maandag 27 maart 2017

7 quick takes

Dappere Doris


  1. Hoera! We zijn weer compleet. Na twee weken in Sydney te zijn geweest kwam Hartmut vrijdag laat thuis. Sophie (die uiteraard waker was gebleven want ze was veel te opgewonden om te slapen) kon niet stoppen met stralen toen ze hem eindelijk zag en Doris moest even weer wennen. Ze was blij om hem te zien maar wilde toch liever niet door hem vastgehouden worden. Ondertussen heeft hij haar vertrouwen weer gewonnen en is pappa weer de liefste.
  2. Het weekend was goed. Heel goed zelfs, want we waren met zijn vieren. Zaterdagochtend gingen we surfen, en naar een lokale markt bij een kerk waar een vrouw heerlijke zelfgemaakte Nederlandse speculaasjes verkocht, lekker! De rest van de dag stond vooral in het teken van boodschappen doen en koken omdat we gisteren een lunch organiseerden voor nieuwe mensen uit de kerk. Ik had (heel Nederlands) nasi goring met sate stokjes gemaakt en hoewel niemand het eerder geetenhad viel dat erg goed in de smaak. Voor het toetje had ik een enorme taart gemaakt. (zie foto) Ik zie op kookblogs vaak van die nooie taarten voorbij komen die ik heel graag zou willen maken, maar ik wil niet de hele week taart eten dus meestal doe ik het niet. Maar er zouden aardig wat mensen komen, een perfecte reden om eens helemaal uit te pakken met mijn cake. Ik vond het leuk om te doen, dat de mensen het lekker vonden was een fijne bijkomstigheid.
  3. Dinsdag was een feestdag in Zuid Afrika dus ik had, voor ik wist dat Hartmut weg zou zijn, een heel leuk uitje naar een roofvogel-rehabilitatie-park geboekt. Sophie vind uilen heel erg leuk dus ondanks dat Hartmut niet mee kon ben ik toch maar gegaan, in plaats van hem nam ik een vriendin en haar peuter mee (die in haar hele leven alleen nog maar een hond, een kat, een koe en wat voorbij vliegende vogeltjes gezien had). De meiden vonden het alledrie fantastisch, Sophie was enorm dapper en wilde graag een uil vasthouden. Dit leek me niet zo'n strak plan (uilen zijn best zwaar, en Sophie's armpje is niet zo sterk en lang) maar de uilenmeneer kwam met het brilliante idee om wat eten op Sophie haar hoofd te leggen waardoor de uil zo op haar hoed kwam zitten. Sophie straalde... achteraf zei ze dat het wel een beetje zwaar was. Doris vond vooral de baardagamen heel erg leuk en wilde ze steeds aaien. Ik weet niet zo goed waar mijn meiden die dierenliefde vandaan hebben want bij hen moet ik altijd net doen alsof ik heel dapper ben. 
  4. Zometeen heb ik een hele interessante vergadering/workshop. Ik ga deel uitmaken van een werk en advies groep die richtlijnen hoopt te gaan maken voor baby-huidzorg in Zuid Afrika. Dergelijke richtlijnen zijn er niet en mensen krijgen heel wat tegenstrijdige tips te horen van 'deskundigen' waarvan sommige adviezen zelfs heel schadelijk kunnen zijn. Ik ben benieuwd wat we vanmiddag allemaal te horen krijgen en hoe we het aan gaan pakken maar het is een leuke uitdaging.
  5. Een andere leuke uitdaging is dat ik gastblogger ben geworden voor een heel leuk online opvoed-platform. Ik deed al veel van hun fotografie maar nu ben ik dus ook begonnen met schrijven. De eerste blog die ik voor ze schreef werd vorige week gepubliceerd en was er eendie me na aan het hart lag. Je kan hem hier lezen. (pedagoog-ik.nl/ik-kijk-met-nieuwe-ogen/)
  6. Nu Hartmut terug is is de maand al bijna voorbij. Ik kan me niet voorstellend at het eerste kwartaal van het jaar al weer achter ons is maar erg vind ik het niet want de komende paar maanden staan er allemaal leuke dingen op het programma. In April hopen we naar namibie te gaan, in Mei is Nederland aan de beurt en in Juni is Sophie jarig (daar heeft ze het elke dag wel een paar keer over) en komt 'tante' Imke op bezoek. 
  7. Sophie is boekjes aan het voorlezen aan zichzelf en haar dekentje en Doris is aan het kleuren. Ik ga een kop thee zetten en me met de meiden bemoeien. Rooibosthee met honing en een schijfje citroen want ik heb heel erge keelpijn. Ik hoop dat het helpt want als moeder heb ik natuurlijk geen tijd om ziek te worden ;-) 
Red velvet cake met cream cheese vulling. Lekker!

Sophie en haar uil.

Avondeten in het bos. 

Vies, moe en gelukkig.... zo zie ik d e meiden het liefst aan het einde van de dag. 

Wandelen met pappa. 

Kunst kijken. Sophie zag druviven, Doris zag balonnen. 

maandag 20 maart 2017

7 quick takes...

De verse alpaca cria en zijn moeder. 


  1. Goeiemorgen! Het is Maandagmorgen en dat voelt als een overwinning. We hebben het al een week en een dag met z'n drietjes gered en nu we de dagen totdat Hartmut terug komt op een hand kunnen tellen ziet de wereld er weer een stuk rooskleuriger uit. Niet dat we het niet redden maar als we samen zijn is het gewoon leuker. De meiden missen Hartmut maar Sophie is ondertussen gelukkig op een leeftijd waar dagen wegstrepen op een aftelkalender en af en toe, met de landkaart erbij, praten over waar pappa is wonderen kan doen. Doris kan dat natuurlijk nog niet, maar toen ik haar een foto liet zien van Hartmut liet ze me duidelijk merken hoe lief ze hem vindt. Ze greep hem vast, knuffelde hem, riep stralend 'pappa' en wilde de foto niet meer terug geven. Nog 4 nachtjes schat....
  2. We hebben gelukkig wel hele leuke dagen gehad. Ik had veel dingen gepland zodat we aan het eind van de dag allemaal lekker moe zouden zijn. Ik heb geen zin in strijd rond bedtijd want dan wil ik zelf ook gewoon met de benen omhoog op de bank zitten (om mijn werk op de laptop te kunnen doen).  We hebben over zeedieren geleerd en pinguins gezien, we hebben een alpaca boerderij bezocht, we hebben heel veel gepicknicked (in de tuin en en het park), we hebben spontaan bij vrienden gegeten, samen gebakken, met vriendinnetjes gespeeld, de muziek veel te hard gezet en samen gedanst, een kasteel in de kamer gebouwd, dingen opgezocht over Australie en het was eigenlijk best gezellig.
  3. Die Alpaca Boerderij was echt wle een highlight voor mij. Het was cria-seizoen (alpaca-lammetjes) en toen we er kwamen liet de boer on seen paar cria's zien die die morgen geboren waren, schattig! Maar toen de rondleiding al voorbij was en we nog even in de speeltuin aan het spelen waren kwam hij ons ineens weer roepen. 'Er is er een aan het bevallen, kom snel kijken!' Helaas lopen peuters niet zo snel dus de bevalling hebben we gemist, maar de geboorte van de placenta, de moeder die liefdevol haar kleintje schoonlikte en de eerste wankele pogingen tot opstaan zien was ook heel speciaal. We hebben denk ik wel een uur zitten kijken, zo bijzonder! Sophie keek met grote ogen en ook Doris was duidelijk onder de indruk. 
  4. Doris leert praten, in rap tempo. Elke dag komen er nieuwe woordjes bij. Ik moet helaas wel zeggen dat ze niet de meest handige en nuttige woordjes leert. Het zou fijn zijn als ze haar basisbehoeften en emoties duidelijk zou kunnen maken maar in plaats daarvan vind mevrouw het beter om haar hersencapacteit te gebruiken voor woorden als 'ballera' (ballerina), 'tasje' en 'alpaca'. 
  5. 'Ballerina' is overigens wel een van de meest gebruikte woorden in ons huishouden. Als mensen Sophie naar haar naam vragen zegt ze steevast 'Sophie Ballerina' en als ik haar zeg dat ze mijn 'lieve meisje' is reageert ze heel verontwaardigd. 'Ik ben toch een ballerina?' Een jurk of een rok die kan zwieren heet dan ook een 'ballerina' bij ons thuis en omdat Sophie alleen maar ballerina's en geen broeken meer aan wil denkt Doris dat alle kledingstukken ballerina's zijn. Dan komt ze weer heel trots aanlopen met een mouw van een shirt aan haar been of een broek op haar hoofd en wijst ze 'Ballera, ballera!' 
  6. Ik was helemaal niet van plan om fotograaf te worden (tenminste, niet nu al) maar ondertussen ben ik het volgens mij toch een beetje. Ik doe natuurlijk het werk voor Adventure Clubs met heel veel plezier maar de laatste tijd heb ik ook bijna elke week een fotoshoot. Ik vind het wel leuk maar merk wel dat mijn hart er niet helemaal ligt. Ik ben wel dankbaar voor alle mogelijkheid ide ik krijg om te  oefenen. Ik las ergens dat je 10.000 uur aan iets besteden moet om een expert te worden. Ik weet niet op hoeveel uren de teller staat maar ik zou graag een expert zijn zodat ik met mijn camera verhalen kan vertellen. Verhalen van vergeten moeders, vergeten kinderen, vergeten ouderen, vergeten stammen, vergeten landen. Verhalen die verteld moeten worden omdat anders niemand ze kan horen.
  7. Ok, ik ga aan het werk. Ik heb was te doen. Was op te vouwen, om eerlijk te zijn. Ik heb een hele stapel al van voor het weekend liggen en kwam er gewoon niet aan toe. Erg he?! Het is niet dat ik er helemaal geen tijd voor had. Maar boeken voorlezen of koken is natuurlijk veel nuttiger en belangrijker dan een opgevouwen was.  Fijne week!


We gingen ook naar 'superhero training'

Sophie wil graag sterk zijn.

We maakten een marktkraampje met wat verf, een mes en een oud supermarkt display. 

Een alpaca cria moest de fles.

Doris voert de alpaca's.



Doris is heel goed in schattig zijn. 

Sophie ging de kamelen voeren. 

maandag 13 maart 2017

7 quick takes...

Groetjes van Doris en mij ;-)

  1. Goeiemorgen! Tijd voor een blog. Ik heb al een stuk meer gedaan dan normaal omdat Hartmut altijd met de meiden ontbijt zodat ik nog even kan slapen (lief he?) maar nu is hij er niet en moet ik het helemaal alleen doen. Sophie vindt mijn pap helaas ook heel vies, hoewel ik het volgens mij net zo maak als Hartmut. Toch even navragen dus,..
  2. Gisteren hebben we Hartmut naar het vliegtuig gebracht. Gedurende de dag werd Sophie al stiller en stiller en op het vliegveld was ze letterlijk ziek van verdriet. Ze kreeg koorts, klaagde over buikpijn en heeft de rest van de middag geslapen. Of in haar eigen woorden toen ik haar gisteravond naar bed bracht: 'Toen pappa weg ging was dat echt heel heel verdrietig en eerst deed dat pijn in mijn buik en toen in mijn hoofd. Maar nu ben ik dapper en ga ik gewoon wachten tot pappa over hele lange weken thuis komt.' De meiden zijn gek op hun vader en zullen hem de komende twee weken erg gaan missen. We gaan vandaag maar een aftelkalender maken en de komende dagen veel leuke dingen doen en er een strakke routine op na houden zodat het voor ons allemaal leuk blijft. 
  3. Zaterdag hebben we genoten van de twee dingen die Kaapstad zo leuk en vooral uniek maken;  wonen bij de mooiste stranden en de heerlijkste bergen. We begonnen de zaterdag op het surfboard en genoten van de heerlijke golven en sloten de dag af met een beklimming van Lion's Head. Geweldig! (ik voel het nu wel een beetje, teveel sport op een dag is natuurlijk helemaal niet goed voor me ;-)) Om het allemaal eenbeetje te compenseren hebben we 's avonds pizza gegeten in ons favourite pizza restaurant, Het moet natuurlijk niet te gezond.
  4. Met Doris en Sophie gaat het goed. Ze gaan door een hele lieve fase en spelen vaak heel leuk samen. We zien steeds vaker dat Doris het voortouw neemt en Sophie dan kopieert wat Doris doet. Geweldig om te zien hoe hun karakters en onderlinge verhouding zich ontwikkeld.  
  5. Gisteren zou de Cape Argus zijn, de grootste wielrenrace ter wereld. We hadden bedacht dat het leuk zou zijn om bovenop een viaduct te gaan staan om alle duizenden fietsers die meedoen aan te moedigen maar toen we bij de brug kwamen was er tot onze stomme verbazing helemaal niemand. De race bleek afgeblazen te zijn vanwege de  storm en rukwinden. Waar wij waren viel het nog wel mee maar als je dit filmpje kijkt (https://www.youtube.com/start argus) snap je wel dat daar niet te fietsen valt. Deze wind noemen ze de 'Cape Doctor' en hoewel hij bij de fietsers niet erg welkom was zijn wij er wel blij mee. Doordat het al weken niet geregend heeft, en het ook haast niet waaide, hing er best veel smog en die is nu weggeblazen. (vandaar de naam, 'Cape Doctor')
  6. De wind is trouwens een ramp voor vuren die door de ernstige droogte  overal in de regio steeds weer opduiken. Meestal zijn het slechts wildvuren die niet een echte bedreiging vormen voor mensen maar dit weekend zorgde een enorm vuur in Imizamu Yethu, een township niet zo ver bij ons vandaan dat duizenden mensen alles kwijt zijn geraakt. Het probleem in townships is dat ze vaak ontzettend dichtbevolkt zijn waardoor een vuur in korte tijd vele schade kan toebrengen. Dat is in deze township, die tegen een berg aangebouwd is niet anders. De smalle straatjes zorgen ervoor dat hulp lastig ter plekke kan komen en hierdoor zijn  er zijn naar schatting meer dan 650 shacks verwoest. Een verschrikking voor deze mensen die vaak al zo weinig helpen. Veel kerken en gemeenschappen komen in actie om te helpen met kleding, eten en huisraad maar het is een ramp die nog lang gevolgen zal hebben. Als je ook wil helpen is hier de link naar een fundraiser van een organisatie die altijd ontzettend goed werk doet in tijden van lokale crisis. https://www.givengain.com/donateimizamuyethu . Jullie gift wordt enorm op prijs gesteld!
  7. Omdat je vandaag de dag altijd verbonden bent doordat je vrijwel overal internet hebt vind ik het altijd een beetje spannend als Hartmut vliegt omdat je dan helemaal niets kan laten weten. Gelukkig belde Hartmut net om te zeggen dat hij veilig was aangekomen dus mijn hart is gerust.   Ik ga aan het werk, de meiden hebben mijn aandacht nodig en er moet gepoetst worden. Fijne week!
Ik kan niet langs het toilet papier in de winkel lopen zonder Doris een kans te geven het hondje op de verpakking te knuffelen. Als ik het vergeet laat ze me duidelijk merken dat ze het er niet mee eens is. 

De lol van frambozenhoedjes op je vingers.

We gingen met Adventure CLubs naar een opticien en Sophie haar ogen zijn helemaal goedgekeurd. 
jammer voor Sophie want ze zag dit montuurtje wel zitten.

Doris vond elke bril even mooi.

Het mooiste plekje bovenop Lion's Head.



maandag 6 maart 2017

7 quick takes...


Doris bakt red velvet cake

  1. Goeiemorgen! Een beetje later dan normaal heb ik even een rustig momentje waarop ik een snel blogje kan typen. Doris ligt te slapen en Sophie is knetterhard aan het meezingen met een cd met Duitse kinderliedjes... gezellig!
  2. We hebben het vanmorgen een beetje rustig aan gedaan omdat we gisteravond pas laat thuiskwamen van een bruiloft. Behalve een tripje naar de supermarkt (die 200 meter lopen is)  staat er vandaag dus ook weinig op de planning. Heerlijk! We gaan wel koken natuurlijk. Op dagen dat ik de hele dag thuis ben maak ik lekker uitgebreid eten. Vandaag een van onze lievelingsgerechten (http://www.feastingathome.com/chicken-biryani-with-cilantro-yogurt-sauce/) het koken op zich duurt maar twee uur maar het is lekker als het de hele dag staat zodat de smaken helemaal in kunnen trekken. Dit recept is trouwens goed voor twee keer eten. Dus een avond eten, en de rest gaat de diepvries in voor een andere keer. 
  3. Verder wil ik alleen een beetje opruimen en sorteren. Voor de vastentijd wil ik 'vasten van spullen'. 40 dagen lang elke dag een zak vol met spullen weggooien, weggeven of op 'marktplaats' zetten. Ruimte in ons huis en daarmee ruimte in mijn hoofd. Het is beschamend hoeveel spullen een mens verzameld wat dan uiteindelijk alleen maar in de weg ligt. Een tijdje geleden las ik een quote van een opruimgoeroe die zei dat je alles wat je geen vreugde brengt weg moet doen. Een beetje extreem wel, en dingen als de strijkplank en de WC borstel brengen me geen vreugde maar zijn best handig, maar wel een goede regel om in mijn achterhoofd te houden als ik te lang vasthou aan kleren en spullen die ik nooit gebruik.
  4. En dan nog even over die bruiloft. We waren uitgenodigd op de bruiloft van een neef van vrienden van ons die we nog nooit eerder ontmoet hadden. Huh? Ja, dat gebeurd dus op Afrikaans bruiloften. Wij hadden onze uitnodiging trouwens ook aan mijn camera te danken omdat ze graag wilden dat ik foto's nam, maar andere vrienden die het bruidspaar ook niet kenden, waren ook uitgenodigd. Toen het avondfeest begon zei de vader van de bruidegom een beetje bezorgd tegen ons dat hij zich afvroeg of er wel genoeg eten was omdat je nooit weet hoeveel mensen er op komen dagen. De zaal was al vol en er stond inderdaad nog een lange rij voor de deur. Die mensen mochten op rijen plastic stoelen achterin de zaal plaatsnemen en hopen dat er op het einde nog wat eten over was. Wij zaten, heel genant, aan de allervoorste tafel met de directe familie van de bruid en bruidegom terwijl onze vriend die ons uitgenodigd had een heel eind verder naar achteren in de zaal zat. Ik kan nog veel meer kunnen schrijven over de trouwerij die uren later dan afgesproken begon, de prachtige dansen, de uitbundige Afrikaanse kleren en de meiden die zich gedurende het hele spektakel voorbeeldig gedroegen maar dat zou een blog op zich zijn en ik moet me zo aan mijn biryani wagen. 
  5. Dit weekend was ik voor het eerst in mijn leven trots op een rekening. Ik heb al vaak geschreven over de droogte en het feit dat we zo veel mogelijk water moeten besparen. Daar doen we hard ons best voor en de rekening van deze maand was 0 rand! Het is niet zo dat we helemaal geen water gebruikt hebben maar elk huishouden krijgt 4000 liter per maand gratis om er voor te zorgen dat zelfs de allerarmsten toegang hebben tot schoon water. Wij waren onder die 4000 liter gebleven en hoefden dus niets te betalen 
  6. We zijn deze week superdruk maar zullen ook proberen om veel tijd met elkaar door te brengen omdat Hartmut volgend weekend naar Australie vliegt en de meiden en ik het twee weken zonder mannelijke aanwezigheid zullen moeten redden. Hij gaat natuurlijk wel vaker weg maar dit voelt wel anders, het is zo ver, en het tijdsverschil zal communicatie ook lastiger maken. 
  7. Ik ga ophouden. doris is wakker geworden en ligt aan de borst even bij te tanken. We moeten even naar de winkel en volgens Sophie hoef  ik geen boodschappenlijstje meer te maken want dat heeft zij al gedaan. We zullen zien hoe ver we komen met haar peutergekrabbel (maar dat mag ik vooral niet zeggen want er staat toch echt 'melk' en 'eitjes'.)
    Doei!
Op zoek naar zeesterren.

Sophie en Zack, een adventureclubs vriendje. 

Zo veel liefde voor dit meisje.  (maar ook: wat kijkt ze altijd ondeugend!)

Sophie ging voor het eerst naar de kapper. 

Kijken hoe de vissers de netten binnen halen. 
Eentje van de bruiloft. Aan het einde van de ceremonie zat er helemaal niemand meer op de stoelen maar stonden ze allemaal om het bruidspaar heen. 

Duimelijntje






maandag 27 februari 2017

7 quick takes...

De knuffels van Doris laten alle wereldproblemen even verdwijnen. 

  1. Goedemorgen! Ik zit met mijn laptop op bed, Doris zit naast me een boekje te 'lezen' en wijst alle dieren aan die ze op de bladzijden ziet terwijl Sophie nog ligt te slapen. Dat doet ze tegenwoordig steeds vaker, heel lang slapen. Waar se vroeger voor dag en dauw wakker werd kan ze nu rustig tot half 8 of zelfs 8 uur in bed liggen. Heerlijk! Ook voor Doris en mij omdat we dan een uurtje ongestoord samen zijn. 
  2. De afgelopen dagen hadden we een ziektekiem die ons het leven zuur kwam maken. Vrijdagmiddag begon Doris ineens met overgeven, zaterdagnacht was Sophie het slachtoffer en gisteren was het mijn beurt om me echt belabberd te voelen. Bij de meiden hing het net zo snel weg als dat het kwam en ik hoop dat dat bij mij ook het geval is. Na een goede nachtrust voel ik me in ieder geval al weer een stuk beter. Gelukkig maar, want ik heb helemaal geen tijd om ziek te zijn. 
  3. Zaterdagochtend was het weer tijd voor onze surfles maar op het moment dat we het water in wilden gaan klonk er opeens een luide sirene. Haaienalarm! In de zee├źn rond Kaapstad zwemmen heel wat grote witte haaien en daarom zitten overal haaienspotters, bewapend met verrekijkers en drones om de zwemmers en surfers veilig te houden.  Volgens de  surfinstructeur was er nu geen haai gezien maar was het alleen een veiligheidsmaatregel omdat een groep vissers een eindje verderop een vol net op land aan het trekken waren, iets waar haaien graag op afkomen. Haai of geen haai, ik ben extra voorzichtig het water in gegaan want ik wil mijn leven niet eindigen als haaienontbijt. 
  4. Voor de fans heb ik deze week weer een filmpje van Sophie opgenomen. Dus als je wil weten wat ze te zeggen heeft over navelstrengen, haar lievelingskleur glitter en de onaardige baas (Trump) moet je even kijken. youtu.be/Sophieheeftwattezeggen
  5. Doris is ondertussen een echte praatjesmaker aan het worden. Ze brabbelt de hele dag door en steeds vaker komen er een paar woorden voorbij die we verstaan. Zo leuk! En als wij het niet verstaan 'verstaat' Sophie het wel, want zij denkt altijd precies te weten wat haar zusje wil. Soms met succes en soms helemaal niet. Wat Doris het liefste doet is zingen, de hele dag 'zingt' ze bekende deuntjes met haar eigen songtekst, reuze gezellig. 
  6. Normaal is het deze tijd van het jaar echt bloedwarm, dit jaar valt dat wel mee. Gelukkig maar want hele hete dagen zouden door de waterrestricties nog ondragelijker worden. Deze week voorspellen ze heerlijk weer met temperaturen tussen de 25 en 30 graden. Fijn, maar wat we eigenlijk gewoon willen is regen. Heel veel regen, het liefst dagen achter elkaar, zodat de droge, stoffige grond weer nat wordt, zodat de planten weer kunnen gaan groeien en de dammen weer vol worden. Het water uit de kraan stroomt gewoon nog maar ondanks dat begin ik eindelijk te leren wat droogte echt betekent. 
  7. Sophie is ondertussen wakker geworden dus wij gaan even ontbijten en ons klaar maken voor de dag. Een druk dagje want door ziekte waren een paar 'adventures' verschoven waardoor we er vandaag twee hebben. Gelukkig prima getimed zodat we tussendoor rustig onze normale dutjes kunnen doen. Vanmorgen hebben we boekenclub (leuk!!) en vanmiddag gaan we naar de bakker om cake te bakken. Morgen hebben we trouwens ook een leuke, een thee ceremonie en thee proeverij. Ik ben benieuwd! Sophie is gek op thee en kijkt er in ieder geval heel erg naar uit.
Deze was vorige week al genomen door een vriendelijke meneer op het strand.

Bellen! Duizend bellen!

Sophie vindt het geweldig.



Doris en haar beste vriend.


Fascinatie in het aquarium.