maandag 17 november 2014

7 quick takes...



  1. Het is al weer maandag! Zoals gewoonlijk zijn de week en het weekend weer voorbij gevlogen. Gisteren was het weer heerlijk weer en jammer om binnen te blijven. We trokken de wandelschoenen weer aan en beklommen Muizenberg Peak, 15 minuten bij ons vandaan. Tijdens de klim heb je prachtige uitzichten over de Indische Oceaan en als je wat hoger kunt kun je aan de andere kant van het schiereiland ook de Atlantische Oceaan zien. Rondom ons bloeiden de prachtigste bloemen en het moge duidelijk zijn dat we ontzettend genoten hebben. Helaas was de top zo koud en winderig dat we niet te lang konden blijven, anders had de wind ons nog zo meegenomen!
  2. Over het algemeen is alles in Zuid Afrika prima georganiseerd maar een groep organisaties die nogal eens roet in het eten gooien zijn de vakbonden. In Europa kent men stakingen die dingen vertragen en lastig zijn, maar hier is het altijd een graadje erger. De vakbonden zijn namelijk ijzersterk en zullen er alles aan doen om er voor te zorgen dat er naar hun (naar mijn mening vaak belachelijke eisen) geluisterd wordt. Voor dat gebeurt houden stakingen niet op. Nu zijn er al bijna drie maanden stakingen bij de post, omdat de vakbonden zeggen dat de postbodes onder andere hun salaris verdubbeld willen hebben. Aan het begin van de staking was dat ook zo maar na een tijdje zag iedereen wel in dat dat veel teveel was. De postbodes wilden dus wel settelen voor minder maar de vakbonden bedreigden iedereen die weer aan het werk wilde. En dus zitten postbodes thuis zonder loon, krijgen de mensen in Zuid Afrika al bijna drie maanden geen post meer en zijn de vakbonden nog steeds niet bereid hun eisen te veranderen. Wie het snapt mag het zeggen...
  3. Vandaag is het 'World Prematurity Day'. Een dag waarop wereldwijd aandacht gevraagd wordt voor de 15 miljoen babies die wereldwijd ieder jaar prematuur geboren worden en voor de 1 miljoen babies die zo klein of ziek zijn dat ze dat niet overleven. Voor de gelegenheid worden belangrijke gebouwen overal op de wereld met paars licht beschenen (de 'Cape Town Eye' een groot reuzenrad bij de Waterfront is vandaag paars) en veel mensen dragen paars. Overal zijn samenkomsten voor ouders van premature kinderen en voor artsen en verloskundigen die er veel aan kunnen doen om het te voorkomen of de zorg te verbeteren. Vanwege mijn werk was ik er professioneel altijd al zijdelings bij betrokken maar nu Sophie in ons leven is voel ik me ook emotioneel enorm betrokken en wil ik doen wat ik kan om ervoor te zorgen dat ouders erkenning en kinderen betere zorg krijgen!
  4. Er zijn vaak momenten waarop ik blij ben dat ik verloskunde gestudeerd heb. Dit weekend was ook zo'n moment. Zaterdagmorgen waren Hartmut en ik weer bij de ouderschapsgroep die we leiden en een van de moeders kwam binnen. Ze is zwanger en zag er niet goed uit. Ik stelde haar wat vragen en het werd me duidelijk dat ze een heleboel symptomen van pre-eclampsia had. Ik zei dat ze naar het ziekenhuis moest gaan maar dat hoefde niet volgens haar, haar afspraak was immers al bijna (volgende week maandag!). Gelukkig kon ik haar overtuigen en is ze toch gegaan want in de avond belde haar man om te vertellen dat ze was opgenomen en dat ze er alles aan deden om de bloeddruk naar beneden te krijgen. Ik hoop dat alles goed komt maar weet in ieder geval dat ze nu in de handen van artsen is die er alles aan zullen doen om er voor te zorgen dat zij en haar baby zo gezond mogelijk zullen zijn. 
  5. Sophie en ik hebben de dag en nacht met z'n tweetjes prima overleefd. De beloning was dat Hartmut halverwege de ochtend op woensdag weer lande en de rest van de dag vrij genomen had zodat we tijd hadden om samen weg te gaan. We trokken de wijnlanden in en hebben een heerlijke wijn en kaasproeverij op een mooie wijnfarm gehad. Elke keer weer verbazen we ons erover hoe goedkoop zoiets is, je betaalt maximaal 3 euro om dan een paar heerlijke soorten wijn te kunnen proeven. Wonen in Kaapstad maakt je wel een beetje een wijnsnob want ik weet nu precies wat ik lekker vind, wat voor wijn ik bij welk gerecht wil en welke wijn ik echt niet lekker vind. 
  6. Zaterdag was de intocht van Sinterklaas in Nederland. Ik zal maar niet schrijven over de rellen (Belachelijk, van beide kanten!), maar de sinterklaastijd is de tijd dat ik Nederland het meeste mis. Bijna alles is na te maken en na te doen hier, maar Sinterklaas is zo uniek, dat kan je niet uitleggen en de sfeer kan je niet namaken. Ik wil toch mijn best doen voor Sophie. Nu is ze nog klein en snapt ze er nog niets van, maar we willen haar zo opvoeden dat ze haar culturen kent en Sinterklaas is daar een groot deel van. Ik had een pietenmuts voor haar gemaakt en wilde de intocht gaan kijken. Mijn teleurstelling was groot toen ik merkte dat dat niet kon omdat uitzending gemist de rechten voor het programma alleen in Nederland heeft. Zodra ze merken dat je in het buitenland bent kan je het niet meer kijken. Ik moest dus maar genoegen nemen met een cd met Sinterklaasliedjes (Dank je Ciska!) en tegen de tijd dat Sophie het wel snapt gaan we via youtube gewoon een oude intocht bekijken!
  7. Sophie rolt, dat kan ze al een beetje langer maar afgelopen week heb ik het eindelijk op de camera vast kunnen leggen. Het gaat nog niet altijd goed. De belangrijkste oorzaak daarvan is dat haar duim haar veel te dierbaar is en dat het op de buik liggen nou niet zo leuk is dat ze daarvoor haar duim uit haar mond wil halen. Hieronder een filmpje voor de fans :-)

maandag 10 november 2014

7 quick takes...


  1. Het is maandagmorgen, vanochtend ben ik al naar de sportschool geweest en nu zit ik aan tafel met een kopje thee, de tuindeuren staan open en de zon schijn al op volle kracht, de wasmachine draait zijn eerste was, het huis ruikt heerlijk want ik heb net muffins gebakken en..... dat is waar het idyllische plaatje stopt. Ik stink want ik heb nog niet gedoucht na het sporten, het huis is een zooi en ik moet nodig een beetje opruimen, en mijn to do lijst is te lang om op een pagina in mijn agenda te passen. (en ook dit nog; een slak heeft mijn courgetteplantjes aangevreten dus de courgettes waar ik op hoopte zullen we dit jaar niet krijgen, stom)
  2. Zaterdag hadden we een braai met wat vrienden en onze ijsmaker is weer tevoorschijn gehaald. Het eerste ijs van het seizoen is een feit. Pina Colada ijs stond op het menu en het was heerlijk. Toen Hartmut een paar jaar geleden in Amerika was heeft hij een ouderwetse ijsmaker meegenomen, de mix die je bevroren wilt hebben gaat in een metalen buis, die buis plaats je in een houten emmer en om de buis komen ijsklontjes en zout. Dan ga je aan een arm zwengelen die er voor zorgt dat de buis en de mixer in de buis ronddraaien en na 30 minuten heb je heerlijk ijs. 
  3. Het was gisteren een heerlijke zomerdag en voor het eerst in weken hadden we helemaal niets in de agenda staan. We hebben dan ook heerlijk met z'n drietjes genoten van een lange wandeling op de Tafelberg. De route trakteerde ons op prachtige uitzichten over de oceaan, Lionshead en de achterkant van het plateau van de Tafelberg. De gele Protea's stonden overal in bloei en omdat het nog maar aan het begin van de zomer is was alles nog groen, over een paar weken zal dat wel anders zijn. De droge zomerwind laat weinig over van frisse groene blaadjes.   Op de foto hieronder zie je hoe Sophie kennismaakt met het koude water uit een van de vele bronnen op de berg, ze vond het maar wat fascinerend.
  4. Gisteren was het ook 25 jaar geleden dat de muur in Berlijn viel. Dat dat een bijzondere gebeurtenis was hoef ik nu verder niet over uit te wijden, dat staat vast. Dat Berlijn voor Hartmut en mij een bijzondere stad is wisten jullie misschien niet maar dat staat ook vast. Hartmut heeft daar tijdens zijn studie een jaar gewoond en we hebben er samen heel wat rondgedwaald. Gisteren zijn we dan ook even naar het stukje van de muur gegaan dat in Kaapstad staat. Mandela heeft dat in 1996 na een staatsbezoek gekregen. Ik denk dat er tussen dat stukje geschiedenis van Duitsland en de geschiedenis van Zuid Afrika veel lijnen te trekken zijn. Toen we voor de muur stonden viel ons weer op hoe ontzettend hoog hij was, eroverheen klimmen was eigenlijk haast onmogelijk. In Zuid Afrika staat geen fysieke muur die de stad verdeeld, maar ik denk dat de sociale en economische muur tussen sommige delen van de stad net zo hoog is. Ik hoop dat die muur ook snel barsten zal vertonen zodat we hem omver kunnen halen...
  5. Morgen zijn Sophie en ik met z'n tweetjes. Hartmut vliegt voor zijn werk naar een windfarm in Tsitsikamma en komt pas woensdag weer terug. Het ziet er naar uit dat hij de komende weken wel vaker voor een nachtje weg zal moeten. Ach, zolang het bij nachtjes blijft is het allemaal nog te overzien. ;-)
  6. Een ding dat Afrikanen heel goed kunnen is het verzinnen van mooie namen voor hun kinderen. Gisteren in de 'motherroom' bij ons in de kerk zaten weer een paar prachtexemplaartjes... voor de mensen die nog inspiratie nodig hebben, wat dacht je van Lamb (lammetje) of Triumph (triomf)? (Allebei jongetjes)
  7. En nu natuurlijk nog een verplichte 'Sophie-Take', het gaat goed met haar. Elke dag is een feestje voor haar, vooral 's ochtends om half 6 is ze erg vrolijk. Zo vrolijk dat je er moeilijk boos om kan worden, bovendien gaat Hartmuts wekker dan ook en is het leuker om wakker te worden van een stralende baby dan van een duffe wekker. 

maandag 3 november 2014

7 quick takes...



  1. Maandagmorgen, terwijl de rest van de wereld aan het ontwaken is ligt Sophie op bed voor haar eerste dutje van de dag. Het leven is vermoeiend als je 4 maanden bent. Het komt mij wel goed uit want de was is al gedaan, het huis is grotendeels aan de kant en ik heb even tijd om mijn blog te schrijven. Als ze dan straks weer wakker is kan ik haar alle aandacht geven, en als ze weer gaat slapen kan ik me volledig storten op het artikel dat ik voor mijn werk moet schrijven. 
  2. We hebben weer een druk weekend gehad, ik heb het gevoel dat ik alleen maar in de keuken heb gestaan om te koken en bakken om vervolgens weer mensen te ontvangen die al dat eten weer op kwamen eten. Gelukkig zijn koken, bakken en mensen ontvangen dingen die ik graag doe dus erg was het niet!
  3. Ik weet dat hij al heel lang bekend is, en ik loop uiteraard ontzettend achter, maar ik heb nog niet zo lang geleden de kwaliteiten van Jamie Oliver ontdekt en twee van zijn boeken gekocht. De recepten van de beste man zijn heerlijk! Ik dacht altijd dat hij te groot en commercieel zou zijn om lekkere recepten te maken. Achteraf snap ik niet waar die gedachtegang vandaan kwam want er is natuurlijk een hele goede reden waarom hij zo bekend is, namelijk omdat zijn recepten fantastisch zijn! Dit weekend heb ik zijn jamtaartjes, een tuingroentensalade, jubileumkip (aanrader!) en een rijstsalade met varkensvlees gemaakt. Er staat van alles nog een klein beetje in de koelkast dus wie honger heeft mag langskomen!
  4. Sophie kan vanaf vorige week zelf zitten en er is een wereld voor haar open gegaan. Liggen vind ze niet meer leuk, dat is natuurlijk voor baby's ;-). Ik word er wel een beetje sentimenteel van want ze lijkt ineens veel groter en ouder. Het is wel erg handig want ik leg gewoon wat speelgoed om haar heen en dan kan ze zichzelf prima vermaken. 
  5. Zaterdag heeft Hartmut geholpen met het opknappen van een kindertehuis met een organisatie die een paar keer per jaar kindertehuizen, ziekenhuizen en dergelijke instanties in een weekend tijd opknappen. Hij was helemaal onder de indruk van de organisatie. 3 dagen lang zijn er drie shifts per dag waar je je op kan inschrijven, aan het einde van de drie dagen is alles schoongemaakt, geverfd, zijn bedden voorzien van nieuw beddengoed en is alles klaar voor gebruik. Geweldig! 
  6. Vrijdag ben ik naar een moeder en baby beurs geweest. Helemaal niet leuk. Ik had gratis kaartjes gekregen dus ik besloot met een zwangere vriendin te gaan die nogal nerveus is over alles omdat er ook presentaties enzo zouden zijn. Die waren wel leuk maar de rest... Verschrikkelijk hoe verkopers onwetende (zwangere) moeders wijsmaken wat je allemaal wel niet nodig hebt voor een baby. Toen ik zwanger was hadden we al niet zo veel gekocht maar nu Sophie er is hebben we helemaal door dat je lang niet alles nodig hebt wat je in de winkels, en door tijdschriften en boeken wijsgemaakt wordt. 
  7. Als laatste nog een leuk nieuwtje. We kunnen weer aftellen! Vorige week hebben we onze tickets geboekt en binnen een half jaar vliegen we met zn drietjes naar Nederland voor 2,5 weken om de bruiloft van Hester te vieren en om samen te genieten van een vakantie in Nederland en Duitsland. Heerlijk! 

maandag 27 oktober 2014

7 quick takes...


  1. Pfoe, dat was me het weekend wel. Ik zou haast zeggen dat ik blij ben dat het maandag is zodat ik gewoon lekker wat tijd thuis kan doorbrengen. Bijna het hele weekend zijn we druk geweest met duizend-en-een activiteiten. Allemaal leuk hoor, en ik ken het woordje nee ook wel, dus als ik minder zou willen doen moet ik dat woordje gewoon wat vaker gebruiken.
  2. We begonnen de zaterdagochtend al goed met onze groep over ouderschap. Het was weer leuk en boeiend, interessant om te horen wat er in andere culturen gebeurd en wat normaal en niet normaal is. Wist je dat het in de Xhosa traditie een zegen is als een baby een beetje melk teruggeeft en dat kom op je kleren? Iemand hield Sophie vast en ze spuugde een beetje. Ik verontschuldigde me maar de beste man vond het helemaal niet erg omdat het een zegen zou zijn. In dat geval ben ik een wel heel gezegend mens!
  3. Gelijk daarna gingen we met zn drietjes naar Kirstenbosch Gardens. Daar was het weer tijd voor de Izandla Zethemba Funday. Deze keer waren de kinderen aan de beurt en samen met hen bekeken we het park, speelden we spelletjes en aten we lunch. Sophie was een grote hit en allemaal wilden ze haar wel even vasthouden en komen knuffelen. (De laatste funday waar ik bij was was een week voor Sophie geboren werd dus de meesten herinnerden zich mijn dikke buik nog wel). Wat me opviel is dat de kinderen allemaal heel natuurlijk met Sophie om gingen. Ik hoefde niet te zeggen hoe ze een baby moesten vasthouden en ook als ze begon te huilen schrokken ze daar niet van. In de Afrikaanse cultuur passen jonge kinderen vaak op hun nog jongere broertjes en zusjes met als gevolg dat het allemaal heel natuurlijk ging. Sophie vond al die aandacht ook erg leuk!
  4. Kirstenbosch Gardens is een van de grootste botanische tuinen in de wereld, en ligt aan de voet van de Tafelberg. Het was mooier en weelderiger dan ik het ooit eerder gezien had. De zomer is net begonnen en overal bloeiden de prachtigste bloemen. Over een paar weken zal alles droog beginnen te worden maar nu was alles nog volop groen door het nog aanwezige water van de winterregens. Nadat de kinderen weg waren hebben wij nog een mooie wandeling door het park gemaakt en ontzettend genoten. Vooral Sophie vond het heerlijk, ze is gek op planten en bloemen en kon haar geluk niet op.
  5. Een van de hoogtepunten van de wandeling was een nest met babyuiltjes. Ik ben niet vaak zo vertederd dat ik een gilletje slaak maar nu kon ik me toch echt niet inhouden. Wat ontzettend schattig. Je kan een foto zien via deze link.instagram.com/annekejagau . Via die link post ik trouwens bijna elke dag wel een foto van ons leven, en natuurlijk vooral van Sophie. 
  6. Gisteren had Sophie haar eerste verkleedfeestje. Amerikaanse vrienden van ons willen graag de Halloween traditie in ere houden, maar dan vooral allemaal niet te spannend, want er zijn veel kleine kinderen. Een familie was verkleed als de groep uit Peter Pan, Sesamstraat liep rond en ook Old Mc Donalds en zijn farm waren te zien. Wij waren verkleed als 'Waar is Wallie?' Fotos zijn te zien op de link uit de vorige take en op Facebook. Naast het verkleden werden we ook ondergedompeld in andere Amerikaanse tradities zoals 'Donuts on a string'  waar je een donut die aan een touwtje hangt zo snel mogelijk moet opeten zonder je handen te gebruiken en appelhappen waar je een appel die in het water drijft met je mond en zonder je handen uit het water moet vissen. Erg gezellig!
  7. Wow, een hele blog bijna alleen over ons weekend. De rest van de week ging ook alles gewoon zijn gangetje. De gang waar de stukadoors vorige week in werkten is ondertussen geverfd (leuke activiteit voor een date op vrijdagavond ;-)), de tomatenplanten groeien als kool (of eigenlijk als tomaten natuurlijk) en de eerste zaadjes zijn ontkiemt en laten mooie sprietjes boven de grond zien. Het werken is even wennen maar gaat wel lekker. En ... mijn lieve broertje Erik heeft zijn vriendin Marlijn ten huwelijk gevraagd. Gelukkig zei ze ja! Sophie is nu net wakker geworden dus ik met haar aandacht gaan geven. Wat een geluk dat de blog net klaar is.

woensdag 22 oktober 2014

4 months with Sophie

 Allerliefst Sophietje,

4 maanden ben je nu, en echt een dametje met een eigen willetje. Je weet precies wat je wel en niet leuk vind en laat dat ook duidelijk merken. Je nieuwsgierigheid lijkt onverzadigbaar, het maakt niet uit hoe moe je bent, als je een geluidje hoort, of als er iemand voorbij loopt moet je altijd even kijken wat er aan de hand is.

Wat hebben jij en ik de afgelopen maand veel meegemaakt. Samen op het vliegtuig naar Nederland, waar jij al je ooms en tantes hebt leren kennen. Heerlijk vond je het, al die aandacht. Je genoot ook van de vele tripjes die we samen maakten op de fiets toen we daar waren, je had zo veel te bekijken! Gelukkig gaan we als alles goed gaat over een paar maanden al weer als je tante Hester gaat trouwen, en dan kan pappa gelukkig ook mee. Het zal  me benieuwen wat je dan allemaal al weer kan.

Nu zijn we al weer twee weken terug in Kaapstad. Ik ben weer begonnen met werken. Gek hoor, weer andere dingen aan mijn hoofd te hebben dan je luiers, je voedingen en je glimlachjes! Gelukkig kan ik vanuit huis werken zodat ik je wel gewoon kan voeden. Want dat heb je wel nodig, je bent nog echt een heel klein meisje. De meeste kleertjes die je aan hebt pas je al vanaf het begin. Ik denk dat je al je energie stopt in het ontdekken van de wereld om je heen in plaats van in groeien want je armpjes en beentjes zijn altijd in beweging.  Als je gewoon op je kleed speelt lig je vrolijk te trappelen en de laatste weken ben je erg gefascineerd over het feit dat je zelf je handjes en voetjes kan bewegen. Als je bij ons op schoot zit komt er van zitten eigenlijk niet meer zo veel terecht want je wilt het liefste staan en rondkijken, zelfs dan staan je voetjes nooit stil.

 Voordat je geboren werd waren we soms een beetje bang voor de opofferingen en aanpassingen die we voor jou in ons leven moesten maken. Maar nu je er eenmaal bent lijken al die aanpassingen klein en onbelangrijk vergeleken met de vreugde die je ons geeft. Lieve Sophie, wat ben je mooi, wat ben je lief, en wat zijn we stapelgek op je! Elke dag met jou maakt dat we meer van je gaan houden. De weken vliegen voorbij en we kunnen ons een leven zonder jou niet meer voorstellen (dat willen we ook niet).

Liefs van Mamma