donderdag 31 juli 2014

#throwbackthursday



Allerliefste Sophie,
Terwijl ik deze foto's op een rij zet en bedenk hoe veel er in de afgelopen maanden veranderd is lig jij lekker op je speelkleed te slapen. Je vingertje in je mond, zoals je altijd doet als je moe bent of jezelf wilt troosten. Af en toe hoor ik een beetje gepruttel maar je komt elke keer weer zelf in slaap. Toen we begonnen met het nemen van deze foto's begonnen we ook met dromen. Wie zou je zijn? Wie zorgde er toch voor dat mijn buik steeds dikker werd, dat mijn jurkje steeds korter werd en de rits steeds moeilijker dicht ging? Iedere maand werden we nieuwsgieriger, iedere maand verlangden we meer naar je komst.
We hadden niet durven dromen dat die druk trappelende baby zo'n lief, rustig en nieuwsgierig meisje zou zijn. Lieve Sophie, je hebt onze wereld in de afgelopen weken zo veel mooier gemaakt. En dan te bedenken dat iedereen zegt dat het alleen nog maar leuker gaat worden. Ik kan het me haast niet voorstellen, je bent nu al zo leuk!

Liefs van je moeder!





maandag 28 juli 2014

7 quick takes...



  1. Ineens is het huis weer leeg.  Mijn ouders hebben vanochtend hun huurauto opgehaald en hadden de tassen al klaar staan zodat ze gelijk konden vertrekken op hun roadtrip. Twee weken lang trekken door Zuid Afrika en genieten van al het moois dat er te zien is. Ik ben stiekem wel een beetje jaloers!
  2. Vanavond zullen Sophie en ik voor het eerst helemaal alleen zijn. Hartmut vliegt namelijk voor zijn werk naar Johannesburg. Gelukkig blijft hij maar een nachtje weg en komt hij morgenavond al weer thuis. Ik ben blij dat hij niet nog langer weg blijft, dan zou de overgang van vol naar leeg huis wel heel erg groot zijn. 
  3. 'Opa en Oma'  vonden het afscheid van Sophie vanmorgen wel een beetje lastig, gelukkig is deze keer maar voor een paar dagen. Komend weekend gaat Sophie namelijk voor het eerst op vakantie. We gaan samen met mijn ouders, een weekend in een huisje in de bergen in Ceres,zo'n 1,5 uur van Kaapstad. Heerlijk genieten! Volgens het weerbericht krijgen we zomerse temperaturen dus ik kijk er naar uit. 
  4. Met Sophie gaat het overigens heel erg goed. De laatste week heeft ze zich ontwikkeld tot een vrolijke lachebek die je, als je een klein beetje je best doet, beloond met een gulle glimlach. Heerlijk! Ze heeft overduidelijk een sterk karaktertje en laat ons goed merken wat ze wel en niet wil. De draagzak is nog altijd haar favoriete plek maar als we ergens zijn hangt ze er het liefste half uit  om alles te kunnen zien.
  5. Elke vrijdagmorgen leidt Nobelprijswinnaar Desmond Tutu een morgengebed in St. George's Cathedral in Kaapstad. Ik wilde er al een tijdje heen maar omdat ik altijd werkte op vrijdag kwam het er niet van. Nu heb ik er wel tijd voor en omdat mijn ouders er waren had ik een extra goede reden. We moesten er vroeg voor opstaan maar het was absoluut de moeite waard. Desmond Tutu is een van de warmste en meest oprechte mensen die ik ooit ontmoet heb. Hij nam uitgebreid de tijd om alle mensen die er voor het eerst waren te begroeten en te leren kennen. Het was overduidelijk dat hij gek was op baby's want Sophie kreeg alle aandacht van hem. Erg bijzonder om mee te maken.
  6. Een ander heel bijzonder moment voor ons dit weekend was gisteren in de kerk. Met mijn ouders, een paar vrienden en onze kerkelijke gemeente als getuigen mochten we Sophie opdragen en beloven dat we haar zullen opvoeden zoals God dat van ons vraagt. We geloven dat we Sophie slechts 'te leen' hebben, ze is onze dochter, maar bovenal God's dochter, geschapen met een plan en een doel. We vroegen God om leiding, wijsheid en kracht om haar goed op te voeden. Het is spannend, en we zullen fouten maken, maar we weten ook dat er genade is. En het feit dat God ons heeft uitgezocht om Sophies ouders te zijn geeft moed. 
  7. Als je in Kaapstad woont moet je haast wel van de bergen houden, en is het haast jammer als je er niet regelmatig op uit gaat om te ontdekken wat de bergen te bieden hebben. Na 5 weken was het dus ook hoog tijd om Sophie voor te stellen aan de bergen en gisteren heeft ze haar eerste bergwandeling gemaakt. Uiteraard heeft ze zich laten dragen, goed voor haar en goed voor mij. Want een berg beklimmen met een baby in de draagdoek is een behoorlijke inspanning waardoor ik lekker aan mijn conditie kon werken. Hartmut, mijn vader en een paar vrienden zijn helemaal naar boven gegaan om een grot te verkennen. Mijn moeder, Sophie en ik zijn halverwege de berg gebleven omdat het te stijl werd en omdat Sophie honger had. We vonden een mooi plekje tussen de rotsen en de struiken waar ik Sophie kon voeden. Heerlijk, uitzicht over de bergen en de zee, met als achtergrondgeluid de golven en de vogels...

dinsdag 22 juli 2014

1 month with Sophie...


Allerliefste Sophie,
Ben je echt al een maand oud? Ik wil daar helemaal niet over nadenken, de tijd gaat veel te snel. Hoewel ik het grootste deel van de dag bezig ben met jou voeden, je luiers verschonen (en daarna wassen omdat we herbruikbare luiers gebruiken), je aankleden, en je troosten als je last hebt van de hik, een boertje of iets anders zou ik mijn leven al niet meer anders willen. Wat alle ouders zeggen is nu al waar, ik wil je het allerliefste houden zoals je nu bent, klein, schattig, knuffelbaar. Maar aan de andere kant, het is heerlijk om te zien hoe je steeds meer een persoontje wordt. Hoe je heldere oogjes steeds meer geïnteresseerd zijn in de wereld om je heen. Je bent ontzettend nieuwsgierig en lijkt nu al alles te willen weten. Als je al kon praten zou je ons volgens mij de hele dag vragen stellen. We krijgen vast heel wat met je te stellen, je kan nu al zo ondeugend uit je oogjes kijken!

Het is grappig om te merken dat sommige dingen echt bij jou horen, de hik bijvoorbeeld. Toen ik nog zwanger was voelde ik je een paar keer per dag in mijn buik hikken, soms wel een half uur lang. Nu je geboren bent is dat nog steeds zo, na het eten krijg je altijd de hik, iets wat je helemaal niet leuk vindt. Ik hoop voor je dat dat snel voorbij gaat.

Je hebt in je jonge leventje al heel wat gezien en gedaan, je hebt al een paspoort gekregen dat je over een paar weken zelfs al zult gaan gebruiken, we hebben samen al urenlange wandelingen gemaakt en je hebt al heel wat mensen vertederd met je schattige gezichtje. Vooral je vader en ik kunnen er niet over uit hoe mooi je bent, zelfs als je huilt kijken we verliefd naar je. Als je slaapt kunnen we uren naar je staren, en als je wakker bent vult elke beweging van jou ons met trots en blijdschap. Ik kan nog altijd niet geloven dat je ons meisje bent!

Liefs van je moeder...


maandag 21 juli 2014

7 quick takes...


  1. Morgen is Sophie een maand. Lekker cliché om te zeggen maar de maand is voorbij gevlogen en tegelijkertijd tergend langzaam gegaan. Wat een grote verandering in ons leven, die gek genoeg heel natuurlijk aanvoelt. Ik wil me geen leven meer zonder haar voorstellen.
  2. Het gaat ook heel goed met Sophie, wij vinden haar het allerslimste kind van de hele wereld en zijn elke keer weer onder de indruk van de dingen die ze al doet. Als ze op haar buik ligt tilt ze meestal haar hoofdje nieuwsgierig op om alles om haar heen te kunnen bekijken. Dit weekend wist ze zelfs van haar buik op haar rug te draaien, hoewel dat meer per ongeluk dan expres ging. Ze schrok er zelf ook van en toen ze voor de derde keer rolde vond ze het niet meer zo grappig als dat wij het vonden en begon ze te huilen. Ach, omdraaien hoeft ze ook nog lang niet te doen, laat haar nog maar even lekker ons kleine knuffelbare meisje zijn dat ons bij alles nodig heeft. 
  3. Mijn moeder is hier al drie weken en afgelopen zaterdag is  mijn vader ook eindelijk aangekomen. Weer gingen we met zijn allen naar het vliegveld, deze keer was ik heel wat sterker en beter te been dan 3 weken geleden. Wat een feest om daar op het vliegveld onze Sophie te kunnen voortellen aan haar opa. Hij is ook erg trots en een van de eerste dingen die hij deed toen we thuis kwamen was het verschonen van haar luier. Goeie opa!
  4. Afgelopen zaterdag hadden we ook een kraamfeest voor Sophie georganiseerd. Heel veel vrienden zijn langsgekomen om samen met ons te vieren dat Sophie in ons leven gekomen is. Geheel volgens Zuid Afrikaanse traditie werden we overladen met cadeautjes, mensen brengen niet een of twee dingen maar een hele tas vol met boekjes, kleertjes en verzorgingsproducten. Sophie heeft dus genoeg crème, zeep en kleertjes om tot ze naar school gaat niet meer naar de winkel te hoeven. 
  5. Als je een meisje hebt kan je er haast niet onderuit, het feestje werd een roze feestje met roze glittercupcakes, roze hapjes en roze versiering. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik me vanaf nu ga inhouden en ik zal proberen ver weg te blijven van het meisjesroze. Hoewel, dat zal een hele opgave zijn. Roze lijkt onlosmakelijk verbonden te zijn met meisjes en als ik niet uitkijk is ze sneller in haar prinsessenfase dan me lief is.
  6. Gisteren was mijn verjaardag. Hoe ouder ik wordt (en ik werd ontzettend oud ;-)) Hoe minder behoefte ik heb om het groots te vieren. Het feit dat ik het samen met mijn man, mijn dochter en mijn ouders kon vieren was me ook meer waard dan een groot feest. 
  7. Als laatste nog een paar foto's omdat ik er niet genoeg van kan krijgen. Als je de foto's wel zat bent raad ik je aan om gewoon niet verder naar beneden te scrollen. Hartmut is helemaal gelukkig dat hij niet meer het onderwerp van mijn foto's hoeft te zijn en Sophie is een erg geduldig model. Ik moet er maar goed gebruik van maken dat ze nu nog niet wegrent, verveeld met haar ogen gaat rollen of gekke bekken gaat trekken. 



maandag 14 juli 2014

7 quick takes...


  1. Sophie is al weer drie weken oud (dat klinkt vast niet zo heel oud, maar voor ons voelt het alsof de tijd gevlogen is) en al ontzettend veranderd. Op de momenten dat ze wakker is tilt ze de hele tijd haar hoofdje op zodat ze nieuwsgierig om zich heen kan kijken. Ik ben ervan overtuigd dat ik gisteren haar eerste glimlach gezien heb, maar volgens mij denken Hartmut en mijn moeder dat ik het me gewoon ingebeeld heb. Als ze slaapt is ze zo mogelijk nog schattiger en kunnen we uren naar haar kijken. 's Nachts geeft ze ons ook genoeg tijd om nog lekker te kunnen slapen dus het spreekt voor zich dat we nog steeds helemaal in de wolken zijn.
  2. Mijn moeder is hier ondertussen ook al weer twee weken. Het is heel fijn om haar hier te hebben, haar hulp in het huishouden maakt alles voor mij een stuk gemakkelijker, maar de gezelligheid die ze meebrengt is natuurlijk nog veel leuker. De afgelopen week hadden we heerlijk warm winterweer zodat we veel hebben kunnen wandelen en genieten van Kaapstad. 
  3. Zaterdag kunnen we ook mijn vader nog van het vliegveld halen dus daar kijken we uiteraard heel erg naar uit. (En hij vast niet minder) Mijn ouders schrijven ook een blog over hun tijd hier. Als je mee wil lezen kan dat via tochweerafrika.blogspot.nl
  4. Rond Kaapstad zijn ontzettend veel wijnboerderijen en een uitstapje daar naar toe, om wijn te proeven en te genieten van de vaak eeuwenoude landgoederen, is altijd leuk. Het probleem voor de boerderijen is dat er zo veel zijn dat je echt wat bijzonders moet zijn om nog mensen te trekken. Daardoor hebben steeds meer boeren naast de wijn ook een restaurant, een kaasmakerij of een winkeltje met allemaal zelfgemaakte spullen. Zaterdag zijn we naar Babylonstoren geweest, deze farm, een van de oudste typische 'Cape Dutch' farms heeft naast de wijn wel een heel leuke andere trekpleister. Het heeft namelijk de mooiste en grootste  moestuin die ik ooit gezien heb. Op een creatieve manier waren de kleuren en vormen van verschillende gewassen verwerkt in mooie symmetrische lapjes grond. Overal waren mooie pergola's met klimplanten en prachtige citroen en sinaasappelbomen die vol hingen met vruchten. Onder bomen waren mooie zitplaatsen gemaakt en overal tussendoor scharrelden kippen en hanen rond om het boerderijgevoel compleet te maken. Zo'n prachtige plek, met op de achtergrond de indrukwekkende bergen van Stellenbosch en boven ons een warme winterzon maakte dat we een heerlijke middag hadden.
  5. Twee vriendinnen die de afgelopen maanden ook een baby gekregen hebben kwamen woensdagmorgen  bij mij om thee te drinken. Waar onze gesprekken een paar maanden geleden gingen over ons werk, onze hobby's, onze dromen en de leuke dingen die we in het weekend gedaan hadden ging het nu ineens over maten van babykleren, borstvoeding en vieze luiers. Ik ben blij dat ik vriendinnen heb die dit nu ook allemaal meemaken zodat ik de leuke en minder leuke dingen kan delen. Onze drie dochters vonden het geloof ik ook wel leuk, ze waren in ieder geval alle drie heel lief aan het kijken toen we hun eerste groepsfoto maakten.
  6. Voor degenen die het gemist hebben, gisteravond was de finale van het WK. Helaas (of misschien een geluk voor ons huwelijk) had Nederland het niet gehaald maar stond Duitsland wel in de finale. We keken het met een hele groep van Hartmuts voetbalteam en Sophie was met haar haarbandje in Duitse kleuren een grote attractie. Hartmut was zenuwachtig maar Sophie had nog niet helemaal door dat het volgens haar vader de bedoeling was dat ze Duitsland zou aanmoedigen want ze heeft de hele wedstrijd liggen slapen. Ach, Hartmut zal haar in de toekomst nog vaak vertellen over de gewonnen finale in haar geboortejaar. 
  7. Terwijl ik aan het typen ben wordt Sophie steeds onrustiger. Ze wil vast snel wat drinken en zo gaat mijn leventje in het ritme dat Sophie aangeeft. Een heerlijk rustig ritme dat mijn dagen voorbij laat vliegen zonder dat ik vaak precies weet wat ik gedaan heb behalve dat ik ontzettend genoten heb van onze dochter. Heerlijk!