maandag 23 maart 2015

7 quick takes...


  1. Goeiemorgen! Het voelt alsof ik gisteren mijn vorige 'quick takes' schreef, ik heb het gevoel dat de tijd een spelletje met me aan het spelen is, zo snel vliegen de weken voorbij. Het grootste verschil met vorige week is dat de lucht weer stralend blauw is, het zonnetje lekker straalt en niets erop lijkt te wijzen dat de herfst in aantocht is. (ik negeer gewoon de herfstkleuren van de blaadjes.)
  2. TWD waarover ik vorige week een blog schreef was een groot succes. Als groep hadden we twee tafels vol koekjes en cakejes gebakken en die hebben we bijna allemaal verkocht. We hebben meer dan 6000 rand opgehaald (ook met dank aan de gulle giften van Duitse, Nederlandse en Vlaamse vrienden) en als kerk is er in totaal tot nu toe 450000 rand (bijna 35000 euro) opgehaald en het geld komt nog steeds binnen lopen. Geweldig he? Dat gaat allemaal rechtstreeks naar projecten om onderwijs en programma's tegen werkloosheid te verbeteren!
  3. Sophie was gisteren negen maanden, daar schreef ik ook een blog over. Ze is een beetje hangerig de laatste dagen en ze slaapt ook slecht.  Ik hoop dat het haar tandjes zijn maar het is natuurlijk altijd een beetje gokken. Nu zit ze heel lief op de vloer met een houten puzzel te spelen, ze heeft nog niet door hoe ze de stukjes er in moet steken maar vindt het wel ontzettend leuk om ze er allemaal uit te halen. Het weer terug steken zal vanzelf wel komen. 
  4. Na een paar weken achter elkaar drukke zondagen gehad te hebben vanwege allerlei activiteiten hadden we gisteren een heerlijke zondagmiddag lekker voor onszelf. Samen lekker eten, buiten genieten van het fijne weer en alle tijd voor elkaar... Af en toe is dat zo goed, we hebben genoten!
  5. Dat was ook wel belangrijk want Hartmut heeft het ontzettend druk op zijn werk. Er zijn een paar grote deadlines deze week en vandaag is hij om half 6 al vertrokken naar zijn werk, ik verwacht hem ook niet vroeg terug. Ik hoop dat het allemaal lukt zodat we volgende week rustig kunnen genieten van het bezoek van mijn schoonfamilie.
  6. Ik heb al wel vaker geschreven over loadshedding, de oplossing die Zuid Afrika gevonden heeft voor het stroomtekort. We verdelen de stroom en een paar keer per week is er een geplande stroomstoring van een uur of twee. Lastig, maar je kan er prima mee leven. Zaterdag ontdekten we weer dat het veel lastiger is als je het niet weet. Een paar weken lang hadden we namelijk gewoon stroom gehad maar toen we Zaterdagavond thuis kwamen was het ineens. Alle plannen die we hadden konden ineens niet doorgaan. Dan maar kaarsjes aan en lezen. Sophie vond het reuze interessant zoals je op de foto kan zien.
  7. Sophie is intussen bij me komen staan en is met een boekje in mn been aan het duwen, haar manier om te zeggen dat ik het boekje moet voorlezen. Het is haar lievelingsboekje, met flapjes waar dieren achter verstopt zitten, en per dag met ik het minimaal 50 keer voorlezen, als het afgelopen is gaat ze net zo lang huilen tot ik weer vooraan begin. Ik vind het boekje niet zo leuk.. maar dat kan ook komen omdat ik het in mijn slaap kan opzeggen. 

zondag 22 maart 2015

9 months with Sophie...

Mijn lieve kleine meisje,
vandaag ben je negen maanden, je bent net zo lang op de wereld als dat je in mijn buik was. Hoe is dat mogelijk? Al negen maanden hoor je bij ons, voor mijn gevoel is de tijd is nog nooit zo snel gegaan. Maar ook, is het echt nog maar negen maanden? De tijd dat je nog niet bij ons was lijkt al zo lang geleden dat ik het me haast niet meer kan voorstellen.

Deze maand was je nog liever, grappiger, en ondernemender dan alle voorgaande maanden, mijn liefde voor jou is uitgegroeid tot het soort van liefde die er voor zorgt dat ik zo'n belachelijk trotse moeder geworden ben die haar kind de allerbeste vindt en dat het liefst aan iedereen verteld... de hele dag door. Een soort van liefde die groter en intenser is dan ik me kon voorstellen, totdat jij in mijn leven kwam.

Jij hebt ook lief met een intense liefde. De passie en het enthousiasme waarmee je dingen doet zijn hartverwarmend. Hetgeen waar je het meest van lijkt te houden is eten, en ik weet nog steeds niet of je blijer wordt van het zien van mij of van een banaan. Als wij aan het eten zijn, of zelfs als volslagen vreemden aan het eten zijn en je ziet dat rust je niet tot jij ook een stukje krijgt. Waar je het laat is me overigens een raadsel. Je past al maanden in dezelfde kleren want je  bent nog steeds een minimensje. Wel een sterk minimensje in alle opzichten. Je willetje laat je duidelijk spreken en ook lichamelijk heb je in 9 maanden tijd al heel wat dingen geleerd. Je kruipt het hele huis door en je loopt langs alle meubels. Ik ben benieuwd wanneer je je echte eerste stapjes gaat zetten. Als je aan onze handen loopt glim je haast van trots.

Je bent gek op wilde spelletjes met je vader. Hoe doller hoe beter, je gegiechel is aanstekelijk en niets is je te eng. Dat jij nooit bang bent maakt mij soms een beetje bang.  Je hebt je hoofd al vaak gestoten, je bent al heel wat keren gevallen en met jouw ondernemende karakter zal dat nog veel vaker gebeuren. Je moet overal op af en alles ontdekken.Dat vinden we wel heel leuk hoor, we zijn gek op ons nieuwsgierige meisje en door jouw enthousiasme leren wij opnieuw genieten van alle kleine dingen.

Wat is het leven met jou leuk. Je bent mooier, liever en grappiger dan we ooit hadden durven dromen en het geluksgevoel dat jouw aanwezigheid ons geeft is onbeschrijfbaar.

Liefs van je moeder









dinsdag 17 maart 2015

That was different!


Komende zaterdag gaan wij de straat op om fondsen te werven, en jij kan ook helpen. Weet je waarom?
Wist je dat...
  • Bijna 2/3 van de kinderen in Zuid Afrika die in groep 5 zitten niet kunnen lezen zoals ze zouden moeten?(Department of Education, 2012)
  • Bijna een kwart van alle Zuid Afrikanen die zouden willen werken geen werk hebben?(Statistics SA, 2013)  
  • Slechts de helft van de baby's die geboren worden in Kaapstad voldoende voedzaam eten, liefde, veiligheid en stimulatie krijgen om zich goed te ontwikkelen. (Western Cape Gov’t, 2012; Integrated Early Childhood Development Strategy, 2011-2016)
Vooral dat laatste grijpt mij als verloskundige, maar vooral als moeder enorm aan. Deze kinderen lopen in de eerste paar jaren van hun leven al een achterstand op die bijna nooit weer goed gemaakt kan worden. 

Ik denk bijvoorbeeld aan Ruben, hij is een paar maanden ouder dan Sophie en woont samen met zijn alleenstaande moeder in een wijk die geteisterd is door bendegeweld. Zijn moeder heeft geen werk en is erg gestrest door de financiĆ«le problemen en het geweld om hen heen. Doordat ze hard op zoek is naar een baan en teveel aan haar hoofd heeft 'ziet' ze haar zoontje niet echt. Hij kruipt vaak veel te lang rond in een natte luier en zit soms hele dagen in zijn bedje omdat zijn moeder geen tijd heeft om de hele tijd op hem te letten. Doordat hij onvoldoende gezond eten krijgt hebben zijn hersenen niet de nodige voedingsstoffen om broodnodige verbindingen aan te maken. Hij voelt zich niet veilig omdat zijn moeder vaak niet komt als hij haar nodig heeft, hierdoor maakt zijn lichaam cortisol aan waardoor het geheugen en de hersenen minder goed werken. Als hij de hele dag in zijn bedje zit wordt hij weinig geprikkeld en leert hij geen nieuwe dingen. En zijn moeder is niet in staat om hem de liefde te geven die hij nodig heeft. Als hij naar school zal gaan zal hij zo'n grote achterstand hebben dat leren niet leuk en vooral frustrerend zal zijn. Zonder de juiste begeleiding zal hij, depressief en zonder zelfvertrouwen, op een dag opgemerkt worden door een gangster die hem meeneemt in het wereldje van drugs en geweld, waar het niet uitmaakt of je kan lezen en schrijven. 

Heeft Ruben een slechte moeder? Ik denk het niet. Maar ik denk wel dat Ruben's moeder hulp nodig heeft, een netwerk van mensen die haar helpen een betere moeder te zijn. Die haar helpen om zich minder hulpeloos te voelen en haar motiveren om haar zoontje te motiveren. 

Om een kind liefde, stimulatie, veiligheid en gezond eten te geven is niet per se heel veel geld nodig. Maar wel een moeder die goed in haar vel zit, die weet waar ze hulp kan krijgen als ze dat nodig heeft en een moeder die het gevoel heeft dat ze niet alleen is.

En daarom ga ik dit jaar, samen met de Common Good foundation werken aan een programma voor moeders zoals de moeder van Ruben. Om ze te leren hoe ze goedkoop maar gezond eten kunnen maken, hoe ze van afvalmateriaal speelgoed voor hun kind kunnen knutselen en hoe ze een veilige omgeving voor hun kind kunnen creĆ«ren. Maar vooral om een veilig vangnet voor ze te weven door een netwerk van moeders te vormen die elkaar kunnen helpen. Niet met geld, maar door er voor elkaar te zijn, door moeders te laten merken dat ze niet alleen staan, door gewoon te luisteren, door advies en soms door even een middagje op een baby te passen als het even teveel wordt voor de moeder.  

Common Good is een NGO van onze kerk die de rechtvaardigheid waar Jezus ons toe roept handen en voeten geeft door zich in te zetten tegen werkloosheid en voor de verbetering van onderwijs, voor de allerjongsten tot de alleroudsten. Zaterdag 21 Maart (de dag van de mensenrechten in Zuid Afrika) hebben we in de hele stad activiteiten om hiervoor fondsen te werven. Het thema is 'geel' en mensen doen allerlei gekke (en soms hele normale) dingen om geld op te halen. Wij gaan geel eten (maiskolven, cupcakes, lemoncurd etc) verkopen in onze wijk om geld op te halen. Ik kan jullie geen eten sturen maar jullie kunnen wel bijdragen aan het werk van Common Good en het programma voor moeders door mij als activist te steunen. 100% van al het geld dat we ophalen gaat rechtstreeks naar de projecten.
Volg deze link thatwasdifferent.net/donate om aan mijn project te doneren. Als het niet lukt kan je me even mailen op annekejagau@gmail.com.

Of je kan geld overmaken naar mijn Nederlandse raborekening dan zorg ik dat het hier op de juiste plek komt.
Mijn nummer is

Mijn rekeningnummer is tnv  A Sikkema
NL65RABO0367421208 bij de Rabobank in Hattem. 

Alvast heel erg bedankt!




maandag 16 maart 2015

7 quick takes..





  1. Goeiemorgen! Het is weer zover, maandagmorgen. De eerste was zit er in en de tweede staat al klaar. Sophie ligt in bed en ik heb even snel tijd om een blogje te schrijven voor ik aan het werk ga. Ik hoop maar dat alles snel droog wordt want het zal 'maar' 24 graden worden. We merken dat de herfst eraan komt, de blaadjes verkleuren en de ochtenden zijn kouder. Nog maar even niet aan denken. Morgen is het weer 30 graden waar we lekker van gaan genieten.
  2. Misschien ken je de website 'Airbnb' wel. Via deze website kunnen mensen hun hele huis of een kamer in huis beschikbaar stellen voor gasten zoals in een B&B. Dat leek ons ook wel wat en vorige week hadden we onze eerste gasten. Het was heel erg leuk en we kregen ook positieve reacties van onze gasten. Het is nu niet zo dat we van plan zijn een fulltime B&B te runnen maar om zo af en toe mensen over de vloer te hebben lijkt ons heel gezellig. 
  3. Dit weekend stond weer in het teken van verjaardagsfeestjes. Zaterdagmorgen vieren we de eerste verjaardag van het dochtertje van vrienden. Het was in Kirstenbosch dus Hartmut en ik besloten om vroeg op te staan (niet zo moeilijk want door Sophie izjn we toch al vroeg wakker) en om half 8 stonden we in Kirstenbosch, waar we een flinke wandeling gemaakt hebben voor het feestje begon. 
  4. Later op de dag hadden we het feestje van een vriendin. Het was een themafeestje en gelukkig voor ons was het thema 'wild west'. Het zelfde thema als het eindejaarsfeestje van Hartmuts werk dit jaar, we hadden dus nog kostuums liggen. Voor Sophie heb ik even snel een vilten cowboy hoed gemaakt en ze had wel een spijkerbroek en shirt in haar kast liggen. Het aakte geloof ik helemaal niet uit wat we aan hadden wat Sophie stal de show. We wonnen wel een lekkere reep chocolade omdat wij 'best dressed' waren. Lekker!
  5. Hebben jullie mijn blog van gisteren gezien? Via deze link (capturingdailydelights.blogspot.com/that-was-different) kan je hem teruglezen. Zaterdag is het dag van de mensenrechten in Zuid Afrika en sinds een paar jaar ook de jaarlijkse dag om fondsen te werven voor Common Good, een NGO die bij onze kerk hoort. Het geld gaat naar het verbeteren van onderwijs en projecten die werkloosheid proberen te bestrijden.  In de blog kun je lezen wat we gaan doen en hoe jij je steentje kan bijdragen... doen!
  6. Hartmut is ondertussen bijna klaar met een kinderstoel voor Sophie. Gisteren zetten we haar daar even in en wat keek ze trots. Zo leuk om te zien hoe ze steeds meer emoties laat merken! Ze wordt ook steeds ondeugender. Niet kwaadwillig (nog niet) maar gewoon omdat ze op ontdekkingsreis is. Deze week had ze dor hoe ze de ade van haar commode moest open maken en toen ik vrolijk gelach uit haar slaapkamer hoorde besloot ik even te kijken wat ze aan het doen was. Daar stond mevrouw tussen al haar kleren en ze hing haast ondersteboven in de la om alles er uit te kunnen halen.
  7. We kunnen niet wachten tot april komt. Met pasen komen mijn schoonouders en schoonzusje een paar dagen logeren en eind april gaan we naar Nederland voor de bruiloft van Hester. Zo veel familiebezoek.. helemaal ongekend! Hoewel we heel dankbaar zijn voor Skype en whatsapp is elkaar in het echt zien natuurlijk het allerleukste. Ik ben vooral blij dat ze dan Sophie kunnen zijn, wij veranderen niet zo snel maar zij doet ons bijna dagelijks versteld staan van haar nieuwe kunstjes!

maandag 9 maart 2015

7 quick takes


  1. Deze week is Kaapstad veel in het nieuws geweest en heb ik menig berichtje gekregen om te vragen of alles in orde was bij ons. Er waren enorme veldbranden en in totaal is bijna 5000 hectare afgebrand. Op een gegeven moment was het vuur zo dichtbij dat we vanuit onze straat de metershoge vuurzee konden zien. Zulke vuren zijn nodig om fynbos, de typische lokale planten, goed te laten groeien, maar om een hele berg in de fik te zien staan, steeds blushelicopters over je huis te horen vliegen  en op het nieuws steeds weer te horen dat het vuur nog niet onder controle is was best wel eng. We zijn dankbaar dat het vuur geen mensenlevens genomen heeft, en ook het aantal huizen dat afgebrand is is vrij klein als je kijkt naar hoe groot het vuur was. Afgelopen zaterdag reden we door een gebied dat getroffen was en ik kreeg een brok in mijn keel. Zwarte stompjes waar eens mooie struiken stonden, de grond grijs van het as zo ver als je kon kijken en overal zagen we nog rook van nasmeulende boomstammen. 
  2. Deze tijd van het jaar zijn er altijd vuren rond de stad, maar meestal zijn ze niet zo groot. Het komt door het droge weer (het heeft al weken niet echt geregend, de harde wind die kan waaien en hoge temperaturen. Dinsdag, toen de vuren op hun hoogtepunt waren, was Kaapstad officieel de warmste stad ter wereld op dat moment, 42 graden.. pfffft.
  3. Gisteren hebben we in de hel gewandeld. Het was er ontzettend mooi, groen, bergachtig en er dwars doorheen liep een klein bergstroompje. Door de lianen, de enorme variatie in vegetatie en alle prachtige bloemen leek het alsof we in een tropisch oerwoud liepen. Waarom dit gebied zo heet is ons een raadsel, ‘het paradijs’ was een betere naam geweest.
  4. Ons huis is helemaal af, zoals je op de foto kan zien. Het is nog mooier dan we ons voorgesteld hadden en we zijn helemaal tevreden. Nu leven we nog lang en gelukkig in het huisje met de gele deur. (Misschien, misschien ook niet.)
  5. Een vriendin van mij heeft een baan gekregen in een andere stad en heeft aan mij haar abbonement voor Kirstenbosch, de grote botanische tuin in Kaapstad, gegeven.  Het is nog twee maanden geldig, heerlijk. Donderdag stonden Sophie en ik om half 8 al voor de poort om in de koelte van de morgen te kunnen genieten van de prachtige bloemen en planten het mooie uitzicht en alle vogels. Dat gaan we vaker doen de komende twee maanden.
  6. Regina en Esther, de dochtertjes van vrienden kwamen dit weeked weer logeren. De kinderboerderij en bijbehorende speeltuin waren een groot succes. ’s Avonds hebben we superroze cupcakes met hartjes gemaakt en hebben de dames de gijzer leeggemaakt met een uren durend warm bad waarbij ze van mij niet koppie onder mochten wat ze uiteraard wel deden. Ik kan je vertellen, kroeshaar in bedwang krijgen is iets wat ik nog moet leren.
  7. Op de kinderboerderij wilde Sophie nog steeds geen worteltjes delen met de konijntjes, maar deze keer mochten de konijntjes er wel aan ruiken. Vooruitgang. Voor de rest gaat ze ook vooruit, veel te snel. Af en toe moet ik echt even slikken en vaststellen dat alle babykenmerken verdwijnen en dat ze meer en meer een peutertje wordt. Inclusief boze buien als ze haar zin niet krijgt en ondeugende blikken als ze iets doet wat ze niet mag.