zondag 19 november 2017

7 quick takes...



  1. Goeiemorgen! Even een blogje voor de week in volle vaart begint. Het is weer eens een drukke week en als ik naar mijn agenda kijk kan ik niet wachten tot we in Malawi zijn waar ons leven, noodgedwongen, een stuk langzamer zal zijn. Dan zal ook heus wel eens frustrerend en saai zijn en ik denk dat we erg aan het tempo zullen moeten wennen .aar nu lijkt het me vooral heel fijn. 
  2. Sinterklaas is ook in Kaapstad helemaal aangekomen. We hebben de hele week met spanning het Sinterklaasjournaal gekeken om gisteren te zien hoe Sinterklaas eindelijk aankwam. De Sinterklaas cd staat op repeat, we hebben pepernoten gebakken de de meisjes zijn niet alleen maar prinses en ballerina maar ook Piet en Sinterklaas. Hartmut heeft een mooie staf voor ze gemaakt en ik heb alles al klaar liggen om mijters te maken, nu alleen nog even tijd vinden om het in elkaar te zetten. Gisteravond hadden ze ook voor het eerst hun schoenen gezet, had ik al geschreven dat ik de Sinterklaastijd echt de leukste tijd van het jaar vind?
  3. Gelukkig komt Sinterklaas ook gewoon in kaapstad, over twee weken bij de Nederlandse school. Sophie is er nu al zenuwachtig voor want hoewel ze zelf heeft bedacht dat Sinterklaas gewoon een acteur is is het toch allemaal wel spannend. Ze wil in ieder geval nog een hele stapel tekeningen voor hem maken.
  4. Met die tekeningen zal het wel goed komen want Dinsdag hebben ze een heleboel Sinterklaaskleurboeken gekregen. Via instagram heb ik een hele lieve KLM-stewardess leren kennen en elke keer als ze naar Kaapstad vliegt zien we elkaar. Dinsdag was het weer zo ver en we hebben haar meegenomen om haar een paar mooie plekjes te laten zien en kregen de meiden allemaal sinterknutselspullen.
  5. We hebben met Adventure Clubs een fantastisch adventure gehad deze week. We gingen naar de repetitie van het Cape Philharmonic Orchestra en het was prachtig en indrukwekkend. Sophie zat met openmond te kijken en wil nu viool leren spelen want volgens haar zijn viloisten een soort superhelden.  "Als ze bewegen om te spelen is het net alsof ze dansen. Als de muziek verdrietig is bewegen ze langzaam en als de muziek blij is bewegen ze snel. Dan ben je dus een ballerina en een muziekmaker tegelijk!"
  6. Zaterdag hadden we een prachtige bruiloft. Ik heb de hele dienst zitten huilen omdat het zo vreselijk mooi en ontroerend was. Twee mensen die allebei de dood in de ogen gekeken hadden door drugs en een eetstoornis maar die allebei kozen voor God en kozen voor het leven, en nu dus kozen voor elkaar. Het feest was prachtig, de gasten enorm divers. Het eten was heerlijk, de speeches waren ontroerend en ik heb heerlijk gedanst want als er iets is wat de kleurlibgen van de Kaapse vlakte goed kunnen is het dansen. Voor ik het wist werd ik bij mijn handen gepakt door een vrouw met de woorden "Ek gaan jou wys hoe om lekker te Jazz."  Heerlijk! (mijn voeten doen nog een beetje zeer.). Het was ook zo fijn dat de meiden niet mee waren zodat we heerlijk konden genieten zonder ons steeds zorgen te maken over of ze wel stil en braaf genoeg waren.
  7. Ik ga wat anders doen. Ik heb heel wat op mijn lijstje staan en om aan het einde van de dag niet al te veel in mezelf teleurgesteld te zijn had ik eigenlijk gisteren al moeten beginnen.;-) Fijne week!







dinsdag 14 november 2017

7 quick takes...




Oeps! Gistermorgen al geschreven maar vergeten te posten. Bij dezen dan.

  1. Goeiemorgen. Een snel maandagmorgen blogje nu het nog kan. Als we over een paar maanden in Malawi wonen wil ik natuurlijk wel blijven bloggen maar ik weet nu nog niet hoe dat precies zal gaan en hoe vaak ik dat zal doen. Maar nu dus nog even een gewoon blogje vol verhalen uit ons burgerlijk leventje hier. ;-)
  2. We hebben een leuk weekje achter de rug. Van Franse crepes in een spelletjescafe, tot een ochtendje door de bomen klimmen in een klimpark en van een bezoekje aan het ziekenhuis om daarna met de eigen EHBO-kit aan de gang te gaan tot aan een ochtendje spelen in het bos met vriendjes terwijl de moeders recepten uitwisselden. Deze week gaan we naar het politiebureau, een repititie van het philharmonisch orkest en leren we over onze huid. We kijken er naar uit!
  3. Doris heeft gisteren voor het eerst een plasje gedaan op het potje en ik ben zo trots! Zijzelf is dat uiteraard ook. Stiekem hoop ik dat ze zindelijk is voor we in Maart naar Malawi gaan want het scheelt een hoop gesleep als we geen luiers mee hoeven te nemen. Ze is nog heeljong dus ik weet niet of het tevele gevraagd is maar we zullen zien. Ik vraag me trouwens wel af waar ik onderbroeken voor haar kan kopen want voor haar smalle vetloze bibs zijn zelfs de kleinste onderbroekjes te groot.
  4. Zaterdag had ik een enorm blond moment. Ik dacht dat we, met uitnodigingen voor drie verschillende verjaardagen een ontzettend drukke dag voor de boeg hadden en net na tienen stonden we voor de eerste verjaardag op het strand. Het zou een piratenfeestje zijn maar er was geen piraat te zien. Toen ik snel mijn email opende om te kijken of we op het goede strand stonden las ik ineens de datum goed. 18 November. Volgende week dus. Oeps! Het was heerlijk warm dus we zijn maar gewoon op het strand gebleven. De meiden hebben gezwommen en met zand gespeeld, het jarige vriendje en zijn ouder skwamen voor de gezelligheid langs en de meidenhebben hun cadeautje vast gegeven. Gelukkig maar want volgende week kunnen we helemaal niet komen omdat we een bruiloft hebben.
  5. Het zal een heel bijzondere bruiloft zijn. Hij is een ex-verslaafde ex-gangster uit een van de gevaarlijkste wijken van Kaapstad en zij is een Britse die hier gekomen is om als bakker in een koffiehuisje te werken dat in die gevaarlijke wijk een veilig plekje wil bieden. De bruiloft zal een mix van culturen en tradities zijn en we kijken er heel erg naar uit. Dat kinderen niet mogen komen is ook wel eens fijn want zo kunnen Hartmut en ik hun en onze liefde vieren zonder dat we ons druk hoeven maken over boze buien of omvallende glazen drinken.
  6. Op de tweede verjaardag waren Sophie en mijn camera uitgenodigd. Het was van een vriendje van Adventure Clubs en zijn familie is Indisch. De tafels stonden vol met de heerlijkste Indische hapjes en alleen al om de catering was het een geweldig leuk feestje. Sophie heeft zich ook prima vermaakt want er was een djembe workshop waar ze met een enorm serieus gezichtje aan meedeed. Ze wil zulke dingen zo graag heel erg goed doen!
  7. Ik ga ophouden, we gaan zo weg. Ik heb een tijdje geleden een fotoshoot gewonnen voor mij en de meiden en die foto's gaan we zo laten maken. Leuk maar ook wel spannend om zelf eens aan de andere kant van de camera te staan. We gaan het doen in het Silo District, een oud gedeelte van de haven dat met de komst van het museum en heel veel kantoren een nieuw leven in is geblazen op een heel mooie manier. Het resultaat hoop ik hier uiteraard te kunnen laten zien! Fijne week!

zondag 5 november 2017

Hello Malawi!



(for a short version in English, see below)

Dit is geen gewone blog maar een mededeling (een vriendin van mij noemde het gescherend een persbericht.) zodat niemand gek opkijkt als we de komende maanden meubilair verkopen, om reistips vragen of sentimenteel gaan doen over dingen die we voor het laatst meemaken in Kaapstad.

Het is deze week 8 jaar geleden dat ons leven in Kaapstad begon maar de afgelopen weken hebben we na veel denken, dromen, rekenen en bidden besloten om begin volgend jaar de stad waar ons leven samen begon te verlaten om naar een afgelegen dorpje in het noorden van Malawi te verhuizen. In dit blog hebben we de meest voorkomende vragen beantwoord.

  1. Wat gaan jullie daar precies doen? Geen idee. Of eigenlijk wel maar je teveel vastpinnen op wat je gaat doen is nooit verstandig gebleken, vooral in Afrika. We zijn aangenomen als "lodge managers" op een prachtige maar zeer afgelegen en basic lodge die door veel mensen wordt omschreven als "een stukje paradijs op aarde". De lodge is gebouwd op grond die zo'n 20 jaar geleden door de lokale chief gegeven is aan het Engelsman die er aan het backpacken was. De Engelsman zei dat de omgeving een van de mooiste plekjes op aarde moest zijn waarop de chief hem het land gaf om er een touristische trekpleister op te bouwen in de hoop dat er economische groei in het gebied zou komen. Die is er tot op zekere hoogte  gekomen maar tot op de dag van vandaag is er nog geen electriciteit en leven de meeste mensen van de vissen die ze vangen in het meer en van de gewassen die ze verbouwen in hun moestuin. Naast de lodge is er in het dorpje ook een kleine ngo die zich bezig houdt met allerlei verschillende projecten op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg en we kijken er erg naar uit om ook voor de ngo vrijwilligerswerk te kunnen doen.
  2. Hoe komen jullie daar nou weer bij? We waren al een tijdje op zoek naar "iets in Afrika" om voor een paar jaar te doen voor we echt gaan settelen in Namibie. Wat dat iets moest zijn wisten we niet zo goed tot we een unieke kans in onze schoot geworpen kregen. Een goede vriendin van ons werkte de afgelopen maanden op de lodge en schreef me vanaf het begin dat wij het er helemaal geweldig zouden vinden. Toen bleek dat ze naar een koppel zochten om de lodge te managen had ze gelijk aan ons gedacht en al even over ons opgeschept bij de eigenaren. Wat ze zochten in een manager leek ons namelijk op het lijf geschreven. Het zou geweldig zijn als de manager handig was en de lokale staf kon aansturen en trainen bij onderhoudswerk, maar ervaring in social media, marketing en fotografie was ook heel wenselijk. Verder zou het heel fijn zijn als je goed kan koken zodat je de lokale koks kan helpen met het ontwiikkelen van een lekker menu uit lokale ingredienten. Oh, en als je medisch getrained zou zijn zou het helemaal super zijn want de ngo had altijd nood aan medische mensen. Het leek al alsof ze een baan hadden bedacht speciaal voor ons maar toen we nog twijfelden was er een ding wat ons over de streep trok. Ze zijn namelijk fondsen aan het werven om een hydroplant te bouwen die een schooltje en een kliniek van electriciteit zal gaan voorzien en ook een stroom kan opwekken voor een maismolen, waardoor de ngo meer zelfvoorzienend wordt.  Hiervoor zochten ze nog een ingenieur die kon helpen bij het ontwerpen en bouwen... en laten we nu net een heel enthousiaste ingenieur kennen. Het voelt alsof we geroepen worden om dit te doen en we voelen allebei een diepe rust en krijgen voortdurend bevestiging dat dit de goede keuze is. Soms vragen we ons af of we het wel kunnen maar n de auto luisteren we vaak naar hoorspelen en tegenwoordig zit Pipi lankous in de cd-speler. Een van haar beroemdste uitspraken is "Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan." dus met die houding stappen we vol vertrouwen in dit nieuwe avontuur.
  3. Is dat niet heel ver weg? Dat hangt er vanaf hoe je het bekijkt. Hemelsbreed zijn we een stukje dichter bij Nederland dan dat we nu zijn maar de reis is een stuk langer. Om bij ons nieuwe huis te komen moet je met het vliegtuig naar Lilongwe. Daar pak je een bus of auto naar het noorden om vervolgens in een boot te stappen die je na een uur of 5 varen op een prachtig plekje brengt (we zijn er nog nooit geweest maar getuigenverhalen en google vertellen ons goede dingen.)   Wat trouwens wel echt wennen zal zijn is dat het zo afgelegen is dat er geen goede internetdekking is. We zullen een half uur een berg op moeten klimmen om een beetje bereik te hebben. Als ik dan blogs schrijf of een foto deel op instagram weten jullie hoe veel moeite ik er voor gedaan heb om ze te posten ;-). (En wat zal ik fit zijn!)
  4. Is dat niet gevaarlijk? Het gevaar dat je niet kent lijkt altijd gevaarlijker dan het gevaar waar je mee hebt leren leven. En ja, er zijn gevaren en daar moeten we ons zo goed mogelijk op voorbereiden. Maar er zijn andere dingen die veel veiliger zijn. Hier wonen we in een grote stad met veel verkeer en verkeersongelukken. Daar zijn geen wegen en dus geen auto's.
  5. Mogen we op bezoek komen?
    Ja hoor! Dat mag zeker. Je bent extra welkom als je chocolade, knutselspullen of leesvoer meeneemt. 
  6. Wat vinden Doris en Sophie er van?
    Het eerste dat Sophie vroeg was of er genoeg water zal zijn zodat ze eindelijk weer een vol bad mag nemen. (Ja meisje, we wonen straks aan een meer dat de temperatuur heeft van jouw badwater dus je kan zoveel badderen als je wil.) Verder wil ze een boomhut bouwen, hoopt ze dat ze nieuwe vriendjes zal krijgen (tenzij haar oude vriendjes toevallig ook zin hebben om mee te gaan naar Malawi), vindt ze het leuk dat ze Hartmut kan helpen bij zijn werk  en is ze vastbesloten dat ze geen andere naam zal nemen, ook al praten de mensen een andere taal. Doris snapt het natuurlijk allemaal wat minder goed maar kan wel heel goed "Malawi" zeggen. Ook kunnen ze hun eerste woordje in Chitumbuka zeggen. Ze moeten nog wel wat meer leren want Ngombe (koe) is natuurlijk niet het meest nuttige woord.
  7. Kunnen ze daar wel naar school en kunnen ze met andere kinderen spelen?
    Sophie wordt over een half jaar 4 en zou in Nederland dus bijna naar school gaan. Dat kan nu natuurlijk niet maar dat zou ze in Zuid Afrika ook niet gedaan hebben. Om heel veel verschillende redenen hadden we al besloten om haar tot de echte school begint (als ze 7 wordt) een vorm van thuisonderwijs te geven en nu we naar zo'n afgelegen gebied verhuizen is dat nog steeds de meest voor de hand liggende keuze. We zullen niet veel spullen mee kunnen nemen maar de box met educatieve en knutsel spullen is al erg vol en zal ook grote prioriteit hebben. De kinderen van de mensen die op d elodge werken zijn ook veel op de lodge en het dorpje is vlakbij dus over het vinden van speelkameraadjes maak ik me geen zorgen. Bovendien hebben ze elkaar en ze vertellen me elke dag wel een keer dat ze elkaars beste vriendjes zijn.
Er is nog veel meer te zeggen en nog veel meer te vragen dus de komende maanden zal ik uiteraard ook over onze voorbereindigen voor dit avontuur schrijven op mijn blog. Nu zijn we druk met uitzoeken wat we mee kunnen nemen (niet veel), wat we met onze andere spullen willen doen (Weggeven? Verkopen? Opslag voor later?) , dromen over wat komt en ook vooral alles wat we hier hebben goed achterlaten.

Liefs


I normally don't blog in English but my blog is an easy way to let many people know about a big change that is coming up for us so that you don't get surprises if you see us selling stuff, asking for travel tips or being super sentimental about things we do in Cape Town. After 8 amazing years in Cape Town we have after much research, calculations, prayers and dreams decided to spread our wings and move elsewhere. Early next year we hope to leave our city life and will settle in a rural village life in Northern Malawi instead. 

In this blog we answered the FAQs.

  1. What exactly are you going to do there? That's a hard question. Experience has taught that it is wise to be flexible, especially in Africa. But the reason for us going is a job as lodge managers on a remote lodge on the shores of Lake Malawi. The lodge was founded about 20 years ago by a backpacking Brit who got the land from a local chief after he said that it was one of the most places in the world. The chief  hoped that tourism would bring development to the area and asked the backpacking guy to build a lodge. Development came but most people still live from fishing and subsistence farming. In the village is also an NGO that works a lot in the fields of education and health care and we cannot wait to use our skills there too. 
  2. Why would you do that? We hope to end up in Namibia (where Hartmut's family is), in a few years from now but we always had the desire and a sense of calling to first work somewhere else in Africa. What that would entail wasn't quite clear and we were pursuing different options when a good friend of ours told us about the lodge. She was working there and told us from the beginning that we would absolutely love the place. After she found out that they were looking for people to manage the lodge (preferably people with maintenance skills and experience in photography and marketing) she started bragging about us to owners (thanks Nats!) Fast forward a few weeks and here we are, preparing for our time in Malawi where we will get to do what we love in a setting completely different than we live in now.
  3. Is that not very far? It depends on what "far" means. We are slightly closer to my family in the Netherlands but getting to them will be harder. To get to our new home we will need to travel to Lilongwe, take public transport to a coastal town on the lake. From there you take a boat that will take you in about 5 hours to the shores that we will call home. We have never been there but google tells us good things. One of the things that will really make it feel "far' is the lack of internet. You'll know how committed i am to my blog and instagram because every time we need internet we need to hike up a mountain (We will be so fit!)
  4. Is that not dangerous?  I think that the danger that you know always seems a little bit less dangerous than the danger that you don't know. But that said, there are some dangers that we will need to take serious and that we need to prepare for (malaria being one of them.) But there are other dangers in our life now that we will have less of once we are there (no roads  no cars.).
  5. Can we come and visit you?
    Obviously! Especially if you bring good food. 
  6. What do Sophie and Doris think about it?The first thing that Sophie asked was if there would be enough water to take a proper bath since she as not had one in ages because of the water restrictions. She was pleasantly surprised that we would live next to a warm bath,bigger than she can imagine (the lake) and that she can take a bath every day. Doris is too little to really know what's going on but she likes saying "Malawi!" and will be happy as long as Sophie is coming along. 
  7. Will there be a school and other kids to play with?
    No, there won't be a school but, because of various reasons, the plan has always been to home school until 'real school' starts. This fits perfectly in with our new plan. We won't be able to take a lot of stuff to Malawi but we will make sure that we have space for educational and craft supplies. There are other kids in the village and I am sure that Sophie and Doris will find friends who will teach them Chitimbuka before we can even ask a person for their name in that language. 
There is a lot more to say and probably a lot more questions but I will keep on blogging about the preparations for our adventure. 

With love from the Jagaus!

maandag 30 oktober 2017

7 quick takes...


Mijn liefsten.

  1. Goeiemorgen! Iedereen weer bijgeslapen van de wintertijd-jetlag? ;-) Hier hebben wij daar geen last van, want in ZA doen ze daar niet aan. Wel aan warme zomerdagen, en vandaag is de eerste dag van de zomer dat het kwik boven de 30 graden zal stijgen. Tijd om de winterkleren op te bergen en elke dag jurkjes en korte broeken aan te doen! 
  2. De dag begon al vroeg. Hartmut nam de eerste vlucht richting Johannesburg en moest daarom al voor 5 uur op het vliegveld zijn. Sophie vond het maar niets dat hij weg was en toen ze hoorde dat ik vanavond ook nog naar een vergadering moet en er dus een oppas komt zakte haar humeur helemaal tot rond het vriespunt. "Dan ga ik dus helemaal niet leuk en gezellig doen maar gewoon met mijn armen over elkaar op de bank zitten en niet tegen haar praten. En als ze wel met mij wil praten ren ik heel snel naar mijn kamer en doe ik de deur voor haar neus dicht." Noemen ze dat peuterpuberteit?
  3. Ik ben een beete jaloers op Hartmut omdat hij vannacht in Pretoria slaapt. Niet zozeer omdat hij daar slaapt maar wel omdat hij zonder schuldgevoel een heerlijk lange douche kan nemen omdat daar wel genoeg water is. 
  4. Zaterdag was het jaarlijkste "pompoengezichtjesfeest" (volgens Sophie) en uiteraard moesten we allemaal verkleed. De meiden wilden graag als vogel, Sophie wilde een flamingo zijn en Doris wist niet zeker of ze een pauw of papagaai wilde worden en was uiteindelijk een pauw met een identiteitscrisis omdat ze zich ook af en toe voorstelde als papagaai. Foto's heb ik niet maar ik weet zeker dat de meiden hun kostuums nog vaak genoeg aan gaan doen dus dat komt vanzelf. 
  5. Ik heb deze week heel wat uurtjes achter de naaimachine doorgebracht. Ten eerste om de verkleedkleren voor de meiden te maken maar ook om 25 kroontjes in elkaar te knutselen. Elke Woensdag ga ik naar een moedergroep van onze kerk en omdat ik in de organiserende commissie zit had ik een hele leuke knutsel bedacht. Namelijk dat kinderen kronen van vilt konden versieren. hardstikke leuk maar als je zoiets verzint moet je het ook uitvoeren en raad maar eens wie er veel te laat aan die uitvoering begonnen was. Precies... en daarom zat ik dus maandag en dinsdag te ploeteren om 25 kronen te knippen en te naaien. Maar het is gelukt en de kinderen (en moeders) vonden het superleuk.
  6. Donderdag hebben we voor Doris een nieuw visum mogen ophalen. We hebben nu tot onze schrik vastgesteld dat haar paspoort bijna vol is, nog 2 paginas voor de komende 3 jaren. Ik vrees dat ze eerder een nieuwe zal moeten krijgen. Waarom maken ze kinderpaspoorten ook zo dun? Sophie heeft dat probleem niet omdat zei, in tegenstelling tot Doris, wel een Zuid Afrikaanse nationaliteit heeft.
  7. We gaan zo weg, samen met een Zimbabwaanse vriendin en haar dochtertje, die allebei nog nooit op een boot zijn geweest gaan we met Adventure Clubs een rondje varen door de haven. Leuk!


    Zoooo blij is ze met haar kroon.

    Doris kijkt naar voorbijgangers en bussen terwijl we wachten ophaar visum.

    Tree pose bij een yoga les.

    fanatiekeling!

    Waar is Doortje?

    We gingen deze week naar een bank om te leren over geld.

    Altijd eerst even kijken hoe grote zus het doet...

maandag 23 oktober 2017

7 quick takes...

Doris vindt haar fiets niet zo interessant, maar de helm is een hit!

  1. Goedemorgen! Een berichtje uit het land dat langzaam richting de zomer gaat en waar elk regendruppeltje met vreugde welkom wordt geheten want de winter waar normaal regen valt was veel te droog. Vorige week was een goede week want er viel relatief veel regen. Het was ook een slechte week want de waterprijzen gingen (weer, voor de 4e keer dit jaar) omhoog en er kunnen vanaf nu ook onderbrekingen voorkomen. Dat je de kraan open doet er dat er dan geen water uit komt. Het is nu niet meer de vraag of we zonder water komen te zitten maar wanneer.
  2. Beetje lastig om nu over te gaan tot de orde van de dag maar je merkt wel dat het leven gewoon doorgaat. De waterschaarste is een enorm probleem maar door er de hele dag over te praten en je zorgen te maken gaat het niet weg dus leef je maar gewoon door. Iedereen is weer beter dus wat dat betreft kan de vlag wel uit.
  3. We hebben een eerlijk lang weekend achter de rug. Donderdag en vrijdag waren we een nachtje weg in de goedkoopste AirBnB ooit. De gastvrouw was net twee weken actief op Airbnb en vond het zofijn dat ze zo veel geboekt werd. Dat snap ik wel, want nog geen 30 euro voor twee enorme kamers, een grote veranda met uitzicht op zee en een eigen badkamer is niet zo veel. Het verblijf had een grappig einde. Net toen we weg wilden gaan bleek de gastheer namelijk opgesloten in zijn kantoortje. Zijn vrouw was reuze handig maar ook een beetje lomp met gereedschap dus toen het haar met hamers en een boormachine niet lukte en ze met een slijptol aan kwam zei haar man dat Hartmut dat misschien beter kon doen. En zo gebeurde het dat Hartmut de slijptol in handen kreeg en onze gastheer en zijn hond kon bevrijden.
  4. Langebaan, waar we waren ligt aan een hele mooie lagune en we hebben dus vooral heel veel tijd op het strand doorgebracht. Het leukste was de lunch die we aten in een heel mooi strandrestaurant zonder ervoor te hoeven betalen. Het restaurant is gelijk op het strand, zonder echte muren. alles is gemaakt van oude materialen die aangespoeld zouden kunnen zijn en overal liggen boten, boeien en andere interessante dingen. Toen we er kwamen, gewoon om het te bekijken, was het dicht maar de man van de beveiliging zei dat we er best onze eigen meegebrachte lunch mochten eten. De meiden hebben genoten van het spelen in de boten en tussen alle bankjes en stoelen die normaal vol mensen zitten. Ik denk dat dit restaurant het leukste is als het dicht is.
  5. Het weekend was vol met verjaardagen, kerk en een braai met vrienden. Niets dat heel bijzonder is om over te schrijven, hoewel het voor ons natuurlijk wel leuk en gezellig was.
  6. De meiden zijn samen aan het spelen, ze doen een of andere regendans geloof ik. Sophie is gek op regen. "Ik weet wel dat de zon een lekker weertje maakt maar hij schjnt ook zo fel in mijn ogen dat ik helemaal niets kan zien dus ik vind de zon niet zo leuk. De wind vind ik ook niet leuk want die waait mijn haar in mijn gezicht en maakt ook heel veel lawaai. De regen is wel heel leuk want dat gaan de plantjes lekker groeien en nat worden is ook helemaal niet erg.' Ze groeit duidelijk niet op in nederland ;-)
  7. Ik ga weer aan het werk. Er staat vanmorgen niets op de planning, behalve dat ik (vraag me niet waarom) aangeboden heb om voor woensdag 25 kronen van vilt te maken voor onze moedergroep. Uiteraard heb ik dit klusje te lang uitgesteld en nu heb ik nog bergen werk. Ik heb alles uitgeknipt en moet zo even langs de stoffenwinkel om lint te kopen. Hopelijk gaat het naaien vlot en heb ik ze vanmiddag klaar.
Ps: voor degenen die tijd hebben en D&S willen zien weer een klein filmpje. kYoutu.be/8SFlg_DVZok
We bouwden een boot.

Maar de boot deed het niet zo goed.

Beste restaurant.

Onderweg naar Griekenland in een gammele boot. (Nu ik dit opschrijf merk ik ineens waarom dat helaas herkenbaar klinkt.)