maandag 13 april 2015

7 quick takes




  1. Goeiemorgen! Jullie hebben vast wel gemerkt(ik praat nu tegen de trouwe lezers) dat ik vorige week heb de takes overgeslagen heb, ik was veel te druk met het genieten van ons bezoek om me druk te maken over mijn blog. Dat snappen jullie wel toch? Dan heb ik vandaag dus extra veel te vertellen.
  2. Het paasweekend was heerlijk. Mijn schoonouders en schoonzusje kwamen op bezoek, het weer was geweldig en we hebben genoten van alles wat Kaapstad te bieden heeft. Mooie wandelingen, lekker eten en concerten. Sophie vond het ook allemaal reuze gezellig en moest echt even afkicken omdat ze niet meer de hele dag door zo veel aandacht kreeg.
  3. Ook dit weekend kwam Sophie geen aandacht tekort. We waren een weekendje weg naar Betty's Bay, een prachtig klein kustplaatsje op ongeveer een uur rijden van Kaapstad. We logeerden bij Hartmuts neef en de familie van zijn vriendin. Ze hebben een huis aan de voet van de berg en vanuit de woonkamer had je een prachtig uitzicht over de zee en de bergen. We hebben ontzettend genoten van de natuur, het strand en de zee en een ontzettend mooie wandeling naar een waterval. En we hebben het hele weekend Afrikaans gepraat, ik kan wel Afrikaans maar had het nog nooit eerder zo lang en zo veel achter elkaar gesproken. Wel heel leuk!
  4. In Zuid Afrika is een ware beeldenstorm aan de gang. Iedereen heeft ineens een mening over de beelden uit de tijd van het apartheidsregime, de Britse overheersing en zelfs nog veel oudere beelden die de Nederlandsers in de Kaapkolonie herdenken. Ze worden besmeurd met verf en leuzen, kapot gemaakt of zelfs helemaal weggehaald. Deze beelden laten de geschiedenis van het land zien en met het weghalen van de beelden kan je de geschiedenis misschien wel verbergen maar niet vernietigen. Hij blijft. Maar ik snap de frustratie wel, elke dag beelden zien van mensen die ervoor gezorgd hebben dat het land nog altijd in grote verdeeldheid leeft kan erg pijnlijk zijn. Het weghalen van de beelden zal dit niet veranderen, en het is natuurlijk veel belangrijker om je energie te steken in alle problemen die er zijn (ik denk aan ondermaats onderwijs, corruptie, geweld, criminaliteit etc). Maar wat wel positief is is het feit dat mensen hun stem vinden. Het weghalen van de beelden is namelijk indirect ook een sneer richting het ANC die de beelden wel heeft laten staan en 20 jaar na de val van apartheid nog vrij weinig in het land veranderd heeft. 
  5. Deze week ben ik met mijn hoofd veel in Nederland geweest. De moeder van een van mijn beste vriendinnen is overleden. Ze woonde twee straten van mijn ouders en ik kwam vroeger veel bij hen over de vloer. Op zulke momenten zou ik zo graag gewoon in Nederland willen wonen zodat ik er echt voor mijn vriendin kan zijn. Meeleven op afstand is ontzettend moeilijk.  Samen stil bij elkaar kunnen zitten is zo waardevol.
  6. Gelukkig kunnen we dat over twee weken. Want dan zijn we al in Nederland! Gek idee hoor... ineens gaat het wel heel snel. We kunnen niet wachten om heel veel mensen te zien! Nu zijn we nog druk bezig met dingetjes voor de bruiloft, een planning voor onze tijd in Nederland maken (want dat moet helaas altijd) en me zorgen maken of ik wel genoeg warme kleren voor Sophie heb. 
  7. Met Sophie gaat het trouwens prima, ze kan nu zelf staan en doet de hele dag niets anders. Drinken, boekjes lezen en gewoon rondkijken, alles moet ineens staand gebeuren. Ik ben wel blij dat ze een dikke luier om haar bibs heeft want anders zou ze al onder de blauwe plekken zitten van alle keren dat ze een smak op de grond maakt. Vandaag heeft Sophie gezelschap want ik ben aan het oppassen op Joshua. Zijn ouders en wij grappen altijd over dat hij haar toekomstige man is. Vandaag spelen ze in ieder geval heel lief samen (of eigenlijk naast elkaar want als je 9 en 14 maanden bent wordt er maar weinig samen gespeeld.)

maandag 30 maart 2015

7 quick takes...




  1. Goeiemorgen, welkom in onze tijdzone. Ik hoop dat het voor alle mensen die dit weekend van winter naar zomertijd gesprongen zijn niet al te veel moeite hadden om uit hun bed te komen vanmorgen. Ik ben er altijd wel blij mee, want hoewel een uurtje tijdsverschil niet veel is is het altijd fijner om in dezelfde tijd als de Nederlanders te leven. 
  2. Zonet stond de schilder ineens voor de deur, ik was helemaal vergeten dat hij zou komen. Ik zeg altijd wel dat ik denk dat we helemaal klaar zijn rond het huis maar het dak moest nog gebeuren. We hebben hier geen dakpannen maar golfplaten. Dat hebben bijna alle oude huizen hier. En die moeten een keer in de paar jaar een nieuw laagje verf krijgen omdat ze anders gaan roesten. Ik zal maar niet zeggen dat we daarna helemaal klaar zijn want Hartmut heeft vast al weer een ander klusje bedacht. 
  3. Hartmut heeft weer een erg drukke week deze week, en omdat het maar een korte is (goede vrijdag is een vrije dag) zal hij extra hard moeten werken. Vroege morgens en late avonden. We zullen het er maar voor over hebben want donderdagavond landen zijn zus en ouders om samen met ons een heerlijk lang paasweekend te hebben.
  4. Vorige week had Hartmut ook hard gewerkt dus vrijdagmiddag kwam hij een beetje vroeger thuis. Hij nam ons mee naar Chart Farm, een rozentuin niet zo ver bij ons vandaan waar je met emmer en schaar de tuin in mag om je eigen rozen te plukken. Het is een grote boerderij en er zijn ook wijngaarden. Op dit moment zijn de druiven klaar en ook die konden we plukken. We moesten natuurlijk eerst uitgebreid testen welke het lekkerste waren, maar die in de zon gerijpte druiven zijn allemaal zo lekker en zoet!
  5. Het weekend was behoorlijk ontspannen, wat heerlijk was. Gistermiddag wilden we gaan bergbeklimmen maar hoewel de branden rond Kaapstad allemaal bestreden zijn was het vuur toch de oorzaak van het feit dat we niet zo ver en hoog konden gaan als we wilden. Overal was het nog afgezet omdat het kennelijk nog gevaarlijk terrein is. Het is nog steeds bevreemdend, de zwartgeblakerde struiken en bomen, en de grond die bedekt is met grijze as. Maar overal zag je, heel mooi, nieuwe kleine groente plantjes hun kopje door het as drukken als teken van nieuw leven.. prachtig.
  6. Sophie zit ondertussen lekker druifjes te eten. Ze heeft haar werk' (Lees: alle haar boeken uit de kast halen en door de hele kamer verspreiden) er weer op zitten en kan nu uitrusten tot ik de boeken weer in de kast heb gezet en ze weer opnieuw kan beginnen. Zo blijven we allebei bezig, superhandig!
  7. Vorige week had ik een ontmoeting die me nog steeds niet lekker zit. Ik weet niet zo goed waarom. Ik kwam thuis en terwijl ik Sophie uit de auto haalde riep een vrouw om mijn hulp. Ik draaide me om en zag een vrouw in oude kleren die zei dat ze honger had. Ook vroeg ze of ik kleren of schoen had. Ze had een hele andere maat dan ik dus het zou sowieso niet werken en ik zei ook dat we onlangs een inbraak gehad hadden waar een heleboel schoenen gestolen waren. Ik had ook  niet veel eten in huis dat ik haar kon geven. Dat was geen leugen want ik zou die middag boodschappen doen en de dingen die ik wel had kon je niet gelijk eten, ik kan die vrouw moeilijk een zag ongekookte pasta of linzen geven. Ik ging naar binnen, haalde wat brood en een appel op en gaf het aan haar. Ze pakte het aan met een blik van minachting en begon met uit te schelden met scheldwoorden die ik hier lever niet herhaal. Dat ik te gierig was om haar wat te geven was precies de reden waarom mensen bij ons kwamen inbreken en mensen zoals ons waren niets waard maar dat zouden we later wel merken. Luid scheldend rende ze de straat door terwijl ze mij vertwijfeld achter liet. Was ik te gierig? Of maakte ze haar probleem mijn probleem? Had ik het anders moeten oplossen? En hoe doe je dat in een land waar je leert dat je mensen niet kan vertrouwen omdat veel doen alsof ze bedelaars zijn terwijl ze eigenlijk criminele ideeën hebben. Veel om over  na te denken en antwoorden heb ik niet.

maandag 23 maart 2015

7 quick takes...


  1. Goeiemorgen! Het voelt alsof ik gisteren mijn vorige 'quick takes' schreef, ik heb het gevoel dat de tijd een spelletje met me aan het spelen is, zo snel vliegen de weken voorbij. Het grootste verschil met vorige week is dat de lucht weer stralend blauw is, het zonnetje lekker straalt en niets erop lijkt te wijzen dat de herfst in aantocht is. (ik negeer gewoon de herfstkleuren van de blaadjes.)
  2. TWD waarover ik vorige week een blog schreef was een groot succes. Als groep hadden we twee tafels vol koekjes en cakejes gebakken en die hebben we bijna allemaal verkocht. We hebben meer dan 6000 rand opgehaald (ook met dank aan de gulle giften van Duitse, Nederlandse en Vlaamse vrienden) en als kerk is er in totaal tot nu toe 450000 rand (bijna 35000 euro) opgehaald en het geld komt nog steeds binnen lopen. Geweldig he? Dat gaat allemaal rechtstreeks naar projecten om onderwijs en programma's tegen werkloosheid te verbeteren!
  3. Sophie was gisteren negen maanden, daar schreef ik ook een blog over. Ze is een beetje hangerig de laatste dagen en ze slaapt ook slecht.  Ik hoop dat het haar tandjes zijn maar het is natuurlijk altijd een beetje gokken. Nu zit ze heel lief op de vloer met een houten puzzel te spelen, ze heeft nog niet door hoe ze de stukjes er in moet steken maar vindt het wel ontzettend leuk om ze er allemaal uit te halen. Het weer terug steken zal vanzelf wel komen. 
  4. Na een paar weken achter elkaar drukke zondagen gehad te hebben vanwege allerlei activiteiten hadden we gisteren een heerlijke zondagmiddag lekker voor onszelf. Samen lekker eten, buiten genieten van het fijne weer en alle tijd voor elkaar... Af en toe is dat zo goed, we hebben genoten!
  5. Dat was ook wel belangrijk want Hartmut heeft het ontzettend druk op zijn werk. Er zijn een paar grote deadlines deze week en vandaag is hij om half 6 al vertrokken naar zijn werk, ik verwacht hem ook niet vroeg terug. Ik hoop dat het allemaal lukt zodat we volgende week rustig kunnen genieten van het bezoek van mijn schoonfamilie.
  6. Ik heb al wel vaker geschreven over loadshedding, de oplossing die Zuid Afrika gevonden heeft voor het stroomtekort. We verdelen de stroom en een paar keer per week is er een geplande stroomstoring van een uur of twee. Lastig, maar je kan er prima mee leven. Zaterdag ontdekten we weer dat het veel lastiger is als je het niet weet. Een paar weken lang hadden we namelijk gewoon stroom gehad maar toen we Zaterdagavond thuis kwamen was het ineens. Alle plannen die we hadden konden ineens niet doorgaan. Dan maar kaarsjes aan en lezen. Sophie vond het reuze interessant zoals je op de foto kan zien.
  7. Sophie is intussen bij me komen staan en is met een boekje in mn been aan het duwen, haar manier om te zeggen dat ik het boekje moet voorlezen. Het is haar lievelingsboekje, met flapjes waar dieren achter verstopt zitten, en per dag met ik het minimaal 50 keer voorlezen, als het afgelopen is gaat ze net zo lang huilen tot ik weer vooraan begin. Ik vind het boekje niet zo leuk.. maar dat kan ook komen omdat ik het in mijn slaap kan opzeggen. 

zondag 22 maart 2015

9 months with Sophie...

Mijn lieve kleine meisje,
vandaag ben je negen maanden, je bent net zo lang op de wereld als dat je in mijn buik was. Hoe is dat mogelijk? Al negen maanden hoor je bij ons, voor mijn gevoel is de tijd is nog nooit zo snel gegaan. Maar ook, is het echt nog maar negen maanden? De tijd dat je nog niet bij ons was lijkt al zo lang geleden dat ik het me haast niet meer kan voorstellen.

Deze maand was je nog liever, grappiger, en ondernemender dan alle voorgaande maanden, mijn liefde voor jou is uitgegroeid tot het soort van liefde die er voor zorgt dat ik zo'n belachelijk trotse moeder geworden ben die haar kind de allerbeste vindt en dat het liefst aan iedereen verteld... de hele dag door. Een soort van liefde die groter en intenser is dan ik me kon voorstellen, totdat jij in mijn leven kwam.

Jij hebt ook lief met een intense liefde. De passie en het enthousiasme waarmee je dingen doet zijn hartverwarmend. Hetgeen waar je het meest van lijkt te houden is eten, en ik weet nog steeds niet of je blijer wordt van het zien van mij of van een banaan. Als wij aan het eten zijn, of zelfs als volslagen vreemden aan het eten zijn en je ziet dat rust je niet tot jij ook een stukje krijgt. Waar je het laat is me overigens een raadsel. Je past al maanden in dezelfde kleren want je  bent nog steeds een minimensje. Wel een sterk minimensje in alle opzichten. Je willetje laat je duidelijk spreken en ook lichamelijk heb je in 9 maanden tijd al heel wat dingen geleerd. Je kruipt het hele huis door en je loopt langs alle meubels. Ik ben benieuwd wanneer je je echte eerste stapjes gaat zetten. Als je aan onze handen loopt glim je haast van trots.

Je bent gek op wilde spelletjes met je vader. Hoe doller hoe beter, je gegiechel is aanstekelijk en niets is je te eng. Dat jij nooit bang bent maakt mij soms een beetje bang.  Je hebt je hoofd al vaak gestoten, je bent al heel wat keren gevallen en met jouw ondernemende karakter zal dat nog veel vaker gebeuren. Je moet overal op af en alles ontdekken.Dat vinden we wel heel leuk hoor, we zijn gek op ons nieuwsgierige meisje en door jouw enthousiasme leren wij opnieuw genieten van alle kleine dingen.

Wat is het leven met jou leuk. Je bent mooier, liever en grappiger dan we ooit hadden durven dromen en het geluksgevoel dat jouw aanwezigheid ons geeft is onbeschrijfbaar.

Liefs van je moeder









dinsdag 17 maart 2015

That was different!


Komende zaterdag gaan wij de straat op om fondsen te werven, en jij kan ook helpen. Weet je waarom?
Wist je dat...
  • Bijna 2/3 van de kinderen in Zuid Afrika die in groep 5 zitten niet kunnen lezen zoals ze zouden moeten?(Department of Education, 2012)
  • Bijna een kwart van alle Zuid Afrikanen die zouden willen werken geen werk hebben?(Statistics SA, 2013)  
  • Slechts de helft van de baby's die geboren worden in Kaapstad voldoende voedzaam eten, liefde, veiligheid en stimulatie krijgen om zich goed te ontwikkelen. (Western Cape Gov’t, 2012; Integrated Early Childhood Development Strategy, 2011-2016)
Vooral dat laatste grijpt mij als verloskundige, maar vooral als moeder enorm aan. Deze kinderen lopen in de eerste paar jaren van hun leven al een achterstand op die bijna nooit weer goed gemaakt kan worden. 

Ik denk bijvoorbeeld aan Ruben, hij is een paar maanden ouder dan Sophie en woont samen met zijn alleenstaande moeder in een wijk die geteisterd is door bendegeweld. Zijn moeder heeft geen werk en is erg gestrest door de financiële problemen en het geweld om hen heen. Doordat ze hard op zoek is naar een baan en teveel aan haar hoofd heeft 'ziet' ze haar zoontje niet echt. Hij kruipt vaak veel te lang rond in een natte luier en zit soms hele dagen in zijn bedje omdat zijn moeder geen tijd heeft om de hele tijd op hem te letten. Doordat hij onvoldoende gezond eten krijgt hebben zijn hersenen niet de nodige voedingsstoffen om broodnodige verbindingen aan te maken. Hij voelt zich niet veilig omdat zijn moeder vaak niet komt als hij haar nodig heeft, hierdoor maakt zijn lichaam cortisol aan waardoor het geheugen en de hersenen minder goed werken. Als hij de hele dag in zijn bedje zit wordt hij weinig geprikkeld en leert hij geen nieuwe dingen. En zijn moeder is niet in staat om hem de liefde te geven die hij nodig heeft. Als hij naar school zal gaan zal hij zo'n grote achterstand hebben dat leren niet leuk en vooral frustrerend zal zijn. Zonder de juiste begeleiding zal hij, depressief en zonder zelfvertrouwen, op een dag opgemerkt worden door een gangster die hem meeneemt in het wereldje van drugs en geweld, waar het niet uitmaakt of je kan lezen en schrijven. 

Heeft Ruben een slechte moeder? Ik denk het niet. Maar ik denk wel dat Ruben's moeder hulp nodig heeft, een netwerk van mensen die haar helpen een betere moeder te zijn. Die haar helpen om zich minder hulpeloos te voelen en haar motiveren om haar zoontje te motiveren. 

Om een kind liefde, stimulatie, veiligheid en gezond eten te geven is niet per se heel veel geld nodig. Maar wel een moeder die goed in haar vel zit, die weet waar ze hulp kan krijgen als ze dat nodig heeft en een moeder die het gevoel heeft dat ze niet alleen is.

En daarom ga ik dit jaar, samen met de Common Good foundation werken aan een programma voor moeders zoals de moeder van Ruben. Om ze te leren hoe ze goedkoop maar gezond eten kunnen maken, hoe ze van afvalmateriaal speelgoed voor hun kind kunnen knutselen en hoe ze een veilige omgeving voor hun kind kunnen creëren. Maar vooral om een veilig vangnet voor ze te weven door een netwerk van moeders te vormen die elkaar kunnen helpen. Niet met geld, maar door er voor elkaar te zijn, door moeders te laten merken dat ze niet alleen staan, door gewoon te luisteren, door advies en soms door even een middagje op een baby te passen als het even teveel wordt voor de moeder.  

Common Good is een NGO van onze kerk die de rechtvaardigheid waar Jezus ons toe roept handen en voeten geeft door zich in te zetten tegen werkloosheid en voor de verbetering van onderwijs, voor de allerjongsten tot de alleroudsten. Zaterdag 21 Maart (de dag van de mensenrechten in Zuid Afrika) hebben we in de hele stad activiteiten om hiervoor fondsen te werven. Het thema is 'geel' en mensen doen allerlei gekke (en soms hele normale) dingen om geld op te halen. Wij gaan geel eten (maiskolven, cupcakes, lemoncurd etc) verkopen in onze wijk om geld op te halen. Ik kan jullie geen eten sturen maar jullie kunnen wel bijdragen aan het werk van Common Good en het programma voor moeders door mij als activist te steunen. 100% van al het geld dat we ophalen gaat rechtstreeks naar de projecten.
Volg deze link thatwasdifferent.net/donate om aan mijn project te doneren. Als het niet lukt kan je me even mailen op annekejagau@gmail.com.

Of je kan geld overmaken naar mijn Nederlandse raborekening dan zorg ik dat het hier op de juiste plek komt.
Mijn nummer is

Mijn rekeningnummer is tnv  A Sikkema
NL65RABO0367421208 bij de Rabobank in Hattem. 

Alvast heel erg bedankt!