dinsdag 22 juli 2014

1 month with Sophie...


Allerliefste Sophie,
Ben je echt al een maand oud? Ik wil daar helemaal niet over nadenken, de tijd gaat veel te snel. Hoewel ik het grootste deel van de dag bezig ben met jou voeden, je luiers verschonen (en daarna wassen omdat we herbruikbare luiers gebruiken), je aankleden, en je troosten als je last hebt van de hik, een boertje of iets anders zou ik mijn leven al niet meer anders willen. Wat alle ouders zeggen is nu al waar, ik wil je het allerliefste houden zoals je nu bent, klein, schattig, knuffelbaar. Maar aan de andere kant, het is heerlijk om te zien hoe je steeds meer een persoontje wordt. Hoe je heldere oogjes steeds meer geïnteresseerd zijn in de wereld om je heen. Je bent ontzettend nieuwsgierig en lijkt nu al alles te willen weten. Als je al kon praten zou je ons volgens mij de hele dag vragen stellen. We krijgen vast heel wat met je te stellen, je kan nu al zo ondeugend uit je oogjes kijken!

Het is grappig om te merken dat sommige dingen echt bij jou horen, de hik bijvoorbeeld. Toen ik nog zwanger was voelde ik je een paar keer per dag in mijn buik hikken, soms wel een half uur lang. Nu je geboren bent is dat nog steeds zo, na het eten krijg je altijd de hik, iets wat je helemaal niet leuk vindt. Ik hoop voor je dat dat snel voorbij gaat.

Je hebt in je jonge leventje al heel wat gezien en gedaan, je hebt al een paspoort gekregen dat je over een paar weken zelfs al zult gaan gebruiken, we hebben samen al urenlange wandelingen gemaakt en je hebt al heel wat mensen vertederd met je schattige gezichtje. Vooral je vader en ik kunnen er niet over uit hoe mooi je bent, zelfs als je huilt kijken we verliefd naar je. Als je slaapt kunnen we uren naar je staren, en als je wakker bent vult elke beweging van jou ons met trots en blijdschap. Ik kan nog altijd niet geloven dat je ons meisje bent!

Liefs van je moeder...


maandag 21 juli 2014

7 quick takes...


  1. Morgen is Sophie een maand. Lekker cliché om te zeggen maar de maand is voorbij gevlogen en tegelijkertijd tergend langzaam gegaan. Wat een grote verandering in ons leven, die gek genoeg heel natuurlijk aanvoelt. Ik wil me geen leven meer zonder haar voorstellen.
  2. Het gaat ook heel goed met Sophie, wij vinden haar het allerslimste kind van de hele wereld en zijn elke keer weer onder de indruk van de dingen die ze al doet. Als ze op haar buik ligt tilt ze meestal haar hoofdje nieuwsgierig op om alles om haar heen te kunnen bekijken. Dit weekend wist ze zelfs van haar buik op haar rug te draaien, hoewel dat meer per ongeluk dan expres ging. Ze schrok er zelf ook van en toen ze voor de derde keer rolde vond ze het niet meer zo grappig als dat wij het vonden en begon ze te huilen. Ach, omdraaien hoeft ze ook nog lang niet te doen, laat haar nog maar even lekker ons kleine knuffelbare meisje zijn dat ons bij alles nodig heeft. 
  3. Mijn moeder is hier al drie weken en afgelopen zaterdag is  mijn vader ook eindelijk aangekomen. Weer gingen we met zijn allen naar het vliegveld, deze keer was ik heel wat sterker en beter te been dan 3 weken geleden. Wat een feest om daar op het vliegveld onze Sophie te kunnen voortellen aan haar opa. Hij is ook erg trots en een van de eerste dingen die hij deed toen we thuis kwamen was het verschonen van haar luier. Goeie opa!
  4. Afgelopen zaterdag hadden we ook een kraamfeest voor Sophie georganiseerd. Heel veel vrienden zijn langsgekomen om samen met ons te vieren dat Sophie in ons leven gekomen is. Geheel volgens Zuid Afrikaanse traditie werden we overladen met cadeautjes, mensen brengen niet een of twee dingen maar een hele tas vol met boekjes, kleertjes en verzorgingsproducten. Sophie heeft dus genoeg crème, zeep en kleertjes om tot ze naar school gaat niet meer naar de winkel te hoeven. 
  5. Als je een meisje hebt kan je er haast niet onderuit, het feestje werd een roze feestje met roze glittercupcakes, roze hapjes en roze versiering. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik me vanaf nu ga inhouden en ik zal proberen ver weg te blijven van het meisjesroze. Hoewel, dat zal een hele opgave zijn. Roze lijkt onlosmakelijk verbonden te zijn met meisjes en als ik niet uitkijk is ze sneller in haar prinsessenfase dan me lief is.
  6. Gisteren was mijn verjaardag. Hoe ouder ik wordt (en ik werd ontzettend oud ;-)) Hoe minder behoefte ik heb om het groots te vieren. Het feit dat ik het samen met mijn man, mijn dochter en mijn ouders kon vieren was me ook meer waard dan een groot feest. 
  7. Als laatste nog een paar foto's omdat ik er niet genoeg van kan krijgen. Als je de foto's wel zat bent raad ik je aan om gewoon niet verder naar beneden te scrollen. Hartmut is helemaal gelukkig dat hij niet meer het onderwerp van mijn foto's hoeft te zijn en Sophie is een erg geduldig model. Ik moet er maar goed gebruik van maken dat ze nu nog niet wegrent, verveeld met haar ogen gaat rollen of gekke bekken gaat trekken. 



maandag 14 juli 2014

7 quick takes...


  1. Sophie is al weer drie weken oud (dat klinkt vast niet zo heel oud, maar voor ons voelt het alsof de tijd gevlogen is) en al ontzettend veranderd. Op de momenten dat ze wakker is tilt ze de hele tijd haar hoofdje op zodat ze nieuwsgierig om zich heen kan kijken. Ik ben ervan overtuigd dat ik gisteren haar eerste glimlach gezien heb, maar volgens mij denken Hartmut en mijn moeder dat ik het me gewoon ingebeeld heb. Als ze slaapt is ze zo mogelijk nog schattiger en kunnen we uren naar haar kijken. 's Nachts geeft ze ons ook genoeg tijd om nog lekker te kunnen slapen dus het spreekt voor zich dat we nog steeds helemaal in de wolken zijn.
  2. Mijn moeder is hier ondertussen ook al weer twee weken. Het is heel fijn om haar hier te hebben, haar hulp in het huishouden maakt alles voor mij een stuk gemakkelijker, maar de gezelligheid die ze meebrengt is natuurlijk nog veel leuker. De afgelopen week hadden we heerlijk warm winterweer zodat we veel hebben kunnen wandelen en genieten van Kaapstad. 
  3. Zaterdag kunnen we ook mijn vader nog van het vliegveld halen dus daar kijken we uiteraard heel erg naar uit. (En hij vast niet minder) Mijn ouders schrijven ook een blog over hun tijd hier. Als je mee wil lezen kan dat via tochweerafrika.blogspot.nl
  4. Rond Kaapstad zijn ontzettend veel wijnboerderijen en een uitstapje daar naar toe, om wijn te proeven en te genieten van de vaak eeuwenoude landgoederen, is altijd leuk. Het probleem voor de boerderijen is dat er zo veel zijn dat je echt wat bijzonders moet zijn om nog mensen te trekken. Daardoor hebben steeds meer boeren naast de wijn ook een restaurant, een kaasmakerij of een winkeltje met allemaal zelfgemaakte spullen. Zaterdag zijn we naar Babylonstoren geweest, deze farm, een van de oudste typische 'Cape Dutch' farms heeft naast de wijn wel een heel leuke andere trekpleister. Het heeft namelijk de mooiste en grootste  moestuin die ik ooit gezien heb. Op een creatieve manier waren de kleuren en vormen van verschillende gewassen verwerkt in mooie symmetrische lapjes grond. Overal waren mooie pergola's met klimplanten en prachtige citroen en sinaasappelbomen die vol hingen met vruchten. Onder bomen waren mooie zitplaatsen gemaakt en overal tussendoor scharrelden kippen en hanen rond om het boerderijgevoel compleet te maken. Zo'n prachtige plek, met op de achtergrond de indrukwekkende bergen van Stellenbosch en boven ons een warme winterzon maakte dat we een heerlijke middag hadden.
  5. Twee vriendinnen die de afgelopen maanden ook een baby gekregen hebben kwamen woensdagmorgen  bij mij om thee te drinken. Waar onze gesprekken een paar maanden geleden gingen over ons werk, onze hobby's, onze dromen en de leuke dingen die we in het weekend gedaan hadden ging het nu ineens over maten van babykleren, borstvoeding en vieze luiers. Ik ben blij dat ik vriendinnen heb die dit nu ook allemaal meemaken zodat ik de leuke en minder leuke dingen kan delen. Onze drie dochters vonden het geloof ik ook wel leuk, ze waren in ieder geval alle drie heel lief aan het kijken toen we hun eerste groepsfoto maakten.
  6. Voor degenen die het gemist hebben, gisteravond was de finale van het WK. Helaas (of misschien een geluk voor ons huwelijk) had Nederland het niet gehaald maar stond Duitsland wel in de finale. We keken het met een hele groep van Hartmuts voetbalteam en Sophie was met haar haarbandje in Duitse kleuren een grote attractie. Hartmut was zenuwachtig maar Sophie had nog niet helemaal door dat het volgens haar vader de bedoeling was dat ze Duitsland zou aanmoedigen want ze heeft de hele wedstrijd liggen slapen. Ach, Hartmut zal haar in de toekomst nog vaak vertellen over de gewonnen finale in haar geboortejaar. 
  7. Terwijl ik aan het typen ben wordt Sophie steeds onrustiger. Ze wil vast snel wat drinken en zo gaat mijn leventje in het ritme dat Sophie aangeeft. Een heerlijk rustig ritme dat mijn dagen voorbij laat vliegen zonder dat ik vaak precies weet wat ik gedaan heb behalve dat ik ontzettend genoten heb van onze dochter. Heerlijk!

dinsdag 8 juli 2014

7 quick takes...


  1. En toen was de tweede week met Sophie en de eerste week met mijn moeder al weer voorbij. Tenminste, als ik mijn kalender moet geloven.  Ik leef een beetje in een tijdloze wereld, van voeding naar voeding en luier naar luier. En tussendoor heel veel knuffels, kusjes en lieve momenten. 
  2. We kunnen niet geloven hoe zo'n 'goeie baby' Sophie is. Ze huilt alleen als het nodig is, geeft ons af en toe de rust die we nodig hebben, is gek op knuffelen en ontzettend nieuwsgierig. Als ze wakker is is ze heel helder en houdt ze haar hoofdje omhoog om lekker rond te kijken alsof ze nu al alles in zich op wil nemen.
  3. De foto hierboven heeft mijn moeder gisteren gemaakt. Gek hoe het leven kan veranderen. Ineens krijg ik sms'jes van vriendinnen of ik zin heb om samen met onze baby's kinderwagens een wandeling te maken. Het was heerlijk zonnig winterweer , een verademing na een paar dagen van kou en regen.
  4. Hoewel, die koude dagen overleven we ook wel met de open haard, kopjes thee en dekentjes op de bank. Een prima excuus om gewoon binnen te zitten en te genieten van Sophie. 
  5. Vorige week  belde mijn collega of ze even wat babykleertjes kon komen brengen. Ze heeft zelf drie maanden geleden een baby gekregen en haar lange dochter was de kleine maatjes al ontgroeit. Ze woont vlakbij en even later stond ze met de kinderwagen voor de poort. Die kinderwagen had ze nodig om alle babykleren in te vervoeren, haar dochter had geen plek en kwam mee in de draagzak. 
  6. Terwijl ik dit aan het schrijven ben is mijn moeder hard aan het werk. Toen mijn broers, zus en ik klein waren heeft ze voor ons allemaal een merklap geborduurd met geboortedatum, gewicht en andere belangrijke dingen rond onze komst. Nu hebben we samen een moderne merklap ontworpen voor Sophie, zodat we de traditie voort kunnen zetten. Ik kan niet wachten om het eindresultaat te zien!
  7. En dan natuurlijk nog even over het WK. Als Duits Nederlandertje is Sophie haast gedwongen (al was het alleen maar om ooms en opa's tevreden te stellen) om tijdens de Nederlandse en Duitse voetbalwedstrijden in de juiste kleuren te verschijnen. Tot nu toe was dat geen probleem maar als Duitsland en Nederland allebei nog een wedstrijd winnen staan ze tegenover elkaar in de finale. Ik weet niet of het goedkomt in de familie als Sophie beide teams gaat aanmoedigen ;-)

vrijdag 4 juli 2014

Telkens even kijken....

  

Ik zou je het liefste in een doosje willen doen

en je bewaren, heel goed bewaren.

Dan zou ik je verzekeren voor anderhalf miljoen

en telkens zou ik eventjes het doosje opendoen

en dan strijk ik je zo zachtjes langs je haren.

Dan lig je in de watten en niemand kan erbij,

geen dief die je kan stelen, je bent helemaal van mij.

Ik zou je het liefste in een doosje willen doen

en dan telkens even kijken,

heel voorzichtig even kijken,

en dan telkens even kijken

en een zoen.

(Uit 'Doosje' van Annie M.G. Schmidt)