maandag 5 december 2016

7 quick takes

Sinterklaas een handje geven is wel erg spannend!

  1. Het is 20 over 6, Hartmut is met Doris aan het ontbijten en maakt zich klaas voor zijn werk. Sophie slaapt nog. Normaal doe ik dat ook nog rond deze tijd maar ik kon niet slapen dus dan kan ik mijn tijd maar beter nuttig besteden en een blogje schrijven.
  2. Wat een weekend. We hebben genoeg feestjes gehad voor de hele maand December. Vrijdagavond een levende kerststal waar alle kinderen verkleed mochten komen als een karakter uit het kerstverhaal. Sophie was een wijze uit het Oosten en Doris was een schaap. Zaterdagochtend hadden we het verjaardagsfeestje van Doris en 's avonds Hartmuts eindejaarsfeest. Zondagochtend hadden we kinderkerstfeest bij de kerk en gelijk daarna Sinterklaas bij de Nederlandse school en toen 's Avonds nog Sinterklaas met zijn viertjes. Het was allemaal leuk maar ik ben ook wel blij dat het weekend weer voorbij is. Rust!
  3. Alle kerstdingen zijn hier zo vroeg omdat de schoolvakanties deze week beginnen en veel mensen met Kerst weg zijn. Zomervakantie! Wij gaan de dag na Kerst weg en kunnen niet wachten. 
  4. De verjaardag van Doris was erg leuk. Ik kan me niet voorstellen dat ze al een jaar is, en daar schreef ik gisteren een blog over. Als zomerbaby moet je verjaardag natuurlijk een 'ijsjesthema' hebben. We hadden een taart met een ijsje er op, zelfontworpen ijsjesslingers en we maakten in onze ijsmachine yoghurtijs met aardbeien. Wat een succes! Toen Hartmut een aantal jaar geleden in de VS was heeft hij de machine meegenomen, het is een houten emmer met een cilinder er in. De emmer vul je met ijsklontjes, de dingen waarmee je ijs wil maken doe je in de cilinder en dan moet je hem aanzwengelen. Een half uur later heb je het meest heerlijke ijs. 
  5. Sinterklaas was fantastisch. Toen ik een paar weken geleden ontdekte dat er bij de Nederlandse school een echte sinterklaas komt maakte mijn hart een sprongetje. Op die manier konden de meiden toch iets mee krijgen van iets dat zo Nederlands is. (Het was bij een prachtige villa, vast vergelijkbaar met het huis van Sinterklaas in Spanje ;-)) Bij aankomst konden we stiekem zonder dat de meiden het zagen een cadeautje in de grote zak stoppen en daarna konden we eerst lekker zwemmen en picknicken. Grappig hoor, al die Nederlands sprekende kinderen in zwemkleren en met een pietenmuts of mijter op. Sophie had van te voren grote verhalen over wat ze Sinterklaas allemaal zou vertellen maar toen ze hem eenmaal zag vond ze hem vooral heel groot en heel spannend. De pietjes vond ze wel heel erg leuk, want die geven pepernootjes. 'S avonds vierden we het thuis nog met zijn vieren met nog meer cadeautjes en gedichten. Doris had het hele weekend natuurlijk al heel wat training gehad in hoe je een cadeautje moet uitpakken en de meiden genoten. Alle cadeautjes die we  sinterklaas voor ze gemaakt had werden met dankbaarheid ontvangen en ik kan niet wachten om te zien wat voor mooie creaties ze gaan maken op de schildersezel en wat voor educatieve spelletjes we allemaal gaan spelen met de pittenzakken. (Lopen met een pittenzak op je hoofd en ze in een bakje gooien om te leren mikken waren al een succes.)
  6. Ik besefte me ineens dat dit eerste weekend in December vanaf nu een van de drukste, maar ook een van de moeilijkste weekenden gaat zijn. De verjaardag van Doris en de verjaardag van Sinterklaas zijn op zich heel erg leuk, maar maken ook dat ik familie (en Nederland) mis. Voor het feestje van Doris begon had ik het even moeilijk, een paar families zeiden op het laatste moment af en ik vroeg me af waar we het allemaal voor deden. We zijn dankbaar voor alle mensen die we hier om ons heen verzameld hebben maar het zou zo veel leuker zijn als er gewoon opa's en oma's en trotse ooms en tantes waren. En wat Sinterklaas betreft, ik vind het leuk en ook belangrijk om de meiden een stuk van hun culturele Nederlandse erfgoed mee te geven, maar het is zo veel gemakkelijker als je gewoon naar de winkel kan gaan om een zak pepernoten of een rol sinterklaasinpakpapier te kopen.   
  7. Genoeg geklaagd. Hartmut is ondertussen vertrokken.Sophie slaapt nog steeds en Doris zit naast me op het bed mijn portemonnee uit te pakken. Ik ga me even aankleden en klaarmaken voor de dag. Fijne week! 
Zo'n taart helemaal voorjou alleen is ook wel een beetje eng ;-) gelukkig hielp iedereen met opeten.

Er waren kilo's pepernoten ingevlogen!

En dit doen Zuid Afrikaanse pietjes ;-)



En dan nu, kerstsfeer. Het cadeau van de wijze uit het oosten was een in Aluminium verpakte waterfles. Sophie vond het reuze grappig. 'het is een nepcadeau he, en niemand weet dat het eigenlijk gewoon mijn fles is!' Het schaap had ondertussen haar oren van haar hoofd getrokken  want, anders dan haar grote zus, kon het het schaapje niets schelen dat haar moeder een meer uitgebreid kostuum in gedachten had.

zondag 4 december 2016

1 year with Doris!


Lieve Door,

We liggen samen op bed. Jij in het holletje dat mijn lijf maakt, je lievelingsplekje. Terwijl je aan mijn borst drink ben je een beetje aan het neuriën. Je kleine handje gaat onderzoekend langs mijn neus, mijn kin en mijn lippen. Je laat los, kijkt omhoog en lacht even. 'Aai, mamma, aai' zeg je, voor je weer begint met drinken. Ik kijk naar je gesloten ogen, je mooie lange wimpers, je witblonde haren en je olijfkleurige huid (dat heb je van je vader geërfd). Ik snuffel aan je koppie en snuif je heerlijke geur op. Een mix van shampoo, de lucht van het buitenspelen en van jezelf. Ik geniet en wil dat dit moment nooit meer stopt. Je verjaardagsfeestje begint over een uur en ik moet nog heel veel doen, maar terwijl ik zo lig met jou vraag ik me af waarom ik eigenlijk vind dat ik dat allemaal moet doen. Jij geniet nu, in je veilige plekje en ik geniet omdat jij geniet.

Mijn gedachten dwalen terug naar een jaar geleden toen jij, hoewel meer dan een week na de uitgerekende datum, toch opeens onverwacht snel in ons leven kwam. Die razendsnelle bevalling zullen je vader, je oma en ik nooit vergeten. Hoewel de bevalling snel was, en daarom een beetje een schok voor iedereen, heeft het me niet veel pijn gedaan. Ik herstelde snel en een paar uur na je geboorte zaten we al buiten op het gras in de tuin te picknicken, zo gemakkelijk gleed je ons leven in. Alsof er nooit een moment geweest was dat je er niet was. En zo voelt het nog steeds. Je maakt het ons, met je lieve karakter,  over het algemeen niet erg moeilijk.

Je kan heel goed spelen en jezelf vermaken. Je deelt ook altijd heel gemakkelijk.  je eten, je speelgoed, alles,  behalve je plekje bij ons op schoot. Als je bij pappa of bij mij zit, en Sophie komt in de buurt dan maak je haar snel duidelijk dat ze niet welkom is. Als ze dan vervolgens toch ook op schoot klimt begin je te huilen en haar te duwen totdat ze weg gaat. Dat is overigens de enige situatie waarin je niet stapelgek bent op Sophie. Als je haar 's ochtends ziet krijgt ze een grote glimlach een een heel enthousiast 'allooooo' en als je ook maar even een kans krijgt geef je haar meer knuffels en kusjes  dan haar lief is.

Sophie is in alles een kopietje van mij, maar jij hebt geloof ik alleen maar genen van pappa gekregen. Ik vind het prachtig om hem terug te zien in je glimlachjes, je voorkeuren en in je gedrag. Maar soms vind ik het ook wel een beetje lastig omdat ik je minder goed kan aanvoelen, omdat ik harder mijn best moet doen om je te begrijpen. Ik kan dan ook niet wachten tot je kan praten, zodat je kan vertellen waarom je soms ineens intens verdrietig gaat zitten terwijl er dikke tranen over je wang biggelen. Of waarom sommige dingen die voor mij zo klein lijken je zo frustreren. Maar ook zodat ik nog beter kan delen in je diepe vreugde en grote enthousiasme over schijnbaar kleine dingetjes.

Allerliefste Doris, wat zijn we gezegend met jou. Wat ben je lief, mooi en zacht. Ons popje. We willen de tijd stilzetten zodat we langer kunnen genieten van hoe je nu bent, maar zouden ook graag vooruit willen kijken om te zien wie je gaat worden. We vragen om kracht en wijsheid om je op te voeden tot iemand die weet wie ze is en zichzelf durft te zijn omdat ze weet dat ze geliefd is, een vrouw met dromen en idealen. maar bovenal een vrouw die weet dat God haar Vader is.

Liefs mamma



maandag 28 november 2016

7 quick takes...

Doris en een of andere berg ;-)

  1. Goeiemorgen! De sinterklaasliedjes staan aan, de meiden spelen met hun schoencadeautjes (schleichdieren) die ze gisteren in hun schoen vonden en de tuindeuren staan open want het is  op en top zomer en al lekker warm. Heerlijk! En ook een beetje gek, kerstversieringen ophangen in je zomerjurkje enzo. Het zal nooit wennen!
  2. We hebben een megadrukke week achter de rug. Ik schreef vorige week over de fotoshoots. Die gingen allemaal erg goed maar nu ben ik druk bezig met alles verwerken. Het was zo grappig om de wensen van de verschillende mensen te zien. Sommigen families kwamen met hun kinderen compleet in kerstoutfit (nee, niet een mooie jurk maar een kerstmannenoutfit) met alle toeters en bellen terwijl anderen het liefste zo natuurlijk mogelijk hadden. Het was een leuke ervaring om op zo'n korte tijd zo veel families voor mijn lens te hebben en ik heb weer veel bijgeleerd! 
  3. Deze week is de laatste week voor de verjaardag van Doris. Volgende week is ze gewoon al een jaar! Gek hoor...  Ze krijgt er zelf uiteraard nog niet zo veel van mee maar Sophie verheugt zich des te meer want waar een feestje is, daar is Sophie! Het zal nog wat zijn als Doris straks allemaal cadeautjes krijgt. Ik denk dat Sophie zichzelf aan gaat stellen als Doris haar persoonlijke hulp bij het uitblazen van kaarsjes, uitpakken van cadeautjes en alle andere dingen die je op een verjaardag hoort te doen.
  4. We hebben ons zelf voorgenomen dat de meiden altijd een zelfgemaakt cadeautje van ons krijgen voor Sinterklaas en hun verjaardag. We wisten toen nog niet dat we een meisje zouden krijgen met een verjaardag twee dagen voor Sinterklaas. Het is natuurlijk niet eerlijk als Doris minder cadeautjes zou krijgen, gewoon omdat haar verjaardag twee dagen voor 5 Dcember is dus we zijn nu extra hard aan het knutselen. Hartmut maakt een schildersezel voor de meiden en een poppenbedje voor Doris. Ik maak voor dat poppenbedje het bijbehorende beddengoed en voor de meiden samen pittenzakken (ja, die verantwoorde  dingen die je op de kleuterschool had en die heel goed zijn voor de motorische ontwikkeling ;-).
  5. Vorige week schreef ik dat Sophie zei dat ze de bijbel moest lezen en bidden voor ze op het potje kon plassen. Dat heeft ze blijkbaar gedaan. Deze week kwam ze ineens bij mij en vroeg:'Mamma, hebben ballerinas eigenlijk luiers aan?' Ik zei dat dat niet zo was en zij antwoorde geschrokken: 'Maar ik ben een ballerina maar ik heb wel een luier aan...' Ik vroeg haar wat we daar aan konden doen en het resultaat is dat ze nu al een paar dagen overdag gewoon een onderbroek aan heeft die erg goed droog blijft! Ik ben zo trots op haar...
  6. De komende week is ook weer een drukke, alles moet klaar voor het einde van het jaar (de kerstvakantie is hier de zomervakantie) dus deze weken moeten we bergen verzetten. De grootste berg die Hartmut moet verzetten is een hele belangrijke presentatie. De laatste stap voordat hij zich kan laten registreren als professioneel ingenieur. Voor deze presentatie vliegt hij Dinsdag naar Johannesburg en we zullen allemaal blij zijn als zijn presentatie achter de rug is!
  7. En nu moet ik dus even verder met het maken van een uitwerken van de details van de verjaardag van Doris. We gaan zelf ijs maken (kindervriendelijk, zuivel en suikervrij enzo) en zullen dan een 'topping bar' hebben waar de grote en kleine mensen zelf hun ijsje kunnen voorzien van spikkeltjes, koekkruimels of stukjes fruit. Hmmm...
Sophie en een van haar Adventure clubs vriendjes

En nog een adventure clubs vriendje..


Sophie kreeg een gratis bos rozen omdat de bloemenmevrouw en zij het met elkaar eens waren dat het maar saai was dat ik alleen maar blaadjes kocht. 

De dag dat we donuts aten op het strand was ik echt haar lievelingsmoeder ;-)

maandag 21 november 2016

7 quick takes...

"Sophie" vs "schildpad". Sophie won. Op het nippertje... 

  1. Goiemorgen! Doris slaapt, Sophie speelt en ik eet mijn ontbijt dus even tijd voor een snel blogje. We gaan zo weg en voor die tijd wil ik, zoals elke maandagmorgen,  nog aardig wat dingetjes afwerken. Ik heb mijn ronde langs alle klinieken (voor Johnson en Johnson) weer bijna afgewerkt. Zometeen de laatste twee bezoekjes en dan is het klaar. Dan kunnen we ook gelijk even langs de winkel om de magnetron op te halen. Hij was stuk maar we kregen bericht dat hij weer gemaakt is dus dat komt goed uit. 'S ochtends havermout in een pannetje koken geeft toch een beetje meer werk (en afwas) dan gewoon een bakje klaarmaken in de magnetron.
  2. Het weekend was fijn en natuurlijk weer veel te snel voorbij. Zaterdagochtend begon met een hardlooprondje waarna ik thuis lekker aan kon schuiven aan een rijkelijk gedekte ontbijttafel (Hartmut zijn specialiteit is ontbijt maken). Darana gingen we naar een reptielenshow voor Adventure Clubs en aan het einde van de dag deed ik een fotoshoot voor een familie uit de kerk. Zondag begon uiteraard in de kerk en tijdens de lunch hadden we Hartmuts collegas ('Pappa zijn vriendjes' volgens Sophie uitgenodigd voor een braai. Gezellig!
  3. Ik had vorige week alle klinieken willen bezoeken maar bij het laatste bezoek ging het een beetje mis. De vrouw die ik moest bezoeken werkte eigenlijk niet in een kliniek maar deed vooral huisbezoeken in de township en had daarom liever dat ik haar thuis bezocht. Ik zei dat dat geen probleem was maar had toen nog geen rekening gehouden met het feit dat straten in townships officeel wel namen hebben maar dat niemand die kent en straatnaambordjes vaker wel dan niet zoek zijn.  We reden de township in en de straatjes werden smaller en smaller, koeien liepen over de weg, overal waren marktkraampjes waar mensen tweedehands kleren, schapenkoppen of bier verkochten en er was een gezellige drukte. En toen, middenin die drukte, viel mijn telefoon (met navigatiesysteem) uit. Geen paniek, ik zou de weg naar 'Sankie Street" wel even vragen. Iedereen wilde me helpen en om de beurt wezen mensen me verschillende kanten op. Na een paar rondjes, twee bijna-aanrijdingen met een koe en een Sophie die steeds harder begon te vragen of ze ook zo'n stukje vlees mocht (nee meisje, ik wil je echt multiculti opvoeden maar je een zwartgeroosterde schapenkop laten eten gaat me een beetje ver.) hebben we het maar opgegeven. Sankie straat leek niet te bestaan, de mevrouw die ik moest bezoeken pakte haar telefoon niet meer op toen ik haar met een geleende telefoon probeerde te bellen en om als blanke vrouw met twee kinderen in de auto door de township te dwalen is nu niet direct het meest veilige wat je kan bedenken. We hebben het dus maar opgegeven en gaan vandaag poging twee doen en heel duidelijke afspraken maken over waar we elkaar ontmoeten. 
  4. Aan het begin van het jaar, voordat mijn baantje voor Adventure Clubs op mijn pad kwam, heb ik lopen spelen met het idee om me wat serieuzer met fotografie bezig te gaan houden. Een website, visitekaartje, loge.. je weet het wel. Toen kwam Adventure Clubs en heb ik dat idee van de baan geschoven maar de laatste tijd blijkt dat er ook zonder marketing steeds vaker mensen met verzoekjes komen. Dinsdag heb ik een zwangerschapsshoot gedaan voor mensen uit de kerk, ik schreef al over de shoot van zaterdag en de komende week heb ik 18 minishoots voor baby's en peuters uit soort babygym klasje. Leuk en spannend. We zien wel waar het me gaat brengen!
  5. Sophie heeft me laten weten wanneer ze eindelijk op een potje gaat plassen. 'Als ik de bijbel ga lezen en bidden mamma!'. Ik: 'huh?'. Sophie: 'Ja van dat liedje, 'lees je bijbel bid elke dag' want als je dat doet ga je groeien en als je groot bent kan je op een potje plassen!'
  6.  Met Doris gaat het ook prima. Ik kan bijna niet geloven dat ze over twee weken gewoon al een jaar is. Een heel jaar met ons mooie, lieve meisje! Ze loopt, het liefst heel hard en het liefst zo ver mogelijk van ons weg, 'kletst' de hele dag en overschat haar kunnen bij alles wat haar nogal eens in benarde situaties brengt. 
  7. Goed, ik ga me klaarmaken. Ik loop nog rond in mijn ochtendjas (schandalig he?!) terwijl het daar eigenlijk al veel te warm voor is. We hebben een drukke week voor de boeg. Ik ben een paar avonden weg voor vergaderingen en een babyshower, we hebben een paar leuke avonturen op het programma staan en tussendoor moeten we natuurlijk ook nog dutjes doen, schoonmaken en eten koken. Fijne week!
Ps: nog even een Sophie quote ik niet wil vergeten en daarom hier maar even opschrijf. Ik heb kerstballen gekocht en die liggen op tafel. Sophie: "Dat is voor kerst he mamma? Ik ga even in mijn kerstboek kijken hoe we die balletjes moeten doen." Ze haalt haar boek met het kerstverhaal op en begint te bladeren. 'Ik zie echt nergens niets van die balletjes in mijn boek mamma. Ik denk dat jij verkeerd bent. Die balletjes zijn niet voor kerst maar voor wat anders, misschien voor Sinterklaas ofzo.'
Sophie dacht dat ze de gids was en legde dit arme jongetje alles uit wat ze zagen. helaas voor hen allebei verstond hij geen Nederlands ;-)

Altijd in boekjes bladeren.


vrolijkerd (meestal)

Sophie haar liefde voor slangen is een beetje griezelig.



maandag 14 november 2016

7 quick takes...


  1. Maandagmorgen, Sophie is lekker aan het spelen en zingt zo hard als ze kan zelfbedachte sinterklaasliedjes. Doris ligt op bed, de wasmachine staat aan en ik eet mijn ontbijtje. Niet de kom havermout die ik normaal eet want de magnetron is kapot en ik had geen zin om havermout in een pan te maken (want ik zou hem vergeten, de pap laten aanbranden, het huis zou gaan stinken en dat zou geen goed begin van deze dag zijn.) Dus een broodje pindakaas en een nieuwe blog.
  2. Jullie denken misschien dat Sinterklaas alleen op het Noorderlijk halfrond komt maar hij is ook hier gesignaleerd. We hebben pepernoten gebakken, pietenmutsen gemaakt en het sinterklaasjournaal gekeken. De sinterklaascd staat de hele dag aan (bedankt tante Ineke!) en als hij niet aan staat speelt het nog door in mijn hoofd want de liedjes zijn enorm aanstekelijk. Zo leuk dat Sophie nu alles meekrijgt, de opwinding bij het schoenzetten was enorm. Sinterklaas en het paard kregen niet alleen een wortel en een tekening, maar ook een tomaat, een boterham met kaas en koekjesvormen.. Je weet maar nooit! 
  3. Deze week zijn we voor mijn werk een paar klinieken langs geweest om met de verpleegkundigen te praten over hoe we ze het beste kunnen helpen. Altijd weer inspirerend maar ook shockerend om te horen wat ze doen en waar ze mee te maken krijgen. Een van de verpleegkundigen was niet in haar kliniek maar op een polio-vaccinatie ronde in een sloppenwijkje in een plattelandsdorpje. Geen stromend water, geen elektriciteit, huisjes van golfplaten, karton en landbouwplastic. En heel veel kinderen, overal kinderen. Mijn hart breekt als ik zie hoe al die kinderen daar op moeten groeien. Vooral als ik dan naar mijn eigen meiden kijk die alles hebben wat ze zich kunnen wensen. Het is wel goed als ik af en toe zo diep geraakt wordt, vooral met de Decembermaand die er nu aan komt. Al het lekkere eten, alle cadeautjes, alle leuke dingen. Je gaat het allemaal zo vanzelfsprekend vinden en je hebt er toch ook recht op, je hebt er hard voor gewerkt?! Maar blijkbaar zit de wereld zo niet in elkaar, de moeders in dat wijkje werken volgens mij veel harder dan dat ik doe, maar aan het einde van de dag hebben ze geen bord vol eten, en December komt niet met rijkelijk gevulde feesttafels en mooie cadeaus. De wereld is niet eerlijk , en door daar mee geconfronteerd te worden heb ik weer frisse motivatie om mijn verantwoordelijkheid te nemen om het een beetje eerlijker te maken. 
  4. Het weekend was rustig en fijn. Zaterdag speelde Hartmut een wedstrijd en de meiden waren zijn grootste fans. Verder hebben we dag vooral in en rond het huis doorgebracht. Gisteren hadden we eerst kerk en daarna een lunch met alle leiders. Aan het einde van de middag zijn we nog even gaan wandelen met de hond in een prachtig park dat haast een beetje sprookjesachtig is. Overal zijn boomhutten verstopt, auto's, vliegtuigen en treinen gehakt uit omgevallen bomen en achter elke bocht vind je weer een nieuwe verassing. Heerlijk!
  5. De verkiezingen... wat zal ik er nog over zeggen. Er is al veel over geschreven en inhoudelijk zal ik er verder niet op ingaan. We waren uitgenodigd bij vrienden om vanaf 5 uur 's ochtends te zien hoe Hillary zou gaan winnen terwijl we genoten van een heerlijk Amerikaans ontbijt. Tenminste, dat was het plan, want niemand van mijn feministische democraten-vrienden had ooit verwacht dat de uitslag ook wel eens anders zou kunnen zijn. In ongeloof keken we naar  het TV scherm en zonder blijdschap kleurden we, als er weer een staat met de uitslag kwam, staten rood terwijl het steeds duidelijker werd dat de uitslag niet zou worden wat we verwacht en gehoopt hadden. Gelukkig genoten alle kinderen wel, want zeg nou zelf, uit bed gehaald worden om New York crumble cake eten in je pyjama en om te spelen met allemaal andere kinderen is fantastisch. Sophie:'Wanneer is het weer verkiezing? Dit is een heel leuk feestje!'
  6. Voor de rest was het een leuke week, de meiden stonden oogf in oog met een paar enorme leeuwen tijdens een Adventure (Doris wilde: 'Aai, aai', dat vond ik niet zo'n goed idee.), het pinguin ziekenhuis waar ik vorige week over schreef was fantastisch. De meiden keken hun ogen uit en Sophie kan nu waggelen zoals een pinguin (heel nuttig om dat te kunnen!) en we zijn lekker veel thuis geweest waar we knutselen, schoonmaken (terwijl de meiden rommel maken) en honderduizend boekjes lezen. 
  7. Nu staat er een redelijk rustige week op het programma. We hebben een paar leuke adventures, we moeten nog wat klinieken bezoeken en we hebben een aantal vergaderingen. Morgen gaan we op een avontuur naar een vlinderpark en daar kijken we naar uit. Vooral Sophie natuurlijk, die gek is op alles wat met rupsen (rupsje nooitgenoeg) en vlinders te maken heeft. Fijne week!
De zusjes en de pinguins.


Sophie is enthousiast tijdens het verkiezingsfeestje!

Het feestje dat geen feestje was. 


Arme Doris had een oogontsteking. Ze keek gisteren zo lodderig uit haar ogen. Maar ze leek er geen last van te hebben gelukkig.