maandag 27 juli 2015

7 quick takes



  1. Maandagmorgen, het is 11 uur en ik heb het gevoel dat ik er al een hele dag op heb zitten. Luiers spoelen (wanneer kan ik met zindelijkheidstraining beginnen?), wassen draaien, de auto naar de garage brengen voor een beurt, een vergadering met mijn baas, al mijn mails beantwoorden.. nu heb ik even een kop thee gezet en ga ik een blogje schrijven. Thuis werken is zo gek nog niet.
  2. Over zindelijkheidstraining gesproken, grappig hoe culturen daarin verschillen. Waar mijn blanke vrienden me echt nog niet vragen of Sophie al zindelijk is beginnen mijn Afrikaanse vrienden suggesties te maken dat het toch echt tijd is om er mee te beginnen want al hun kinderen waren zindelijk voor ze 1,5 waren. Op zich zie ik er wel wat in, een zo goed als zindelijke Sophie als de baby komt (het is dan toch zomer dus zo erg zijn ongelukjes niet.) Sophie verteld me vaak wel als ze een vieze luier heeft, 'bah' zegt ze dan terwijl ze naar haar billen wijst, heel handig!
  3. We hebben een heerlijk weekend gehad met Robert en Hester, zo leuk dat ze er zijn! Het weer werkte prima mee en Kaapstad liet zich van z'n beste kant zien. We hebben gewandeld, gegeten, kaas en chocolade geproefd, wijnlanden bekeken en gewoon gezellig samen genoten. Sophie vindt het ook allemaal erg gezellig en oom en tante zijn helemaal geaccepteerd en mogen elke dag heel wat boekjes voorlezen. 
  4. Voor Sophie hadden Hester een kartonnen boekje gemaakt met foto's van de bruiloft, een grote hit, maar ze hadden alle bruiloftsfoto's van henzelf en alle foto's van Sophie er net zo goed uit kunnen laten. De enige foto waarin Sophie geïnteresseerd is is de familiefoto waar ze elke keer weer vol enthousiasme Hartmut aanwijst. 'Pappa' is haar grote held en niets maakt haar zo blij als wanneer ze hem ziet op de foto, of nog beter, in het echt! 
  5. Ondertussen zouden Hartmut en ik denk ik wel een advies-reisbureau voor de Kaapregio kunnen beginnen. We hebben zo vaak gasten en hebben ondertussen zo veel mooie en leuke plekken 'uitgetest' dat we voor iedereen een reis op maat zouden kunnen plannen... dus, wie is de volgende?
  6. Zaterdag heb ik ook weer een echo gehad. Zoals je gisteren in mijn blog kon lezen lijkt het er op dat we een lange baby krijgen, grappig en onverwacht. Volgens mij schrijf ik elke week hetzelfde over deze zwangerschap, het gaat goed, ik voel me lekker en de baby in mijn buik is erg druk. Reden tot dankbaarheid!
  7. Ondertussen is Sophie wakker geworden en zit ze naast me een broodje te eten. We gaan zo even naar buiten wat boodschappen doen en genieten van het mooie weer. Ik heb nog veel werk te doen vandaag dus ze mag lekker buiten spelen zodat ze lekker moe is en lang gaat slapen. Hoe langer haar dutje is, hoe meer werk ik kan doen.

zondag 26 juli 2015

Brief aan mijn baby...


Dag lief kleintje,

Eigenlijk zeg ik dat verkeerd. We hebben je gisteren weer op de echo kunnen bekijken en je bent helemaal niet zo klein. Het lijkt zelfs alsof je een behoorlijk lange baby bent. Die genen moet je dan van je opa gekregen hebben want van je vader en je moeder heb je het zeker niet. Een echo is elke keer weer zo bijzonder. Eerlijk is eerlijk, een heel duidelijk beeld is het niet maar stukje bij beetje kunnen we ontwaren wie je bent. En dat je gezond bent, voor nu het allerbelangrijkste. Je vier kloppende hartkamers, je mondje dat op en neer gaat en lijkt te slikken, je trappelende voetjes... het zijn allemaal kleine beloften voor onze toekomst met jou.

Als ik aan je denk ben ik vooral heel nieuwsgierig naar hoe je gaat zijn. Nog meer dan bij je zus, en waarschijnlijk juist door de ervaringen met je zus, ben ik me bewust van de eigenheid van ieder klein mensje dat al zo jong zo duidelijk naar voren komt. Ik kan niet wachten om die grote ontdekkingsreis door jouw karakter te beginnen. Om samen op avontuur te gaan en te ontdekken wie je bent, wat je leuk vindt, hoe je een plekje gaat vinden in ons gezin en hoe wij jou het beste kunnen helpen om uit te groeien tot de persoon die de Maker in gedachten had toen hij je schiep.

Ik moet zeggen dat je het me niet erg moeilijk maakt tijdens de zwangerschap. Ik voel me prima, heb genoeg energie en de buik zit nog niet in de weg. Het enige waar ik over zou kunnen klagen is mijn zere rug aan het eind van de dag maar daarvoor geven we Sophie, die ik nog veel moet dragen, de schuld. Zij zal jou nog vaak genoeg proberen om de schuld van dingen op jou te schuiven. Als je, eenmaal buiten de buik, net zo gemakkelijk bent staat ons een fijne tijd te wachten.

Maar wees maar niet bang, ook als je besluit om minder gewillig te zijn ben je gewoon welkom. Je mag zijn wie je bent en we beloven nu al dat we altijd zullen proberen je unieke persoonlijkheid te respecteren en stimuleren. (Maar het zou wel fijn zijn als je net als ons van lekker eten en de buitenlucht houdt.)

Liefs van je moeder.

ps: de foto is oud, maar deze brief ontstond in mijn hoofd toen ik wakker geworden was nadat je grote zus een knuffel nodig had en jouw getrappel me daarna wakker hield. Sorry

maandag 20 juli 2015

7 quick takes...




  1. Ineens is ons huis weer leeg. Na een heerlijk lang weekend met mijn schoonouders is het nu ineens wel heel erg stil. Vanochtend om half 5 hebben we afscheid genomen en nu is het veel te stil in huis. Sophie vindt het maar niets.
  2. Vandaag ben ik jarig, maar echt vieren doen we het niet. Hoe ouder ik wordt, hoe minder zin ik heb om te vieren.Niet omdat ik ouder worden vervelend vind, maar gewoon, het lijkt minder belangrijk. Het vieren van de verjaardag van Hartmut als hij in September 30 wordt bijvoorbeeld. Dus vandaag staan de gewone was, het werk en een vergadering op het programma. Maar Sophie en ik hadden flapjacks voor ons ontbijt, dat dan weer wel. En niemand houdt me tegen om dankbaar na te denken over de afgelopen 28 jaar en vol hoop en verwachting het komende jaar tegemoet te gaan. 
  3. Het weekend was heerlijk. Het is natuurlijk al gezellig als er familie komt, en als het slechte weer dat voorspeld was dan ook nog eens wegblijft is dat helemaal mooi meegenomen. Vrijdag was wel een echte Kaapse winterregendag dus toen hebben we lekker rustig aan gedaan en een bezoekje gebracht aan het Nationaal Museum. De rest van het weekend liet de regen zich niet zien en konden we wandelen aan zee, een vogel en aapjespark bezoeken en gisteren zijn we naar Babylonstoren geweest, een prachtige groentetuin waar ik al eerder over schreef en waar ik nog veel vaker over zal schrijven omdat her er zo ontzettend mooi is.
  4. Bij Babylonstoren heb ik ook onderstaand filmpje van Sophie gemaakt. Ze had een groot publiek terwijl ze kippen en kalkoenen probeerde te vangen en ik weet niet wie er meer genoot, Sophie of het publiek. 
  5. Sophie vindt mensen om zich heen ontzettend gezellig. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Dat merken we elke keer weer als we bezoek hebben. Maar ook in het museum bijvoorbeeld. Als we in een kamer zijn waar niet zo veel mensen zijn is ze wat stiller, maar zodra er dan andere mensen, en vooral kinderen zijn is ze helemaal in haar element. Ze is een echte sociale stuiterbal.
  6. Met baby nummer twee gaat het ook goed. Ik ben vorige week naar de verloskundige geweest en alles zag er goed uit. Alleen een lage bloeddruk, maar dat had ik zelf ook al wel door. De baby is 'verschrikkelijk actief' volgens de verloskundige. Maar dat had ik zelf ook al wel door ;-) 
  7. Mijn wasmachine piept dat hij klaar is dus ik hou op. Ik heb snel alle beddengoed gewassen zodat de bedden lekker fris zijn voor de volgende gasten die vrijdag komen. We kunnen niet wachten om Robert en Hester alle mooie plekjes van de Kaap te laten zien!

maandag 13 juli 2015

7 quick takes.



  1. Goeiemorgen! Even een heel snel blogje want ik heb veel te doen en Sophie heeft ook mijn aandacht nodig. Ze is met het verkeerde been uit bed gestapt en is niet erg gelukkig vandaag. Ze weet niet goed wat ze wil en niets kan haar aandacht langer dan 10 seconden vasthouden. Als ze niet zo vrolijk is is ze meestal ook een beetje onhandig en ondanks dat het vroeg is is ze al een heel aantal keer gevallen
  2. Het lijkt erop dat een van die valpartijen als resultaat heeft dat ze haar grootste blauwe plek tot nu toe heeft opgelopen. Maar dat record zal wel snel verbroken worden, Sophie wil namelijk alles zelf doen en nooit geholpen worden. Gisteren gingen we een wandeling maken waarbij ze niet alleen niet gedragen wilde worden of in de kinderwagen wilde zitten maar waarbij ze ook nog eens zelf haar kinderwagen wilde duwen en wij mochten niet helpen. Dat gaat natuurlijk niet heel lang goed en nadat ze viel en een bloedlip had dachten we dat ze eindelijk , zonder moord en brand te schreeuwen, in de kinderwagen wilde zitten. Dat was ook zo, voor een minuut of drie. Daarna wilde ze weer zelf lopen. Je begrijpt dat de wandeling misschien wel lang duurde maar ons niet erg ver bracht. Gelukkig was het, op de bloedende lip na, wel erg gezellig.
  3. Ik wil jullie graag een tip geven: 'Als je in je huis een muis ontdekt moet je hem geen naam geven.' Vraag je je nu af waarom dan niet? Nou, het zit zo. Bijna elke winter krijgen we veldmuizen in huis. Niet heel prettig natuurlijk maar ze zijn ook best schattig. Een paar weken geleden ontdekten we er weer eentje die steeds rondscharrelde, hij leek niet aan ons eten te zitten dus het kon niet zo veel kwaad. Ik noemde hem 'Floris' en na een tijdje begon Hartmut hem ook zo te noemen. We hadden het er eerst nog over om hem te vangen maar we raakten een beetje aan hem gehecht. Totdat we vorige week ineens een ander klein muisje zagen. Ik weet niet of Floris kinderen gekregen had of zijn vrienden had uitgenodigd maar ineens waren de muizen toch niet zo heel erg welkom. Maar om nu een dier wat je een naam gegeven hebt dood te maken is helemaal niet leuk! Het duurde dus een tijdje voor ik de moed bijeengeschraapt had om vallen te halen. Als Floris geen naam gehad had was het veel gemakkelijker geweest! Nu zijn we een paar dagen later, hebben we 4 muizen gevangen en lijkt het probleem te zijn opgelost. De volgende muis krijgt geen naam en gelijk een val. 
  4. Het is de hele week belachelijk mooi weer geweest. droog en 23 graden in hartje winter is natuurlijk ideaal. Helaas lijkt aan dat mooie weer voorlopig een einde te zijn gekomen want het weekend was het al erg koud en voor deze week wordt er veel regen voorspeld. Nouja, dat is goed voor de plantjes. 
  5. Met de drugsverslaafde jongen in de afkickkliniek, waar ik vorige week over schreef, gaat het naar omstandigheden erg goed. Hij geeft een weekje detox achter de rug en is nog steeds erg gemotiveerd. Hij zegt dat hij alle twijfelaars die niet zeker zijn of hij het kan volhouden bewijzen dat hij het wel kan en ons allemaal versteld doen staan.
  6. Morgen ga ik voor het eerst naar de verloskundige. Het is niet zo dat deze baby de eerste helft van de zwangerschap helemaal niet gecontroleerd is hoor, we hebben twee echo's gehad en ik luister vaak naar de hartslag en het lijkt allemaal goed. De volgende echo is over twee weken, als Hester is er, leuk dat ik dan een beetje van de zwangerschap op die manier met haar kan delen!
  7. We hebben een druk weekje voor de boeg, vanavond komt de dominee die onze trouwdienst deed eten, ze wonen in Namibië maar zijn een paar dagen in Kaapstad. Donderdagochtend mogen we naar het vliegveld om mijn schoonouders op te halen die een lang weekend komen logeren (Hoera!) en tussendoor moeten ook alle gewone dingen nog gebeuren.Op mijn werk is het vrij druk dus ik zal me niet vervelen. Ik ga me snel aankleden en de zooi van het weekend wegwerken zodat ik in een schoon huis aan het werk kan. 

maandag 6 juli 2015

7 quick takes...



  1. Goeiemorgen! De eerste was zit in de machine, mijn havermoutpap staat naast me te dampen en Sophie is aan het kliederen met haar portie. (met een lepel leren eten is niet gemakkelijk, vooral niet als je geen hulp wilt.) Het is maandagmorgen en dus tijd voor een nieuwe blog.
  2. We hebben een druk, en vooral erg sociaal weekend gehad. Twee diners met vrienden, een 4th of July party bij Amerikaanse vrienden, een verjaardagsfeestje en daar tussendoor nog de boodschappen, de weekendklusjes en een keer naar de kerk. Ik ben haast blij dat ik vandaag gewoon een rustig werkdagje heb zonder dat ik erg sociaal hoef te zijn. 
  3. Vandaag ben ik 20 weken zwanger. Halverwege dus, terwijl ik het gevoel heb dat die positieve test hooguit een maand geleden was. Het vliegt voorbij en soms vergeet ik gewoon dat ik zwanger ben omdat het zo goed gaat. Gelukkig herinneren de kleine schopjes, en die dikke buik die in de weg begint te zitten als ik moet bukken me er aan dat er toch echt een kindje groeit. Vorige week vroeg iemand me hoe het staat met de voorbereidingen en ik bedacht dat ik misschien al wel veel aan deze baby heb gedacht maar dat ik er nog niets voor heb gedaan. Nu heb ik nog een paar maanden de tijd en bovendien hebben we de meeste babyspullen nog in huis dus zo erg is het allemaal niet.
  4. Sophie kan je ook precies vertellen waar 'Mamma's baby' is, als we het vragen wijst ze vol enthousiasme naar mijn buik. Niet dat ik denk dat ze snapt waar ze precies naar wijst. Ze wijst de laatste tijd van alles aan. Als je vraagt naar haar buik begint ze er enthousiast op te trommelen, de oogjes en neus van alle knuffels moeten worden aangewezen en elke motorfiets wordt enthousiast naar gewezen en een 'pappa' genoemd.   
  5. Gisteren hebben we een gedeelte van Lion's Head beklommen. We hadden vrienden meegenomen die net als ons al jaren in Kaapstad wonen maar ondanks dat nog nooit voet op een van de bergen gezet hadden. Voor mij onvoorstelbaar omdat we het liefst elk weekend een flinke bergwandeling maken. De vrienden komen uit Zimbabwe en we zien dat wel vaker bij onze Afrikaanse vrienden, ze denken dat het heel duur is om de berg te beklimmen (het is gratis), dat het moeilijk is om er te komen (de bus stopt aan de voet van de berg en een korte wandeling brengt je naar het begin van het pad) en ze hebben in hun kringen vaak niemand die ze meeneemt. Ik vind het erg jammer dat zo'n grote groep van mijn stadsgenoten om ongegronde redenen denkt dat genieten van de natuur en de bergen alleen voor rijke, blanke mensen is. Ik snap wel dat ontspanning niet erg hoog op het prioriteitenlijstje staat als je elke dag bezig bent met overleven maar aan de andere kant zie ik ook vaak dat de ontspanning waar dan wel voor gekozen wordt totaal niet opbouwend is (je helemaal klem drinken tot je geen stap meer kan verzetten). Kaapstad heeft veel onzichtbare muren, vaak bestaan ze alleen in de gedachten van de mensen maar ze blijken wel ijzersterk te zijn en zorgen voor grote scheidingen en verschillen tussen mensen.
  6. Een jongen (L) die we een aantal maanden geleden hebben leren kennen begint vandaag in een afkickkliniek. Hij is verslaafd aan heroïne en heeft dus een heel erg lange weg te gaan. Ik ben trots op hem dat hij deze belangrijke stap wil zetten maar ik ben ook heel erg trots op Hartmut omdat het zonder zijn doorzettingsvermogen en organisatietalent veel langer geduurd had voor er een plekje in een kliniek beschikbaar was geweest. Ik hoop en bid dat L zal volhouden, ook als het zwaar is, en dat de motivatie en het enthousiasme om zijn leven opnieuw te beginnen zal blijven bestaan.
  7. Deze week staat er naast de gewone dingen niet al teveel op het programma, het is hier 'wintervakantie' dus er zijn minder vergaderingen enzo. Heerlijk. Ook even genieten van de rust want over anderhalve week komen mijn schoonouders voor een lang weekend en een paar dagen na hun vertrek komen mijn zusje en haar man. We kunnen niet wachten op al dat bezoek en ik weet zeker dat vooral Sophie het allemaal erg gezellig gaat vinden!