maandag-blogdag horen ook bij onze normaal dus met een was in de machine heb ik de laptop maar even open gedaan om te schrijven.
  2. Erg lang zal dit normaal niet duren. Over een paar weken gaan we namelijk ons huis al uit en over twee maanden hopen we richting Malawi te vertrekken. De komende maanden zullen dus vooral in het teken staan van sorteren, inpakken, afscheid nemen en voorbereiden.
  3. Wat we de komende weken ook veel zullen doen is gastheer en gastvrouw spelen (kunnen we vast een beetje oefenen voor straks op de lodge) omdat iedereen ineens door heeft dat onze tijd in Kaapstad er nu toch echt op zit terwijl ze ons nog zo graag hadden willen bezoeken. We zullen de komende weken dus vaker wel dan geen bezoek hebben. 
  4. Ik zie dat steeds meer Nederlandse nieuwsbronnen schrijven over de watersituatie in Kaapstad. Het wordt ook steeds spannender. Waar de gesprekken eerst nog gingen over hoe vervelend het is dat ons gras steeds geler word en  we tips uitwisselden hoe je haar dat je niet kon wassen langer vet-vrij kon houden is angst nu de echte ondertoon van het gesprek. Want wat gaat er gebeuren straks. Als er echt geen water meer uit de kraan komt? Als iedereen elke dag in de rij moet gaan staan om een dagelijkse emmer water op te halen? Ons vertrek naar Malawi was niet gepland als vlucht uit deze situatie hoewel ik wel heel blij ben dat we 'Day 0' waarschijnlijk niet gaan meemaken.
  5. De meiden hebben het best moeilijk met het feit dat ze hier niet echt met water mogen spelen. In Namibie genoten ze van al het water en vooral op de farm waren bakjes, emmers en een beetje water het enige speelgoed dat ze nodig hadden. Hier is het de afgelopen dagen ook erg warm geweest en om dan niet even af te kunnen koelen en de plakkerigheid van je af tekunnen spoelen met een koude douche is erg vervelend.
  6. De foto's bij deze blog zijn allemaal vakantiefoto's (belachelijk veel) want we hebben in Namibie een fijne tijd gehad. Ik denk dat ik van tevoren een beetje onderschat had hoe intensief het zou zijn om twee families, met twee talen, culturen, en verwachtingen die elkaar niet echt goed kennen bij elkaar te hebben maar we kijken terug op een bijzondere tijd. 
  7. Ik neem de meiden zo even mee naar d ekliniek. Het is weer tijd om ze te wegen maar vooral tijd voor de ontwormingstabletten die kinderen hier elk half jaar krijgen. De meiden vinden de kliniek gelukkig altijd wel leuk en ik hoop dat de wachtrijen niet te lang zijn. Toen Sophie nog erg klein was ging ik naar een kliniek bij ons in de wijk waar je voor 7 uur in de rij moest staan om uberhaupt aan de beurt te komen enwaar ik vaak uren moest wachten. Nu ga ik naar een andere die een klein eindje verder is mar daar zijn vaak hooguit 2 mensen voor me dus dat gaat een stuk sneller. Fijne week!

Het oude zwembad uit de jaren 30 dat vol scheuren zit en dus steeds weer leeg loopt. 10 cm water was ook genoeg voor S en D om een hoop plezier te hebben.



Onze kersttaart.

De meiden maakten hun eigen kerststal.

Pappas hulpje.

Langzaam leven...

Sophie en Doris met hun overgrootmoeder 'Omingel".

Bakjes, water en zand... meer heb je niet nodig.

Bijschrift toevoegen



Doris kreeg een medaille omdat ze meedeed aan haar eerste zwemwedstrijd. En trots dat ze was!




Wij brachten oudejaarsavond door op het strand en met alle familei die graag op de meiden wilden passen konden we op een snelle surf-date gaan. Heerlijk!

Met oma in de woestijn.


Zand thee.
Afrikaanse kinderen doen niet aan sleetje rijden, die doen aan sandboarding ;-).



zondag 14 januari 2018

3,5 years with Sophie


Lieve Sophie,

Ik heb er echt veel te lang over gedaan om aan deze brief toe te komen. Het is ondertussen al bijna een maand na je halve verjaardag (die naar jouw mening veel te ingetogen gevierd werd), en omdat de vakanties voorbij zijn en al ons bezoek weer naar huis gevlogen is heb ik eindelijk een momentje om even rustig na te denken over wat ik je wil schrijven.

Je bent met Doris 'ice-cream-shop' aan het spelen. Samen vullen jullie bakjes met zand. Takjes en blaadjes zijn de versieringen, Liefie moet het opeten maar ze heeft er niet zo veel zin in. Je handen, benen, voeten en wangen zitten onder het zand en de modder. Je hebt een jurk aan, een ballerina, zoals je het noemt en het is je lievelings want hij is lang en als je pirouettes draait gaat hij omhoog. Lang zijn en omhoog gaan zijn jouw eisen voor een perfecte jurk. Het liefst heb je dat je rok over de grond sleept. Niet zo handig als je het liefst in de modder speelt.

Het is heerlijk om naar jullie geklets te luisteren. De ijsjes zijn ondertussen veranderd in verjaardagstaarten en jullie zingen een verjaardagsliedje voor een denkbeeldige jarige. "Door" is je beste vriendin en grootste bedreiging. Samen kunnen jullie hele dagen doorbrengen in jullie eigen fantasiewereld maar als jullie verschillende ideeen hebben over hoe die er uit zou moeten zien is het gelijk oorlog.

Ik heb al vaker geschreven dat je een temperamentvol typetje bent. Je enthousiasme voor het leven en de dingen die je blij maken kent geen grenzen, maar hetzelfde kan geschreven worden over je verdriet en verontwaardiging als dingen niet gaan zoals je in gedachten had. Je bent zorgzaam en wil graag mensen blij maken. Bij een ruzie krijgt Doris uiteindelijk vaak haar zin omdat je liever niet met haar vecht. Je bent ook de eerste die sorry zal zeggen en als je iets kapot gemaakt hebt bied je me eerst 10 keer je verontschuldigingen aan voordat ik een kans krijg om te kijken wat er kapot gegaan was. Je zit jezelf soms echt in de weg omdat je hoge eisen aan jezelf stelt. Dingen die je nog helemaal niet hoeft te kunnen wil jij al perfect beheersen en als het niet lukt geeft dat veel frustratie.

Niets ontgaat je. Geen gesprek, geen geluidjes, geen geur en geen gebeurtenissen. Alles wordt in je koppie opgeslagen en soms kom je maanden later terug op iets dat ik al lang vergeten was. Je denkt diep na over de dingen die je meemaakt en houdt ervan om overal over na te praten. Je hebt dat ook echt nodig, soms wordt je midden in de nacht wakker en maak je ons wakker omdat je wil praten over wat je bezig houdt.

En dan is er nog je liefde voor kunst. Als je naar een beeld of een schilderij kijkt maak je opmerkingen en stel je vragen die me soms het gevoel geven dat ik met een volwassen kunst analyticus naar het voorwerp sta te kijken en als we er later thuis over praten kan je wat je gezien hebt tot in de details beschrijven. Podiumkunst vind je ook helemaal fantastisch. Als je iets gezien hebt speel je hele scenes met overtuiging na en regelmatig krijgen we een balletvoorstelling waarvoor je van tevoren uitzoekt welke klassieke muziek we moeten spelen en wat voor verhaal je gaat dansen. Pappa is je prins en zelf ben je een prinses of een boze tovenaar.

We lijken op elkaar, jij en ik. Soms is dat leuk en soms heel frustrerend en confronterend. Je bent een bijzonder kind en je moeder zijn voelt als een voorrecht vol uitdagingen. Vaak vraag ik me af of ik het wel goed doe. Moeder zijn is niet voor watjes en ik vraag elke dag weer voor wijsheid en genade van je hemelse Vader. Hij heeft een plan voor je leven en samen ontdekken hoe dat er uit ziet is prachtig.

Liefs Mamma



vrijdag 15 december 2017

Our favourite German Lebkuchen: Recipe



I married into the German culture and I am pretty sure that Lebkuchen are high on the list of the best and most loved food from that culture. At least it's very high on my list. Every year my mother in law makes sure that I have enough spices to make them and it really has become part of my Christmas experience. We make out advent calendar out of them, always build a house, bake them for the neighbours. Every year people have asked me for this recipe and every year I promised that I will give it to them, but I never did, because I only have a paper version and it is in German. But here it is, translated and all.
If you make this complete recipe you will end up with over 4 kgs of cookies which is amazing and they will be eaten, but it is also a lot of work. I usually make a quarter and I am sure that you can work out for yourself what the measurements should be for that.

Ingredients
  • 400 g butter or margarine
  • 500 g (brown) sugar
  • 1 kg syrup or honey
  • a pinch of salt
  • 4 eggs
  • 30 g cocoa
  • tea spoon of vanilla essence
  • 2 packets of "lebkuchen spice" (or 8 tsp cloves, 12 tsp cinnamon, a pinch of aniseed, cardamon and ginger.) 
  • 2-2,5 kg flour
  • 10 tsp baking powder
Instructions

  1. Put the butter, the syrup and the sugar in a pot and place over a medium heat and bring to a soft boil.
  2. Let this mixture cool down.
  3. Mix everything except the flour in the cooled down syrup mixture and stir well.
  4. Lastly add the flour. It is hard to say how much you must mix as it seems to depend on your mixture, your flour, the weather and maybe even your mood. But mix until you have a nice play-dough like substance that you can easily roll out. It should not be sticky (then you need to add more flour) or too crumbly (when this happened I have had success with adding a little extra syrup but it's a bit tricky.)
  5. Dust some flour over your kitchen counter and roll out. I have noticed that it does not really matter how thick or thin the cookies are, so do whatever you like. Just make sure that you don't add too much flour during this stage.
  6. Cut out your shapes with cookie cutters or a knife (This dough is perfect for gingerbread houses too.) and bake in the oven on 180C until they are slightly brown. 
When they are fresh out of the oven they will be soft so you can make holes in them if you want to hang them in the tree. They will firm up and get super hard but if you leave them out of a closed box they will get nice and soft, that's the way I like them best. 

To decorate them I mix an egg white with powder sugar until it is rather firm. Pipe this out with a piping bag or make your own piping bag with baking parchment. (bbcgoodfood.com/videos/techniques/how-make-piping-bag

Enjoy and let me know how it worked for you!

Last year! I promised Sophie we will make one on the farm this year.



maandag 11 december 2017

7 quick takes...

Ik voel me een beetje lui,maar dat mag ook toch? Het jaar loopt op zijn einde, de zomervakantie is begonnen en de hele stad begint in vakantiesferen te raken en over 4 dagen begint de welverdiende zomervakantie van Hartmut. De temperaturen zijn steeds vaker tropisch en elke week hebben we meer braais en picknicks.

Ik heb dus niet zo veel zin in een blog schrijven en jullie moeten het deze week doen met 7 foto's. Sorry!


We hadden een kinder-kerststal en de meiden waren de wijzen.

We vierden Doris haar "Twinkle Twinkle Little Star" verjaardagsfeestje.

We gingen op bezoek bij Sinterklaas in de warmte.

We klommen op klimrekken.

En vergeleken de lengte van stokken die we gevonden hadden.

We wandelden.

En we verkochten kerstkoekjes bij ons speelgroepje waarbij de meiden voor al onze klanten een kassabon 'schreven'.

zondag 3 december 2017

2 years with Doris



Mijn allerliefste Doortje,

Ik kijk naar je. Ik heb alle tijd om naar je te kijken want als je bij mij aan de borst drinkt staat de tijd stil en heb je geen haast. Ik kijk naar je lange donkere wimpers, je handje dat voorzichtig speelt met de knoopjes van mijn blouse. Je ademhaling is langzaam en loom.  Je bent net wakker en je wangen zijn nog rood van slaperigheid. Je haren zijn bezweet en door de war. Er zit een schram op je neus, ik weet niet hoe je er aan komt maar wel dat het het laatste niet zal zijn. Op je voorhoofd zitten sporen van zand en buiten spelen. Ik had het er voor je naar bed ging af moeten wassen maar je was in de auto al in slaap gevallen en ik heb je voorzichtig uit je stoeltje getild en in je bed gelegd.

Hoewel ik eigenlijk wil stoppen met voeden omdat je oud genoeg bent geniet ik ook heel erg van deze kleine rustmomentjes in je woelige bestaan. Want dan heb ik je helemaal voor mij alleen, hoef ik jou en je aandacht niet te delen met de buitenwereld. Dan kan ik nog even doen alsof je mijn kleine mini-meisje bent. Want je bent al zo groot. Je bent altijd op zoek naar nieuwe avonturen, nieuwe dingen om te leren en nieuwe plekjes om te ontdekken. Soms alleen, vaak met je zus. Jullie twee zijn beste maatjes. Je noemt je zus Soof of Sophietje en zij noemt jouw Door of Doortje. Jullie begrijpen elkaar zonder woorden maar hebben elkaar ook heel wat te vertellen.

Liefste Door, je bent nu twee en hoewel je qua lengte en postuur gemakkelijk door zou kunnen gaan voor 14 maanden weet je zo goed wat je wil dat ik soms denk dat ik met een puber te maken heb. Als jij iets in je hoofd hebt is het moeilijk om dat te veranderen en dat vinden we prima want daarmee zal je het ver schoppen. Maar om daar nu, als ouders die je mogen opvoeden, goed mee om te gaan is niet altijd even gemakkelijk.

Je bent een meisje van details. Niets ontgaat je, niets vergeet je. Je maakt graag puzzels en doet dat met een eindeloos geduld. Je kan ook uren kleuren, op je buik op de grond. Terwijl je dat doet zing je liedjes, het liefst met bekende wijzen en zelfbedachte woorden. Je zingt dan zo hard dat je stem steeds overslaat maar daar word je duidelijk niet onzeker van. Je bouwt ook graag, met duplo, met blokken en het liefst met pappa en zijn echte gereedschap. Zodra hij een schroevendraaier of tang tevoorschijn haalt wil jij er ook een en je volgt alles wat hij doet en doe je het precies na.

Gisteren vierden we je feestje. Het was een "Twinkle Twinkle little Star" feestje want dat is je lievelingsliedje. Je kon niet wachten tot je vriendjes kwamen en elke keer dat je een geluidje hoorde rende je naar de deur om te zien of ze er al waren. Wat me het meest bij zal blijven is hoe je je cadeautjes uitpakte. Er werd geen papier gescheurd maar elk plakbandje werd voorzichtig losgemaakt waarna je elk cadeautje zorgvuldig bewonderde. Die rust en aandacht voor dingen is typerend voor jou.

Ik voel me wel eens een beetje schuldig ten opzichte van jou. Bij Sophie wist ik precies wat ze wel en niet kon en stimuleerde ik het leren van dingen veel meer. Jij leert gewoon tussen de bedrijven door en weet me vaak ineens te verrassen als je in twee talen tot twintig telt of ineens zegt dat iets een driehoek of een vierkant is, zonder dat ik daar iets voor gedaan heb. Waar we ook niets voor gedaan hebben is je zindelijkheid. Ook dat wil je blijkbaar jezelf aanleren want sinds een paar dagen heb je besloten dat luiers voor baby's zijn en dat je onderbroeken aan wil. Je vertelt ons keurig wanneer je moet plassen en hebt nog maar heel weinig ongelukjes gehad. Ik denk dat we dit nog veel vaker gaan zien. Je maakt je eigen plan en bepaalt zelf wel wanneer je iets wil. En als je dat dan in je hoofd hebt zal het ook gebeuren.

Hoewel je graag je eigen ding doet ben je wel erg bang om vergeten te worden. 'Doortje wil ook! Doortje kan ook!" horen we vaak als je weer eens bang bent dat we je ergens te klein voor vinden.
Sorry meissie, je bent ons kleintje en we willen je zo graag nog een beetje langer klein houden. Maar daar doe jij niet aan mee. Want jij bent klaar om de wereld te laten zien wie je bent!
We houden van je, precies zoals jij bent. Voor je kwam maakte ik me zorgen over of ik ooit net zo veel van een kind zou kunnen houden als ik van Sophie hield. Maar die zorgen waren helemaal niet nodig. Jij bent niet Sophie, want jij bent jij en we houden van jou. Van je schattige poppengezichtje, van je kwajongensstreken (jij bent er zelf ook van overtuigd dat "Emiel van de Hazelhoeve" eigenlijk over jou gaat), van je heerlijke knuffels, van je gezellige geklets, je energieke dansen en je eindeloze fantasie. We vragen God voor wijsheid voor een leven met jou, want dat zullen we nodig hebben. Maar we vragen het met een dankbaar hart want we hebben zoveel geluk dat juist jij bij ons hoort!

Liefs van mamma